Vlaamse Rotsplanten Vereniging

De meeste rotsplantenliefhebbers die alpiene planten willen laten groeien in stenen, zullen opteren voor de plantvriendelijke tufstenen. Natuurlijk hebben ze hieromtrent gelijk.
Het is evenzeer mogelijk rotsplanten te laten gedijen in poreuze zandsteen, of in maanstenen. Dat lijkt logisch.
Maar wat als je hiervoor harde stenen gebruikt, zoals marmer of zelfs kasseistenen ?
Vele rotsplantenvrienden staan hier nogal sceptisch tegenover ... Ik trouwens vroeger ook, tot ik het bij wijze van experiment probeerde.
En in feite, als je er logisch over nadenkt : als je eens naar de bergen geweest bent, en je klimt hoog genoeg, dan zie je daar genoeg voorbeelden van plantjes die in stenen groeien.
Dat zijn heus geen tufstenen die je daar tegenkomt.  ))4
Sommige rotsplanten groeien daar tientallen jaren in en geen mens heeft ze ooit geholpen daar tot ontwikkeling te komen en te blijven gedijen. -2(

In deze topic ga ik dus de weinige planten tonen die ik tot hier toe in marmerrotsen geplant heb.
Maar ik ben van plan van heel wat meer met de mogelijkheden die deze stenen bieden te experimenteren.
Andere mensen die hiermee ervaring hebben, mogen, nee ..  moeten dit zeker delen. ((13

In bijlage een Campanula leuk groeiend in een rots ergens tegen Montgenèvre.

Hierbij een Androsace hirtella (x) groeiend en bloeiend in een marmerrots. Wel spijtig dat deze rots niet hoog genoeg is voor de slakken, want die hebben al wat bloemblaadjes weggeknabbeld.
Daarna een foto van Saxifraga 'Excellent', genomen in maart. Dit was de eerste Sax. die bij mij bloeide toen.
Dan een foto van dezelfde Saxifraga 'Excellent van vandaag, daar kan je zien hoe veel dit plantje al gegroeid is in de marmer. Het was maar een klein ding als ik het vorig jaar geplant heb. 8)

Jan, het is lovenswaardig dat je pogingen probeert om rotsplanten uit te proberen in harde steensoorten, waarbij het nog lukt ook.

En ja, soms zie je rotsplanten hoog in de bergen groeien, schijnbaar in de stenen. Ik zeg wel 'schijnbaar'. Vaak zitten er in die rotsen, hele smalle spleten, soms maar enkele millimeters breed, maar soms zeer diep, misschien vaak wel meters diep. Die smalle spleten zijn dan helemaal met 'grond' gevuld waarbij die planten dan wortelruimte genoeg hebben. Groeiend in zo'n smalle spleet die dan ook nog eens toegegroeid is met mos, lijkt het dan alsof die planten in de harde stenen groeien. Mysterie opgelost. En in feite heet dit dan 'crevicegardening'.

Ik wil hierbij aantonen dat het helemaal niet zo evident is om planten in zo'n harde stenen te laten gedijen. Bovendien, het lijkt me ook al geen makkelijk karweitje om gaten in die stenen te boren.
Ik kan me voorstellen, Jan, dat in de zomer of in andere droge periodes, regelmatig moet worden gesproeid om uitdroging te voorkomen.

Hierbij een Leucanthemopsis alpina die ik verleden jaar zag groeien in een nauwe spleet in de Oostenrijkse alpen.

Dit is Saxifraga marginata, staat al een jaar of vijf, zes in volle zon eenzaam op zijn rots. 8)

De Saxifraga marginata die ik zo juist getoond heb, die was ik in de tijd helemaal vergeten. Zeker in de periode tussen 2003 en 2008 toen ik omzeggens niks deed voor mijn rotsplanten, behalve dan ze water geven en de exemplaren in kleine stenen potjes in de lente verpotten. Maar dit exemplaar heb ik in die periode nooit ofte nimmer water gegeven ... ))2
omdat het nogal ver van de andere planten stond en nog altijd staat.

Met een hele goede steenboor is een gat boren in die marmer wel redelijk mogelijk. Gebruik hiervoor geen ordinaire Black & Dekker, want die is op een kwartier kapot.
Bovendien is het mijn ervaring, Frankie, dat planten in die marmerrotsen juist veel minder zorg nodig hebben, eens ze daarin goed gevestigd zijn. Van de weinige planten die ik in marmer geplant heb, ben ik er nog geen enkele verloren en dat kan ik niet zeggen van zandsteen of maansteen. De enige uitzondering is een Androsace hirtella (x) die ik jaren geleden eens in een marmersteen geplant had. Het plantje was geen lang leven beschoren want de vogels waren er mee weg. Het stond er nochtans mooi bij ..... --13

Jan,

ik volg je experimenten in marmer en ander hard gesteente met interesse. Ik heb zelf een aantal planten geplaatst in gaten die ik heb geboord in mijn Mergelblokken. Niet zo hard als marmer, maar wel harder dan tufsteen. Die plantjes leven nog steeds, maar ze doen het niet geweldig. Ze groeien amper en bloeien doen ze ook niet. De meeste planten die ik heb zijn geplant op een manier die je het best kunt omschrijven als Crevice Gardening. Ze hebben dus wel een 'cool root run', doordat er veel steen rond de wortels aanwezig is. Wat opvalt is dat ze langzamer groeien naarmate de Crevice smaller is, maar dan wel mooie compacte kussens maken.

Geen probleem, Hans, ik zal regelmatig iets posten hieromtrent.

Nu wordt het wel tijd dat ik mijn paradepaardje nog eens toon : Saxifraga Winifred, een plantje dat ik volgens mijn archieven in 1998 gekocht heb bij Ger van den Beuken. Het origineel ben ik in de loop der jaren verloren, maar gelukkig had ik wat stekjes genomen. Twee daarvan leven nog en toevallig staan ze alle twee in een steen. De ene in een maansteen en de andere, natuurlijk, in een marmerrots. Wanneer ik ze precies in die stenen geplant heb, dat weet ik niet meer, maar ik heb een oude foto gevonden die ik in 1996 met mijn computer ingescand heb, dus ik schat dat ik het plantje rond 2002, 2003 in de marmerrots geplant heb.
Dus, al die mensen die denken dat het na een aantal jaar gedaan is met groeien en bloeien in die marmerrotsen, slaan de bal een beetje mis.

De eerste foto is de ingescande, de tweede is van 2011.

Deze solitaire marmerrotsen worden de thuishaven en het decor van een aantal hoogalpiene planten, zoals daar zijn : Androsace, Draba, Saxifraga, Primula en hier en daar is er ook mogelijkheid voor eventueel wat plantjes van Dionysia. Wie nog iets anders in gedachten heeft, mag het altijd naar voor brengen.

Ik heb net de gaten geboord en de stenen wat met een gieter afgegoten, vandaar dat ze er wat nat uitzien.
Omdat ik een boor van 0,8 mm gebruikt heb, ging het boren wat makkelijker en ik heb de redelijk kleine gaten wel wat dieper gemaakt dan anders. De diepte is ongeveer 15 cm, dit zal de kans geven aan de plantjes om snel diep in de rots te wortelen wat de overlevingskans nog groter zal maken. Hoe dieper een plant in een rots binnen kan dringen, hoe meer water en voedingsstoffen er uit het binnenste kan onttrokken worden.

Het opvulmedium dat ik hiervoor ga gebruiken is een mengsel van boorsel dat uit de gaten zelf komt, kleine gebroken schelpjes, gewoon zand en wat speciaal zand met allemaal een diameter van 3 mm (heel kleine steentjes dus). Ik doe er dus totaal geen turf, humus of potgrond in. Ik vind trouwens dat door toevoeging van humus de planten niet zo vlug in de steen zelf wortelen
Ik ga ook experimenteren met een totaal andere medium, maar dat is nog een groot geheim. 8) :o --3

Zie daar de rotskes :

Mooie rotskes Jan. Ik sta versteld van de kleine gaatjes waarin de planten gezet worden.
Maar..........weer wat geleerd. Dank hiervoor.
groet Lida

ik denk dat je 8mm bedoelt Jan.

 ;D   Inderdaad, Ward, je hebt groot gelijk, het moest 0,8 cm zijn. 0,8 mm zou wel heel klein zijn.  )))1   Eens proberen ?
Ik heb soms rare kronkels in mijn hersenen. -2( --11

Dit gezegd zijnde, een foto van Androsace hirtella, van zaad van als de 'Androsace Group' nog bestond. Deze zaailing staat nu 2 maand in een marmerrots in een gelijkaardig mengsel zoals hierboven beschreven. Het vormt al een mooi rozetje.

Daarna een foto van Androsace mathildae, staat sinds vorig jaar op dit plaatsje. Daar heb ik wel nog potgrond aan het mengsel toegevoegd. Bovendien is het arme plantje vorig jaar praktisch helemaal kaalgevreten door een vraatzuchtige slak. -3( -3(
Het is er toch weer doorgekomen. :D

Als dat allemaal lukt zijn al jouw planten keien in de overlevingskunst Jan en dat maakt jou dan wellicht een kei in keien beplanten...  -1( --3

Keigoed omschreven, Luc.  ))6

Hierbij een paar foto's van de grote marmerrotsen die hier en daar al beplant zijn met, hoe kan het ook anders, kleine plantjes (zaailingen of kleine bewortelde stekjes). De namen staan er bij, want van de plantjes zelf, zie je nog niet veel. )))1

1/ een grote rots met al twee kleine Draba's
2/ een rechtopstaande rots, ook met als fiere bewoners enkele Draba's
3/ dezelfde hoge rots, maar dan de bovenkant, met als logés in dat dakappartement wat Saxen. Ik hoor je al denken : 'Bovenaan Saxifraga's ???'
Jawel hoor, want dat stuk waar ze staan helt af naar het noordwesten.
4/ een andere kant van die hoge rots met alweer Drabaatjes. Ik heb er veel gezaaid, vandaar. :D

Ik heb wel wat werk gehad om die kleine gaatjes op te vullen met specie. Het planten zelf was ook niet zo simpel, lukt natuurlijk enkel met kleine plantjes in een gaatje van 8 mm diameter. Bij wijze van proef heb ik de gaatjes gisterenavond helemaal opgevuld met water. Tegen vanmorgen was de helft door de steen opgezogen. Dus van de 15 cm water, stond er nog een stuk of 7 cm. Daaruit kunnen we de volgende conclusie trekken : deze steen is zeker NIET poreus, maar desalniettemin neemt hij toch water op, al gebeurt dat tergend langzaam.

Nog wat foto's van beplante rotskes :

1/ nog wat Saxjes op een kleinere steen, met een helling naar het oosten.
2/ een steen die wat meer in de schaduw ligt, op de zonnekant (vanaf 14 u) heb ik allemaal Androsace geplant. Deze steen ligt al 14 jaar op deze plek en aan de schaduwkant groeit er zelfs mos op. :o --6  En toch is de steen verre van poreus, maar vanwege deze mosgroei zal het wel een keigoede kei zijn voor mijn keiharde plannen afkomstig van mijn eigen keikop. -2( --3

Zeer intrigerend allemaal Jan !  ;)
Eén ding is zeker, veel snoeiwerk hou je er niet aan over...  8)

Het wordt alsmaar straffer, Jan. Ik denk niet dat velen u dit al voor deden.

Nee, inderdaad, waarschijnlijk dank zij mijn rare hersenspinsels en kronkels doe ik soms dingen die niemand verwacht en die ontstaan soms als iedereen slaapt, zacht, en in het holst van de nacht, als Janneke maan zijn breedste glimlach lacht, rijpen heel sporadisch soms ronduit vreemde ideeën, uitzonderlijk een hele vracht ... --3 )--1 )--1 -5(

Genoeg gezeverd nu met al die zever hier ;D, hierbij nog een Sax die sinds vorig jaar een leven leidt in een marmerrots, weliswaar in een iets groter gat :

Saxifraga 'Allendale Ghost', goed aan de groei als je het mij vraagt.

Er groeit zelfs een of ander onkruid in, zie ik nu pas ....

Dat onkruid is een zaailing van Erinus alpinus, dus geen onkruid, maar zal het toch maar verwijderen. ;)

Tijd voor nog wat nieuws uit de wereld van de harde stenen.

Hierbij een grote, redelijk platte, een beetje schuin rechtopstaande steen met als beplanting wat kleine Saxen : Allendale Elegance, Allendale Ghost, Your Smile, Marie Curie en Allendale Hobbit. Ik heb die plantjes vorig jaar in mei aan die steen toevertrouwd, natuurlijk in de hoop dat ze zouden overleven. Ze leven dus nog allemaal (behalve eentje waar een vogel zo nodig moest mee spelen), al moet ik zeggen dat die Allendale Hobbit het niet zo goed doet, de rest wel.
Daar ben ik eigenlijk zeer verwonderd over, want wat gebeurt er als het regent ? Wel dan wordt alles nat. --3
Het regenwater loopt via de grote, schuinstaande steen in de gaten met de Saxen. Omdat deze marmerstenen niet zo poreus zijn, stonden de Saxifraga's letterlijk met hun voeten in het water. Als je tegen het kleine kussen duwde, dan kwam het water er zo uit. Ik dacht dus, vorig jaar in de herfst, dat de plantjes gewoon door het vele water waar ze mee te maken kregen, gewoon gingen wegrotten. Ik heb alles maar zo gelaten, en wat blijkt : de plantjes hadden daar totaal geen last van (behalve dan die ene Hobbit)......


Wat foto's van 20/03/12 :

1/ de grote rots
2/ Saxifraga 'Your Smile'
3/ Saxifraga 'Allendale Ghost'

Morgen toon ik wat foto's waaruit zal blijken hoeveel de Saxen daar ondertussen gegroeid zijn. -2(

Zie hier de beloofde foto's : ;)

1/ Allendale Elegance, vorig jaar 1 klein rozetje, nu een stuk of 5.
2/ Allendale Ghost, in maart nog 4 rozetjes, nu een dertiental.
3/ Allendale Hobbit, nog niet dood.
4/ Marie Curie, was net als het Saxje dat er naast stond, door een vogel uitgerukt. Gelukkig kon ik 'Marie Curie' redden, het andere was verdwenen. Marie Curie had ik daarom ongeveer 1 cm diep in het gaatje geduwd. Ondertussen is het plantje boven gekomen. Zo te zien een geweldige groei. :P

5/ Your Smile, zag er in het midden in maart een beetje dood uit, nu is dat midden lekker groen. 8)
6/ nog een aanblik op de grote rots.

Ik heb vanavond de steen natuurlijk wat water gegeven, want het zonnetje scheen redelijk serieus vandaag.

Rare mensen, die rotsplantenfanaten, ze geven stenen water...... :o --6 ??? ((3 -((1

Ik kwam in Turkije (westkust) een plantje tegen, dat wel van een harde steensoort houdt.
Het was mijn laatste dag daar, dus ik kon hem niet meer in bloei fotograferen, weet iemand wat het is?
Stond vol in de zon in een gaatje in een enorm hardsteenblok.

Citaat van: Gerard Verweij op 25 mei 2012, 13:15:10
Ik kwam in Turkije (westkust) een plantje tegen, dat wel van een harde steensoort houdt.
Het was mijn laatste dag daar, dus ik kon hem niet meer in bloei fotograferen, weet iemand wat het is?
Stond vol in de zon in een gaatje in een enorm hardsteenblok.

Misschien ben ik nu even verward maar het lijkt wel de kappertjesstruik Gerard. Hoe was de Latijnse naam weer ....Capparis als ik me goed herinner ?

Citaat van: Kris De Raeymaeker op 25 mei 2012, 18:15:08

Citaat van: Gerard Verweij op 25 mei 2012, 13:15:10
Ik kwam in Turkije (westkust) een plantje tegen, dat wel van een harde steensoort houdt.
Het was mijn laatste dag daar, dus ik kon hem niet meer in bloei fotograferen, weet iemand wat het is?
Stond vol in de zon in een gaatje in een enorm hardsteenblok.

Misschien ben ik nu even verward maar het lijkt wel de kappertjesstruik Gerard. Hoe was de Latijnse naam weer ....Capparis als ik me goed herinner ?

Dank je Kris, zal het verder uitzoeken, je hoort nog.

Citaat van: Gerard Verweij op 26 mei 2012, 09:57:33

Citaat van: Kris De Raeymaeker op 25 mei 2012, 18:15:08

Citaat van: Gerard Verweij op 25 mei 2012, 13:15:10
Ik kwam in Turkije (westkust) een plantje tegen, dat wel van een harde steensoort houdt.
Het was mijn laatste dag daar, dus ik kon hem niet meer in bloei fotograferen, weet iemand wat het is?
Stond vol in de zon in een gaatje in een enorm hardsteenblok.

Misschien ben ik nu even verward maar het lijkt wel de kappertjesstruik Gerard. Hoe was de Latijnse naam weer ....Capparis als ik me goed herinner ?

Dank je Kris, zal het verder uitzoeken, je hoort nog.

Kris, het klopt inderdaad, Kappertjesplant.

Ik heb goed nieuws en slecht nieuws.
Eerst het slechte : de meeste Draba's uitgeplant op de rotsen, hebben het warme weer van vorige week met temperaturen van tegen de 28 graden niet overleefd. Daarbij moet je nog bedenken dat de temperatuur van een rots in de volle zon nog veel hoger kan oplopen dan die van een thermometer in de schaduw. Eigenlijk was het nog meest mijn fout, de gaatjes waren te klein van diameter en het was moeilijk de Draba's met die vele wortels er deftig in te krijgen. Normaal is dat geen probleem, maar vier dagen volle zon was van het goede te veel.
Ondertussen heb ik al nieuwe slachtoffers geplant, ook Draba's : Draba rosularis, Draba condensata, Draba cappadocica en Draba aizoides 'Improved Napoleon'.
Een mens kan leren uit zijn fouten, wat heb ik gedaan : in het bestaande gat met diameter 8 mm, heb ik een nieuw gat geboord van 5 cm diep en met diameter 12 mm. Nu ging het veel beter om het grote wortelstelsel van de jonge Draba-plantjes in het gaatje te peuteren. De wortels zitten nu veel dieper in het gat. Met de regen van de laatste dagen kunnen ze zich goed innestelen in de rots.

Nu het goede nieuws : drie Draba's hebben het zonne-offensief wel overleefd in hun petiererige gaatje, Draba parnassica, Draba lasiocarpa en Draba polytricha.
In bijlage een foto van de twee eerste.

Ook de Androsace-plantjes leven nog allemaal, hun rots ligt dan ook meer op een beschaduwde plek.
Hierbij een foto van 2 Androsace hirtella (x), ze zien er een beetje verzopen uit door de constante regen, maar blijken zich dat niet aan te trekken.
Als je een Androsace hirtella in een pot drie dagen lang in het water zou zetten, dan zou er van het plantje niet veel meer overschieten.
Maar in een steen, in een klein gaatje, dat is een ander verhaal.

Wat betreft de Saxifraga's op het dakappartement : Sax. 'Your Kiss', stekje had te weinig wortels en heb ik moeten vervangen door Sax. 'Your Song'.
De andere twee, Sax. 'Cumulus' en Sax. 'Sissi' doen het goed. Ik heb ze natuurlijk kunnen beschermen met wat kleine stenen op hun dak te leggen. Bij de Draba's was dit niet mogelijk.
Eigenlijk is dat raar met die Saxen, ze kunnen heel goed tegen droogte, waarschijnlijk dank zij hun meestal dikke blaadjes, maar rechtstreekse zon op het kussen, dat kunnen ze minder verdragen bij watertekort.
Zie foto van de Saxjes.

Hierbij nog wat Saxifraga's die al wat langer op hun marmerplekje staan :

1/ Saxifraga 'Elvis Presley', heb ik in maart dit jaar in een gaatje gepeuterd.
2/ Saxifraga 'Cumulus', het plantje links, en Saxifraga 'Beatles' staan op een kleine marmerrots met helling naar het oosten. Ook sinds maart dit jaar.

Volgend jaar gaan er wellicht een paar beginnen zingen..... ;D -2( --3

Zoals je zelf kunt opmerken, hebben ze momenteel geen tekort aan hemelwater in deze weinig poreuze stenen. 8) --10

Spannend en leerrijk vervolgverhaal dat je ons hier opdist Jan !  We blijven heel geïnteresseerd volgen !   ((3

Oei, ik krijg al volgelingen ... :o --3 --11
Geen nood, soms ben ik helemaal niet te volgen, in ieder geval volgens mijn vrouw. ;D

Mijn vrouw heeft altijd gelijk ... (ze staat nu achter mij). ((12

Wordt ongetwijfeld vervolgd ...

Vogeltjes zie ik graag.
Maar vandaag is mijn sympathie ervoor wat bekoeld. Een onverlaat van een vogel heeft twee Saxen uit hun gaatje gerukt. Gelukkig heb ik ze met veel moeite teruggevonden.
Terwijl ik toch bezig was de Saxjes terug in hun gaatjes te peuteren, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt nog wat gaatjes bij te creëren, EN nog wat meer Saxen op het dakappartement van de rechtopstaande steen te huisvesten. Misschien zullen die onbeschofte 'roofvogels' niet meer weten wat eerst kiezen.
Zodoende : Dus hebben Sax. 'Cumulus', 'Your Song' en 'Sissi' het leuke en riante gezelschap gekregen van Sax. 'Slzy Coventry', 'Cio-Cio-San', 'Johann Wolfgang Goethe' en 'Violeta'.
Dan heb ik iets gedaan wat ik nog nooit gedaan heb : mijn eigen wet overtreden. Die wet omhelst het volgende : 'Er zullen geen naamkaartjes of enige andere plastieken rommel in de rotstuin te zien zijn.'
Het resultaat zie je in bijgaande foto. Het is natuurlijk geen zicht, maar dat is van voorbijgaande aard. Als ik 's morgens opsta, ben ik ook geen zicht, maar met een beetje geduld verbetert dat.
Die bak zal er dus opblijven tot de Saxen goed in de rots ingeworteld zijn, dat wil zeggen : als het gaatje door het plantje overgroeid is. Dus nog een paar maand geduld.

Ik heb dan maar meteen de familie Saxen in marmerrotsen nog wat uitgebreid. De noordkant van een andere steen is ook al wat ingepalmd door onze lieve vriendjes.
Een vriend is zeker : Saxifraga 'Your Friend', maar 'Lizzy', 'Tvoje Vira', 'Allendale Carol', 'Mary Golds' mogen er ook zijn en van deze moet je gewoon houden : 'Miluj Mine' :-*

Was er nog eentje vergeten : Saxifraga 'Jaromir' heeft het bezit genomen van een kamertje zonder balkon met uitzicht op het zuiden. Ze hebben het gebouw geschilderd in een speciaal kleurtje, moet het werk geweest zijn van een kunstige kunstzinnige kunstenaar. ((12

In bijlage mijn grote marmersteen, een recente foto zonder 'vogelbescherming', waar ik zo maar eventjes 14 Saxjes bijgeplaatst heb.
De wat grotere exemplaren die er al sinds vorig jaar gehuisvest zijn : Sax. 'Allendale Ghost', Sax. 'Allendale Elegance', Sax. 'Marie Curie' en Sax. 'Your Smile'
Sax. 'Allendale Hobbit' van vorig jaar, die is gaan vliegen met een vogel.

De nieuwe Saxen op de steen : Sax. 'Berounka' 2x, Sax. 'Bohemian Paradize', Sax. 'Stan Laurel', Sax. 'Beatles', Sax. 'William Shakespeare', Sax 'Lolobrigida', Sax 'Jenkinsiae, Sax. 'Miluy Mine', Sax. Allendale Harvest', Sax 'Don Giovanni', Sax. 'Sissi', Sax. 'Allendale Accord' en Sax. 'Castor'.

Ook een lief, klein Androsace hirtella (x) maakt deel uit van het ruime gezelschap.

Natuurlijk heb ik na het planten en het maken van de foto, meteen de vogelbescherming terug aangebracht, ze gaan mij niet liggen hebben. --2

De tweede foto is van Saxifraga 'Your Smile', na een klein jaartje goed bezig aan het proces van 'een worden met de steen'. 8)
Als ik op het desbetreffende plantje duw en daarna op de rots, dan merk ik nog weinig verschil .... :o --6

Jan...als je er de 15e Sept bent in Utrecht kun je een nieuwe 'Hobbit' gratis af komen halen.

Ik hou nu eenmaal niet van vogels die rondvliegen met saxen!

Geen probleem Bart, 'Hobbitjes' heb ik genoeg, een ander gratis Saxje dat ik nog niet bezit mag altijd ook. ;D

Haha............voor jouw altijd kerel!!!!!

OK, bedankt Bart, ik zal er wel eentje vinden.  ;D

Ik vond dat het tijd werd om nog wat plantjes, natuurlijk vooral Saxen, aan de marmerstenen toe te vertrouwen. Het was immers lang geleden ... --6 --11

Vandaag zijn er nog wat gaatjes bij geboord, in de marmersteen waar mijn beroemde (kuch, de ramen staan hier open, gelukkig) Saxifraga 'Winifred' op gehuisvest is.
Deze Sax. had al het gezelschap van Sax. 'White Star' en 2 x 'Your Song'.
De volgende plantjes zijn er bij gekomen : Androsace hirtella x vandellii, Saxifraga 'Coolock Kate' en Saxifraga 'Gerard Philipe'.

Aan de andere kant van deze steen staan nu Draba athoa, Saxifraga 'Cumulus', Saxifraga 'Beatles' en Saxifraga 'Cranbourne'.

Hmm, als de vogels zich hier koest houden en er met hun poten van af blijven, dan wordt het hier toch nog een plezante boel op de rots waar ik jaren geleden voor het eerst een rotsplant aan de marmerrotsen had toevertrouwd. 8)

Een aantal van die saxjes zag ik al live, en ze zien er -tegen alle verwachtingen- verdomd goed uit. Lekker harde kussens en blakend van gezondheid, geen verbrande planten. Dit lijkt een experiment dat meer dan geslaagd is. Het opent mijn insziens nieuwe perspectieven voor de saxifragaliefhebber.  ((14

Dank u Frankie, natuurlijk plant ik de Saxen zodanig dat ze weinig kans tot verbranding hebben wegens hun schuine positie, dit uit voorzorg. Maar een aantal Saxjes op deze marmerstenen staan toch een uur of 8 of meer in de volle zon en toch heb ik nog geen enkel teken van verbranding moeten vaststellen. De reden is waarschijnlijk dat de wortels, die allicht diep in de rots wortelen, in de steen voldoende vocht en koelte vinden om zich te wapenen tegen zonnebrand.

Daar gaan we weer. Het stukje rotstuin dat ik hier toon, is nog maar net veranderd en toch staan er al verse Saxjes in de marmerstenen.
De twee grote, groenachtige stenen die je hier ziet, moeten de hardste marmerstenen zijn in mijn bezit. Alhoewel ze zich al jaren in halfschaduw bevinden, heel weinig sporen van algenvorming. Dit is niet het geval bij andere stenen die op de noordkant liggen en die ik elk jaar een beetje afspuit met de hogedrukspuit zodat ze er weer wat mooier uitzien.
Tijdens het boren merkte ik ook op dat het wat hardere stenen betrof. Dat heeft me alleszins niet weerhouden om er wat plantjes in te plaatsen.
Omdat het geen dikke stenen zijn, heb ik niet te diep geboord (anders boor je er door), maar heb ik wel een gat geboord naar beneden toe en daarna een gat in zijwaartse richting. Dit om de wortels van de plantjes wat meer opties te bieden.
Mijn recept van het medium waar de rotsplanten in moeten groeien is zoals altijd heel spartaans : een mengsel van het boorsel uit de stenen zelf, kleine schelpjes, wat Japans split, grof zand,wit zand en wat microben. And that's it. :o --6

Op deze plaats heb ik weinig last van 'vogelaanvallen', in elk geval toch niet op de zandstenen die je onderaan de foto ziet. Dus ga ik proberen zonder.
Ook heb ik de meeste plantjes redelijk diep in de steen geplant, dat helpt zowel tegen vogels als tegen de zon, tot als ze wat meer uit de kluiten gewassen zijn, zich in de steen genesteld hebben en dus voldoende bestand zullen zijn tegen die twee zaken.

De volgende plantjes heb ik gevonden als welwillend slachtoffer voor de harde marmerstenen (al is er ook een zandsteen en wat kleinere, normalere marmerstenen die hier dienst doen, en de rotsplanten waren tevens maar al te blij dat ze eindelijk een 'natuurlijke' locatie gevonden hadden) :
Saxifraga 'Cumulus', Sax. 'Winifred', Sax. 'Frederich Chopin', Androsace tangulashanensis, Sax. 'Louis Armstrong', Sax. 'Petrin', Sax. 'Coolock Kate', Sax. 'Berenika' en Sax. 'Your Smile' 2x.
Natuurlijk bieden de spleten tussen de rechtopstaande stenen ook ideale locaties voor Saxen, deze stenen staan immers in de richting noordoost.
Maar die zullen wel volgend voorjaar aan bod komen bij de topic 'Saxen'. De Saxen in stenen natuurlijk ook !!! 8) Dat staat buiten kijf. :D

Heel goed bezig Jan, het saxentopic zal er ongetwijfeld wel bij varen.

Moest zijn : Saxifraga 'Frederik Chopin'.

Ik doe mijn best, Frankie, en ik hoop de Saxen volgend voorjaar ook.
Al twijfel ik daar niet aan. :D

Als je tussen haken, goed kijkt, zie je ook op de eerder geposte foto, mijn verzameling slakkenhuisjes, zonder bewoners natuurlijk. ;D --3

Dat ziet er veellovend uit Jan,goed dat je rekening houdt met de zon,bij mij zijn er dit jaar enkele verbrand.

Je blijft het "hard" spelen hé Jan !  Spannend schouwspel !  8)

Citaat van: Theo Stronks op  6 september 2012, 08:10:12
Dat ziet er veellovend uit Jan,goed dat je rekening houdt met de zon,bij mij zijn er dit jaar enkele verbrand.

Geen nood, Theo, ik heb ook elk jaar wat verbrande Saxen die ondanks dit feit toch lekker blijven leven omdat ze na vijftien jaar zodanig groot geworden zijn dat ze zelf een zuidkant, een noordkant, een westkant en een oostkant maken. Daarom zijn ze van geen kanten kapot te krijgen, als er een kant verbrandt, zeker geen nood, want als de nood het hoogst is, nemen de andere kanten wel over. 8)

Hierbij wat foto's :
1/ Sax. 'Haagii', pal op het zuiden en een deel is deze zomer verbrand.
2/ Sax. 'Pygmalion', de delen op het zuiden waren verbrand vorig jaar, ik heb gewoon een steen in het verbrande stuk geduwd en de rest is nu zeker beschermd.

Tuurlijk Luc, hoe harder ik het speel, hoe harder de kussens.
Mijn vrouw is niet zo gek van planten, maar die harde kussens van Saxifraga's, die integreren haar want ze vindt het leuk daar op te duwen. :o
Dus hoe meer harde kussens, hoe leuker ze de planten zal vinden. --6 ???

Citaat van: Jan Fouquaert op  7 september 2012, 22:16:45

Citaat van: Theo Stronks op  6 september 2012, 08:10:12
Dat ziet er veellovend uit Jan,goed dat je rekening houdt met de zon,bij mij zijn er dit jaar enkele verbrand.

Geen nood, Theo, ik heb ook elk jaar wat verbrande Saxen die ondanks dit feit toch lekker blijven leven omdat ze na vijftien jaar zodanig groot geworden zijn dat ze zelf een zuidkant, een noordkant, een westkant en een oostkant maken. Daarom zijn ze van geen kanten kapot te krijgen, als er een kant verbrandt, zeker geen nood, want als de nood het hoogst is, nemen de andere kanten wel over. 8)

Hierbij wat foto's :
1/ Sax. 'Haagii', pal op het zuiden en een deel is deze zomer verbrand.
2/ Sax. 'Pygmalion', de delen op het zuiden waren verbrand vorig jaar, ik heb gewoon een steen in het verbrande stuk geduwd en de rest is nu zeker beschermd.

Tuurlijk Luc, hoe harder ik het speel, hoe harder de kussens.
Mijn vrouw is niet zo gek van planten, maar die harde kussens van Saxifraga's, die integreren haar want ze vindt het leuk daar op te duwen. :o
Dus hoe meer harde kussens, hoe leuker ze de planten zal vinden. --6 ???

Psychologie der Lage Landen  :P

Is er een verband met de standplaats en het hard worden van zo'n saxifraga? Ik heb nl. ook een paar van die harde kussens staan.

Ik denk, hoe meer een Saxifraga aan 'harde' omstandigheden blootgesteld wordt, daarmee bedoel ik regen, wind, zon, arme grond en zeker als ze in een rots groeien, hoe harder het kussen. Natuurlijk hangt het voor het grootste gedeelte af van de soort of de cultivar, een 'mossie' kan nooit zo een hard kussen vormen als bijvoorbeeld Saxifraga cinerea. ;)

Hoi Jan,

volgens mij heb jij nogal veel saxen??  Ze zijn ook wel heel mooi, hé. Hoeveel heb je er ongeveer?

))4

vr.gr. Peter

Dag Peter. Cultivars en natuurvormen samen momenteel 291.
Mijn moederplanten staan allemaal in stenen potten in een verhoogd zandbed.
Ik neem er wel stekjes van en die komen allemaal de rotstuin of de rotsen in.
Op de beurs in Utrecht zal ik er ook mee hebben.

Deze heb ik nog niet lang, is nog klein, maar dat moet wel de mooiste zijn. Ik ben eens benieuwd naar volgend voorjaar.
Die foto heb ik wel van het internet geplukt : Saxifraga 'Michelangelo' ((2

Ik zie wel gelijkenis , Jan. Die Michelangelo had ook zo'n stoppelbaard.

Een mooi plantje hoor    --15

vr.gr. Peter

Jan.........De 'Mooiste' is natuurlijk betrekkelijk.......... ))4

enuh....een kwestie van smaak....maar zeker.....'Michelangelo' is niet 'verkeerd'...........

Citaat van: Jan Fouquaert op  8 september 2012, 13:36:53
Dag Peter. Cultivars en natuurvormen samen momenteel 291.


Och Jan.........dan kun je er nog zat gebuiken! ;D

Staan er nog wel een paar hier 8)

Eigenlijk had ik er moeten bijschrijven : 'de mooiste van de gele'.
De mooiste van de roze is toch wel Saxifraga 'Lismore Carmine'.
Volgend jaar kan dat alweer anders zijn, natuurlijk. :-X

Enuh, ik kreeg er toch al 1 gratis, Bart ? ;D

En welke kan er tippen aan deze Sax. 'Cumulus' bij de witte ?
'Allendale Charm' misschien ? -2(

Over geuren, smaken en kleuren valt niet te discussiëren heren... dat is al een oude wijsheid  :P
Ik heb er hierboven nog maar weinig lelijke gezien overigens...  ))8 ;)

Laten we elkaar maar lekker maken met dat geen wat nog komen moet.
Af en toe een terugblik moet kunnen,daar zijn de Saxen veel te mooi voor.

Citaat van: Jan Fouquaert op  8 september 2012, 23:28:55
En welke kan er tippen aan deze Sax. 'Cumulus' bij de witte ?
'Allendale Charm' misschien ? -2(

burseriana's Jan!....burseriana's!
De petalen zijn mooier gevormd,de bloemen groter en het wit zuiverder..........
of...euh...toch maar....Allendale Billows......Ghost...Carol.... ))4

Het maagdelijk wit..........

Hmm, ik hou het toch bij Sax. 'Cumulus'. ;D

Citaat van: Jan Fouquaert op 11 september 2012, 10:22:12
Hmm, ik hou het toch bij Sax. 'Cumulus'. ;D

Prachige opname Jan van deze plant. Is toch een vorm van S.iranica he?

Citaat van: Jan Fouquaert op 11 september 2012, 10:22:12
Hmm, ik hou het toch bij Sax. 'Cumulus'. ;D

Ja die iranica seedling 'Cumulus' is heel fraai.......

Maar wat dacht u van deze!?..........burseriana 'Magna'

Een burseriana die bijna gelijk is aan var.major

Dank je, Ger. Deze Saxifraga 'Cumulus' heeft een locatie naar het noorden gericht, in de schaduw van een grote steen. Het plantje krijgt dus max. 1 of 2 uur avondlijke zonneschijn.
Toch bedankt het ons met een massa aan bloemen. Waar het ook staat, je wordt altijd beloond met hele grote bloemen. Vandaar dat het 1 van mijn favorieten is. Het was ook 1 van mijn eerste Saxen. Net als Saxifraga burseriana 'Crenata', Bart, een heel sterke plant met een mooie bloei, maar toch ... Cumulus. 8) ;)

 ))4

Cumulus, de vele burseriana's zijn beeldschone planten. Maar als het dan toch een witte moet zijn, dan misschien toch maar deze 'Jan Neruda', ongetwijfeld één van de meest opvallende saxen in iedere verzameling vanwege de supergrote, mooigevormde bloemen. Dit blijft nog altijd één van mijn absolute favorieten.

Ja Frankie...dat klopt......in deze aardige discussie past 'Jan Neruda' meer dan thuis.
T'is een kruising van 'Karel Capek' x 'Karel Capek'!

Jan....er is trouwens nog een beetje verwarring over of 'Cumulus' wel een iranica zaailing is.
Saxifraga ramsarica wordt ook genoemd omdat die lang werdt aangezien voor een iranica.

Ron Beeston van wie 'Cumulus' afkomstig is heeft hoofdwaarschijnlijk ramsarica gebruikt voor cumulus.

Maar goed.....het blijft een mooi beestje ))4

Mooie Jan, Frankie !

Ik denk het ook Bart, ik heb ook een iranica staan, een grote pol met meestal weinig bloemen en als die eens goesting heeft om te bloeien zijn het van die lange stelen. Enkel de bloem zelf, lijkt er wat op. Dus redelijk anders dan 'Cumulus'.
Ramsarica heb ik sinds kort ook en ik zal eens kijken met mijn eigen ogen welke bloemen daar zullen opkomen.

Bedankt Bart, voor je 'Tysoe Splendour'.
Bij dat speciale Saxje MH 96, zat er trouwens tegen de rand van het potje een kleine zaailing van een Sax. Ik zal dat kleintje koesteren en eens kijken wat het uiteindelijk wordt.

Jan.......dan zul je zien dat het kleine Saxje de 'Missing Link' wordt!....de eerste zwarte Saxifraga....of zo blauw als een smurf!
Jij beroemd en ik verdrietig ))4

But..By the way...jouw foto is volgens mij een x petraschii of zoiets.

Hier een foto van een iranica

Dit is ramsarica

[quote author=Jan Fouquaert  
Mijn recept van het medium waar de rotsplanten in moeten groeien is zoals altijd heel spartaans : een mengsel van het boorsel uit de stenen zelf, kleine schelpjes, wat Japans split, grof zand,wit zand en wat microben. And that's it. :

[/quote]
Jan, wat bedoel je met microben?
Ik heb ook een harde steen die ik zou willen beplanten en ik zou jouw recept van het medium willen gebruiken.
Gr. Lily- Anne

Wat betreft die Saxifraga iranica kan je gelijk hebben Bart, ik heb gisteren in Utrecht een 'echte' iranica gekocht. Totaal anders dan de plant die ik jaren geleden als Saxifraga iranica gekocht heb.
Als je nog nooit van je leven een Chinees gezien hebt en er komt een Japanner, die je ook nog nooit gezien hebt en die vertelt je in het Chinees dat hij een Chinees is, dan geloof je ook dat het een Chinees is, al versta je geen jota van Chinees, maar ik denk dat jij het wel verstaat.  --6 :o --11

Van 'x petraschii' heb ik enkel 'White Star' en 'Grosser Prinz', zal eens een diepgaand onderzoek uitvoeren.

Ik zal het zaailingetje wat roze korrels geven, misschien wordt het dan wel wat blauw.... :D

Citaat van: Lily-Anne Vereecken op 16 september 2012, 22:11:06
[quote author=Jan Fouquaert  
Mijn recept van het medium waar de rotsplanten in moeten groeien is zoals altijd heel spartaans : een mengsel van het boorsel uit de stenen zelf, kleine schelpjes, wat Japans split, grof zand,wit zand en wat microben. And that's it. :

Jan, wat bedoel je met microben?
Ik heb ook een harde steen die ik zou willen beplanten en ik zou jouw recept van het medium willen gebruiken.
Gr. Lily- Anne
[/quote]

Eens goed niezen over het medium, en het komt wel goed, Lily-Anne.  :D

 :D ;D van microben weet ik meer dan genoeg ( ik ben een verpleegster) maar ik denk dat Jan iets anders bedoelt zoals bv micorhyza ... ??
Gr. Lily- Anne

Hallo Lily-Anne,

Die microben komen er vanzelf wel in en andere kleine beestjes ook. Je moet maar eens kijken op mijn website, daar staat een hele uitleg hoe rotsplanten in stenen groeien in samenwerking met het bodemleven rond de wortels van de plant.
Volgens mij zullen rotsplanten veel vlugger in de steen zelf groeien, als je ze zo weinig mogelijk voedsel geeft. Als je bijvoorbeeld potgrond gebruikt voor het mengsel voor in het gat van de steen te doen, dan zal het plantje hoogstwaarschijnlijk veel minder vlug, ofwel helemaal niet in de steen zelf groeien en wegkwijnen.

Wat soort steen is het trouwens, Lily-Anne ?

Jan,
Was dat dan een tikfout toen je sprak dat je microben toevoegde in je medium ?
ik denk dat mijn steen een soort marmer  is, want hij lijkt me veel harder dan de andere stenen en heeft meer kleurtjes. Ik zal er eens een foto van maken.
Gr. Lily-Anne

Nee, Lily-Anne, microben zitten toch overal ? Dus zitten ze ook in grond, in stenen, op je handen, in je darmen, enzovoort.
Planten werken trouwens samen met microben en schimmels om te groeien en te overleven, al worden ze soms ziek door slechte schimmels en slechte microben.
Dat geldt voor de mens ook.

Citaat van: Jan Fouquaert op 16 september 2012, 22:20:09
Wat betreft die Saxifraga iranica kan je gelijk hebben Bart, ik heb gisteren in Utrecht een 'echte' iranica gekocht. Totaal anders dan de plant die ik jaren geleden als Saxifraga iranica gekocht heb.
Als je nog nooit van je leven een Chinees gezien hebt en er komt een Japanner, die je ook nog nooit gezien hebt en die vertelt je in het Chinees dat hij een Chinees is, dan geloof je ook dat het een Chinees is, al versta je geen jota van Chinees, maar ik denk dat jij het wel verstaat.  --6 :o --11

Van 'x petraschii' heb ik enkel 'White Star' en 'Grosser Prinz', zal eens een diepgaand onderzoek uitvoeren.

Ik zal het zaailingetje wat roze korrels geven, misschien wordt het dan wel wat blauw.... :D

Jan,heb jij toevallig of niet toevallig ))4,een foto van die 'Grosser prinz'?

Citaat van: Jan Fouquaert op 16 september 2012, 22:51:59
Nee, Lily-Anne, microben zitten toch overal ? Dus zitten ze ook in grond, in stenen, op je handen, in je darmen, enzovoort.
Planten werken trouwens samen met microben en schimmels om te groeien en te overleven, al worden ze soms ziek door slechte schimmels en slechte microben.
Dat geldt voor de mens ook.

He Bah............vieze beestjes eigenlijk ))4

Ik heb vandaag niet veel tijd gehad, maar tussen de bedrijven door toch een kiekje kunnen maken van mijn Saxifraga x petraschii 'Grosser Prinz'.
Daarna een foto van mijn Sax. ramsarica 'Mazanderan' (gebied in Iran).
Dan een foto van een andere Saxifraga ramsarica.
Ik ben trouwens van plan een marmerrots helemaal te wijden aan botanische Saxen, met bvb. Sax. ramsarica, dinnikii, wendelboi, iranica (de echte), burseriana, vandellii, stolitzkae, diaspensioides, cinerea, lilacina.  Heb jij nog enige suggesties ?     8)

Citaat van: Jan Fouquaert op 17 september 2012, 20:46:56
Ik heb vandaag niet veel tijd gehad, maar tussen de bedrijven door toch een kiekje kunnen maken van mijn Saxifraga x petraschii 'Grosser Prinz'.
Daarna een foto van mijn Sax. ramsarica 'Mazanderan' (gebied in Iran).
Dan een foto van een andere Saxifraga ramsarica.
Ik ben trouwens van plan een marmerrots helemaal te wijden aan botanische Saxen, met bvb. Sax. ramsarica, dinnikii, wendelboi, iranica (de echte), burseriana, vandellii, stolitzkae, diaspensioides, cinerea, lilacina.  Heb jij nog enige suggesties ?     8)

Jazeker Jan. Ik zie geen botanische Engleria's. Wat gedacht van S. stribrnyi, S. federici-augusti subsp. federici-augusti, S. federici-augusti subsp. grisebachii, S. media, S. sempervivum en S. porophylla. Stuk voor stuk botanische topsaxen, misschien wel de allermooiste!

Ha, de Frankie. Ik wist al dat je wild was van die Engleria's. Ik zelf heb S. stribrnyi subsp. stribrnyi, S. federici-augusti subsp. federici-augusti, S. federici-augusti subsp. grisebachii, S. sempervivum en S. stribrnyi 'Tristan'. Dus ik kan al meteen beginnen (tenminste als ik kleine gewortelde stekjes daarvan heb, wat natuurlijk niet op 1,2,3 gaat).

Ik zal zeker je wijze raad opvolgen. ;)

Hallo Jan,

wat dacht je van (een kleine vorm van) Saxifraga marginata?

Heb je Saxifraga stribrnyi 'Tristan' Van Martijn Jansen (De Reuvenkamp) gekocht? Ik heb vorig jaar 2 planten met deze naam van Martijn gekocht. Eén daarvan heeft dit jaar gebloeid. Toen bleek dat de plant in werkelijkheid Saxifraga x clarkei 'Sidonia' was, een kruising van S. vandelli en S. media en een beauty (zie foto):

Ha...mooi Hans,dat klopt dit is bijna zeker 'Sidonia'.

Jan........het is altijd mooi vindt ik om op een grote steen een bepaalde 'groep' te plaatsen.
Het 'nadeel' van Engleria's als je het een nadeel wilt noemen... ))4...is dat ze geen compacte bloeiwijze hebben
en dus niet zo mooi compact ogen op een steen als de kabschia's,maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Zelf zet ik zelden of nooit Engleria's in tuf sommigen hebben namelijk door de grote rozetten toch
wat moeite met de 'Schrale keuken' die ze voor geschoteld krijgen.
Al kan een sempervivum geweldig hard en compact worden op een tuffie!

Bedankt voor die 'Grosser Prinz' foto,weet jij waar je die 'Prins' gevonden hebt?
Heb hier nog 1 kleintje en hij lijkt sprekend op jouw Prins...alleen die van mij heeft er een wit paard bij!

hmmmmmm ))4

Dan heb ik nu toch wel een vrouw bij in plaats van de man 'Tristan'. Waar is 'Tristan' dan te vinden ? En 'Lambik' wil ik ook.

De Bart vraagt nog niet veel, eerst wil hij mijn 'grote prins' zien, en eens hij hem gezien heeft, wil hij weten waar ik hem vandaan heb ? :o --6 --11
Kijk, Bart, die grote prins kwam hier toevallig voorbij, statig gezeten op zijn wit paard, maar ... plotsklaps begon zijn witte ros te steigeren. Die momentopname is te zien op bijgaande foto. Het verschrikkelijk gevolg was dat de aristocratische grote prins met zijn klikken en klakken op de grond lag. Ik heb me over hem ontfermd en hem een vast stekje aangeboden en hij vindt het hier zo knus, dat hij helemaal niet meer naar het verre Duitsland wil, waar hij trouwens vandaan komt.   ;D

Dit gezegd zijnde, de tweede foto betreft een marmersteen waar al een heel tijdje (een jaar of 6) een Saxifraga paniculata x valdensis op staat. Daarin moet ik Bart bijtreden, dat grotere rozetten meer oftewel, vlugger voedsel vragen en dus niet zo geschikt zijn om in een steen te planten. Toch moet ik zeggen dat deze Sax. pan. x valdensis toch al twee keer gebloeid heeft op deze steen. Het exemplaar dat ik pleeg te houden in een stenen pot echter nog nooit.
Ik zal zeker ook een Sax. sempervivum in deze rots planten, alleen al om Frankie te plezieren, maar ik moet er alleen nog een klein plantje voor kunnen kweken.
Die kleine vorm van Sax. marginata heb ik van Ger VDBeuken, ik moet enkel nog een klein plantje, Hans.
Waar ik wel al kleine plantjes van heb of een klein scheutje met wat wortels : Sax. dinnikii 'Stasek', Sax. stoliztkae, Sax. iranica, Sax. cochlearis 'Pseudo-valdensis', Sax. ramsarica van Mazanderan en Saxifraga vandellii. Deze zijn dus vers in deze marmerrots geplant.
Ze hebben ook het gezelschap van een Androsace hirtella (x) (dus niet de echte) die de vogels nog niet gevonden hebben. :D

Jan........... ))4

Ja Bart ?

Dit is de harde steen waarover ik sprak.Ik heb hem even nat gemaakt voor de foto , omdat de kleuren dan beter zichtbaar zijn .Is dit nu marmer? De steen lijkt nu wel  veel groter dan hij eigenlijk is .Er staan al een tijdje 2 saxifraga's in, die het goed naar hun zin lijken te hebben .Spijtig genoeg zijn de naamplaatjes verdwenen.Er zijn nog heel wat gaten die nog geen bewoner hebben. Ik zal dit topic eens goed nalezen om te zien of er iets bij  de , in Utrecht aangekochte,  plantjes zit dat in die gaten zou kunnen geplant worden .
gr
Lily-Anne

Citaat van: Lily-Anne Vereecken op 19 september 2012, 10:11:52
Dit is de harde steen waarover ik sprak.Ik heb hem even nat gemaakt voor de foto , omdat de kleuren dan beter zichtbaar zijn .Is dit nu marmer? De steen lijkt nu wel  veel groter dan hij eigenlijk is .Er staan al een tijdje 2 saxifraga's in, die het goed naar hun zin lijken te hebben .Spijtig genoeg zijn de naamplaatjes verdwenen.Er zijn nog heel wat gaten die nog geen bewoner hebben. Ik zal dit topic eens goed nalezen om te zien of er iets bij  de , in Utrecht aangekochte,  plantjes zit dat in die gaten zou kunnen geplant worden .
gr
Lily-Anne

Ik denk van niet Lily-Anne. ))4
Het lijkt heel goed op Bruine maansteen. Ik ga eens zoeken naar een goede foto dervan. ;)

Hallo Lilly-Anne. Wat betreft die Saxifraga zonder naamkaartje die je laat zien, lijkt het loof op Saxifraga 'Cranbourne' of 'Myra Cambria', maar het kan natuurlijk ook een andere zijn. Als je de bloemkleur weet of een foto met bloemen, zijn we al een kleine stap verder.

Wat ik me afvraag over die steen is of die gaten geboord zijn of niet. Dat grote gat lijkt precies geboord.  Ook of de gaten door de steen heen lopen of niet.
In ieder geval ziet het er een harde steen uit, dat kan je nog beter weten als je hem (of iemand anders met een goede rug) eens optilt. Als het een heel zware is dan is het ook een harde. Of het marmer is, betwijfel ik, hij ziet er gans anders uit dan mijn marmerstenen.

Het lijkt wel een goede steen om rotsplanten in te zetten, te zien aan de groei van de Saxen die er al op staan.
Je kan er Draba's, Saxen, Sempervivum, Androsace , enz. opzetten. Het liefst kleine plantjes omdat die het best aanslaan. Natuurlijk kan je in dat grote gat al een groter plantje zetten. In het begin alle dagen water geven, na een week af en toe en na een maand sporadisch. Daarna leven ze van zon, wind en regen ... en natuurlijk van de steen. 8)

Citaat van: Bart Moerland op 18 september 2012, 09:40:36
Ha...mooi Hans,dat klopt dit is bijna zeker 'Sidonia'.

Jan........het is altijd mooi vindt ik om op een grote steen een bepaalde 'groep' te plaatsen.
Het 'nadeel' van Engleria's als je het een nadeel wilt noemen... ))4...is dat ze geen compacte bloeiwijze hebben
en dus niet zo mooi compact ogen op een steen als de kabschia's,maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Zelf zet ik zelden of nooit Engleria's in tuf sommigen hebben namelijk door de grote rozetten toch
wat moeite met de 'Schrale keuken' die ze voor geschoteld krijgen.
Al kan een sempervivum geweldig hard en compact worden op een tuffie!

Bedankt voor die 'Grosser Prinz' foto,weet jij waar je die 'Prins' gevonden hebt?
Heb hier nog 1 kleintje en hij lijkt sprekend op jouw Prins...alleen die van mij heeft er een wit paard bij!

hmmmmmm ))4

Ik heb alle voorgenoemde Engleria's op de tuf staan, Bart, en die doen het meer dan voortreffelijk. De rozetten hebben allerminst te lijden en groeien zeer dicht opeen tot erg fotogenieke planten. Trouwens een soort als S. porophylla kun je waarschijnlijk enkel en alleen op de tuf houden.

Ik zal de Saxifraga porophylla dan eens moeten kopen, Frankie, en proberen in mijne marmer. 8)

Jan,
Ik zal in het voorjaar nog eens een foto nemen als ze in bloei staan .
In de steen zijn een aantal gaten geboord maar er waren ook gaten in maar niet zo diep .
De geboorde  gaten  zijn soms helemaal doorheen maar niet altijd .
Bedankt voor de tips - als hij beplant is , maak ik een nieuwe foto.
Gr.
Lily - Anne

Citaat van: Frankie Wulleman op 19 september 2012, 21:20:33

Citaat van: Bart Moerland op 18 september 2012, 09:40:36
Ha...mooi Hans,dat klopt dit is bijna zeker 'Sidonia'.

Jan........het is altijd mooi vindt ik om op een grote steen een bepaalde 'groep' te plaatsen.
Het 'nadeel' van Engleria's als je het een nadeel wilt noemen... ))4...is dat ze geen compacte bloeiwijze hebben
en dus niet zo mooi compact ogen op een steen als de kabschia's,maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Zelf zet ik zelden of nooit Engleria's in tuf sommigen hebben namelijk door de grote rozetten toch
wat moeite met de 'Schrale keuken' die ze voor geschoteld krijgen.
Al kan een sempervivum geweldig hard en compact worden op een tuffie!

Bedankt voor die 'Grosser Prinz' foto,weet jij waar je die 'Prins' gevonden hebt?
Heb hier nog 1 kleintje en hij lijkt sprekend op jouw Prins...alleen die van mij heeft er een wit paard bij!

hmmmmmm ))4

Ik heb alle voorgenoemde Engleria's op de tuf staan, Bart, en die doen het meer dan voortreffelijk. De rozetten hebben allerminst te lijden en groeien zeer dicht opeen tot erg fotogenieke planten. Trouwens een soort als S. porophylla kun je waarschijnlijk enkel en alleen op de tuf houden.

Zeker Frankie is ook goed te doen hoor........het is ook meer persoonlijk van mijn kant.
Uit esthetisch oogpunt vind ik kabschia's mooier in Tuf dan de Engleria's met hun opgaande bloemen.

Als je een vij 'zachte' Tuf hebt dan zit daar ook meer voedsel in dus verschil kan er zijn.
Mijn ervaring is dat de grotere rozetten 'eerder' wat te eten nodig hebben op tuf dan de kleintjes.

Maar zeker een mooie compacte Engleria is niet te versmaden!

Citaat van: Jan Fouquaert op 18 september 2012, 22:04:56
Dan heb ik nu toch wel een vrouw bij in plaats van de man 'Tristan'. Waar is 'Tristan' dan te vinden ? En 'Lambik' wil ik ook.

De Bart vraagt nog niet veel, eerst wil hij mijn 'grote prins' zien, en eens hij hem gezien heeft, wil hij weten waar ik hem vandaan heb ? :o --6 --11
Kijk, Bart, die grote prins kwam hier toevallig voorbij, statig gezeten op zijn wit paard, maar ... plotsklaps begon zijn witte ros te steigeren. Die momentopname is te zien op bijgaande foto. Het verschrikkelijk gevolg was dat de aristocratische grote prins met zijn klikken en klakken op de grond lag. Ik heb me over hem ontfermd en hem een vast stekje aangeboden en hij vindt het hier zo knus, dat hij helemaal niet meer naar het verre Duitsland wil, waar hij trouwens vandaan komt.   ;D

Citaat van: Bart Moerland op 18 september 2012, 22:46:47
Jan........... ))4

Citaat van: Jan Fouquaert op 18 september 2012, 22:50:31
Ja Bart ?

:D :D :D Bart, ik denk dat je "Jantje" of "Jip" moet hebben   ;D

Ziedaar heren, enkele plaatjes van Engleria's die ik vanavond nog heb geschoten. Allen staan ze op de tuf: S. stribrnyi, S. federici-augusti subsp. federici augusti, S. sempervivum en S. federici-augusti subsp. grisebachii. Vooral stribrnyi ziet er geweldig uit: de rozetten dicht op elkaar en de kalkafzetting is maximaal. Zet ze maar op de stenen, u zal het zich niet beklagen.

Prachtige beelden Frankie, nu moet ik nog een geschikte steen vinden voor enkel maar Engleria's. Als ik wat dikkere gaten maak, moeten die Engleria's lukken. Vanaf het moment dat ze in die marmerrotsen veel kalkafzetting op hun bladeren krijgen, wil dat zeggen dat ze dan voedsel trekken uit de steen zelf.
Hmm, nog veel werk voor de boeg. -2(

leuk om te weten......

De kalk afzetting die te zien is bij Saxifraga's is puur het uit zweten van een Teveel! aan kalk
het zijn kalk minners maar een teveel in het blad wordt op deze manier uit gezweet.

Wat is de natuur toch wonderlijk... ))4

Ha ja, wij zweten toch ook en het is ook een manier om ons zelf te ontgiften, al beseffen we meestal enkel dat we zweten. :o ???

Toch leuk om te weten,
dat Saxen ook kunnen zweten !

Na het maken van mijn laatste nieuwe crevice-garden was ik tevens van plan wat gaten in de verse rotsen te boren om, natuurlijk, wat plantjes er in te zetten.
Ik heb al rotsplanten gezet in marmer, zandsteen, kasseisteen en maanrotsen.
Zelfs in tufsteenbroodjes en ook, jawel, in echte tufsteen. Niet zo veel, maar toch.  --6

Dus waarom zou ik die nieuwe stenen niet eens proberen ?
Een eerste slachtoffer staat er nu in.
Wat is het ?
Natuurlijk een Sax.
Saxifraga 'Allendale Harvest', hopelijk op termijn met een oogst aan bloemen, nu nog 1 simpel rozetje.

De man met de boor heeft weer toegeslagen ..... -2(
Ja Jan , kan je het nog een beetje bijhouden hoeveel gaatjes je hebt gemaakt links en rechts ? Kaas met gaten is er niks bij ...
Maar alle gekheid op een stokje , je hebt verleden zaterdag nog meer onze interesse gewekt en eigenlijk begint het bij mij al te jeuken om toch ook eens de proef op de som te nemen ....   

Ik vraag me af of je ook in rolkeien of rivierkeien gaten kan boren om plantjes in te laten groeien . Het grootste deel van onze rotstuin is uit deze stenen gemaakt ( we wisten toen nog niet beter )
Gr. Lily-Anne

Citaat van: Jan Fouquaert op  5 februari 2013, 18:41:25
Na het maken van mijn laatste nieuwe crevice-garden was ik tevens van plan wat gaten in de verse rotsen te boren om, natuurlijk, wat plantjes er in te zetten.
Ik heb al rotsplanten gezet in marmer, zandsteen, kasseisteen en maanrotsen.
Zelfs in tufsteenbroodjes en ook, jawel, in echte tufsteen. Niet zo veel, maar toch.  --6

Dus waarom zou ik die nieuwe stenen niet eens proberen ?
Een eerste slachtoffer staat er nu in.
Wat is het ?
Natuurlijk een Sax.
Saxifraga 'Allendale Harvest', hopelijk op termijn met een oogst aan bloemen, nu nog 1 simpel rozetje.

Wanneer ik de tijd heb en een goede boor zal ik ongetwijfeld ook eens een experimentje wagen. Ik heb hier ook een rotstuin liggen vol harde stenen.

Hmmm, rolkeien lijken mij toch een beetje klein om iets in te zetten, Lily-Anne. Hoe groter een steen, hoe meer water die kan opslaan en dus hoe meer water beschikbaar voor de eventuele planten.
Al is een steen nog zo hard, water slaat die toch op. Zelfs in een kei zit er water. Ik moet dan altijd denken aan de verhalen van Suske en Wiske. Jerom perste dan uit een kei een paar drupjes water om van te drinken. :o --6 ???

Aan de andere kant, als een steen heel traag water opneemt, dan zal die steen ook heel traag water afgeven. Dus zal een harde steen in periodes van droogte veel langer zijn watervoorraad behouden, dan een poreuze steen. Is toch logisch ? ;)

Natuurlijk, als je een rolkei neemt en je zet er een plantje in.
Een beetje verder, naast het plantje, boor je ook een gat en je maakt dat het steeds vol water staat.
Dan zal er altijd voldoende water in de steen zijn, al is die normaal te klein.
Het is maar een gedacht hoor .... ???

Je mag mijn boor wel eens bezigen als ik ze niet nodig heb, Frankie.

Van mij mag iedereen proberen, ik heb niet het alleenrecht hoor. ;D

Ik houd alles goed bij, op de goede oude manier : een plannetje tekenen van de steen, er cijfertjes bij plaatsen en daarna aan de hand van de cijfers een lijstje maken op hetzelfde blad met de juiste namen. Achteraf kan je nog dingen bijvoegen. De steen krijgt dan een naam, zoals de 'Winifredsteen' of 'Grote Rots', enz. Dit alles in een map waar je blaadjes in kan schuiven (hoe heet zo iets ?). En van waar komt zo een handige map ? Juist, van den Aldi. :o

Ach ja, hoeveel ?
Een paar maand geleden heb ik eens geteld hoeveel er toen in stenen stonden. Het waren er toen 144. --6 :o
Ik denk dat er ondertussen wel een paar zullen bijgekomen zijn. ;D
Ach ja, 't is wel een steengoede boor, dus zal ze er nog wel een paar bij boren zeker ? --11
Zou ik nog wel stenen genoeg hebben ??????? :o
--3 --11 -1(

Citaat van: Jan Fouquaert op  6 februari 2013, 00:26:46
Zou ik nog wel stenen genoeg hebben ??????? :o
--3 --11 -1(

In jouw plaats zou ik mij ook zorgen maken Jan !  :o
Wie weet zorgt de crisis ook nog voor een tekort aan stenen !  :P

Citaat van: Jan Fouquaert op  6 februari 2013, 00:03:27
Hmmm, rolkeien lijken mij toch een beetje klein om iets in te zetten, Lily-Anne. Hoe groter een steen, hoe meer water die kan opslaan en dus hoe meer water beschikbaar voor de eventuele planten.
Al is een steen nog zo hard, water slaat die toch op. Zelfs in een kei zit er water. Ik moet dan altijd denken aan de verhalen van Suske en Wiske. Jerom perste dan uit een kei een paar drupjes water om van te drinken. :o --6 ???

Aan de andere kant, als een steen heel traag water opneemt, dan zal die steen ook heel traag water afgeven. Dus zal een harde steen in periodes van droogte veel langer zijn watervoorraad behouden, dan een poreuze steen. Is toch logisch ? ;)

Zo klein zijn de stenen nu ook niet hoor- op onderstaande foto kan je er een idee van krijgen ( foto is van een aantal jaren geleden - planten assortiment klopt niet meer)
Gr. Lily-Anne

Citaat van: Lily-Anne Vereecken op  6 februari 2013, 08:57:00

Citaat van: Jan Fouquaert op  6 februari 2013, 00:03:27
Hmmm, rolkeien lijken mij toch een beetje klein om iets in te zetten, Lily-Anne. Hoe groter een steen, hoe meer water die kan opslaan en dus hoe meer water beschikbaar voor de eventuele planten.
Al is een steen nog zo hard, water slaat die toch op. Zelfs in een kei zit er water. Ik moet dan altijd denken aan de verhalen van Suske en Wiske. Jerom perste dan uit een kei een paar drupjes water om van te drinken. :o --6 ???

Aan de andere kant, als een steen heel traag water opneemt, dan zal die steen ook heel traag water afgeven. Dus zal een harde steen in periodes van droogte veel langer zijn watervoorraad behouden, dan een poreuze steen. Is toch logisch ? ;)

Zo klein zijn de stenen nu ook niet hoor- op onderstaande foto kan je er een idee van krijgen ( foto is van een aantal jaren geleden - planten assortiment klopt niet meer)
Gr. Lily-Anne

Wat een prachtige Gentiaan Lily Anne  ((11

@ Pim : Ze hebben ook maar 1 keer zo mooi gebloeid tot hiertoe - juist na de aankoop- vermoedelijk een kwestie van voedsel dat ze meegekregen hadden in het potmedium ?
Gr. Lily-Anne

Ik zou zeggen, Lily-Anne : 'GEWOON DOEN'
Als het mislukt, het zij zo, als het lukt, dan ben je nog zo blij. :D
Als je ergens geen kans aan geeft, dan kan het nooit lukken. ))4

Citaat van: Jan Fouquaert op  6 februari 2013, 00:03:27

Al is een steen nog zo hard, water slaat die toch op. Zelfs in een kei zit er water. Ik moet dan altijd denken aan de verhalen van Suske en Wiske. Jerom perste dan uit een kei een paar drupjes water om van te drinken. :o --6 ??

Inderdaad Jan, je zet me aan het denken, dat album heette geloof ik 'de perenprins'. Ik was vroeger zot van die oude albums.

Ik ook, Jommeke en Suske en Wiske. ;D

Nu nog wat andere koek :
Ik heb nog een paar gaatjes bij geboord in de stenen van mijn kasseirotstuintje. Mens, een kassei is toch hard, zelfs mijn flinke Dewalt-boor had er moeite mee. Zeker toen ik een dikke boor met een diameter van 12 mm wilde gebruiken. Ik moest er immers wat grotere rotsplantjes in gaan peuteren. Ik heb er niet diep mee geboord, het ging gewoon niet want de boor blokkeerde. Geen nood, met een kleinere maat was het geen enkel probleem. Enfin, dit zijn de gelukkigen :

1/ Saxifraga matta-florida, een Sax. die doorgaans niet bloeit. Wel, dan probeer ik het plantje maar in een kassei, eens zien wat het dan te vertellen heeft.
    Zoals je kan zien op de foto, word ik met de dag slimmer, pardon, ik bedoel, wat minder dom. Ik heb namelijk, iets lager in de kassei een afwateringsgaatje geboord, dat net uitkomt in het gat   
     waar de Sax. moet groeien. Minder kans tot verzuipen dus. --6

2/ Ook Silene acaulis, het betreft hier een exemplaar ooit meegebracht van de bergen. Het maakt een prachtig heuveltje, maar bloemen ? No way. Een hemelsbreed verschil met de 
    gedragingen van dit plantje in de bergen. Eens zien of het harde leven in een harde kassei de Silene zal aansporen wat te zorgen voor het nageslacht.

3/ Saxifraga 'Niobe', al een respectabel ding, maar ik wist dat er niet veel wortels aanhingen, is meestal gewoon zo. Dus ben ik er in geslaagd alle worteltjes in het gaatje te deponeren. --11
    Ben eens benieuwd of het ook zo een prachtig bolletje zal vormen in zijn eigenste kassei.

4/ Dan voor de lol een Androsace globifera, dat plantje had wel veel wortels en dat voor 1 simpel rozet. Ze zitten er toch lekker allemaal in.  --3
    Het bolletje dat die Androsace gaat maken, zal, zo hoop ik, lekker compact zijn. Het is doorgaans ook geen geweldige bloeier, nee ? Hopla, de kassei in. ((12

Het wordt met de dag straffer. Rotsplanten in kasseien, hoe bestaat het?

Misschien zal het niet lukken, maar dat dacht ik in eerste instantie ook toen ik voor het eerst planten in de marmer zette.
Wie niet waagt, niet wint zeker ?
In ieder geval zal ik binnen enkele maanden wel kunnen zien of de plantjes zich goed in hun vel voelen of niet.
Het zijn nu ook geen zeldzame planten wat mij betreft. Met rotsplanten waar ik maar 1 exemplaar van bezit, zou ik niet zo experimenten uitvoeren. ))4
Alhoewel ...
Er was een moment dat ik nog twee Saxifraga's 'Winifred' over had. Welke ? Juist. Net die exemplaren die ik in een steen geplant had .... --6 ???
Van die heb ik wat stekjes genomen en vandaar dat ik er ook weer in potten heb. ;D

))4 ))4 ))4

Citaat van: Frankie Wulleman op  7 februari 2013, 20:39:09
Het wordt met de dag straffer. Rotsplanten in kasseien, hoe bestaat het?

Ja binnenkort zien we hem op televisie met z'n DeWalt, bij het wielrennen, De Hel van het Noorden, daar liggen er genoeg! :P :P :P :P

Ik zou niet willen dat die plantjes door wielrenners plat gereden worden  ;D

Je bent bij de Schotten ook al een graag geziene gast Jan !

Ach ja, ik moet toch ook een beetje mijn Engels oefenen. ;D
En ook die mensen daar wat 'wijs' maken. :o

Citaat van: Jan Fouquaert op  9 februari 2013, 21:10:15
En ook die mensen daar wat 'wijs' maken. :o

Je jaagt nog alle "conservatieve" Sax-liefhebbers de gordijnen in, Jan !  --3

Ocharme die gordijnen !

Volgens mij denken die conservatieve lieden wel : 'Wat komt die snotneus hier in hemelsnaam verkondigen ?'
Ik kan er wel inkomen, want er staat toch een baby-foto op mijn account, niet waar ?

Ik was al zeer gefacineerd door Jan z'n verhaal tijdens de lezing in Gent! en nu ik het hier nogmaals goed doorlees probeer ik te doorgronden wat eigenlijk de grootst bepalende factor is van zijn succes en eigenlijk ook om dat dit blijkbaar een beetje contradictorisch over komt bij velen!! :o --6 ???
Het feit van de langzame afgifte van voeding en water zoals Jan al aangaf zal zeker wel een mede bepalende factor zijn maar daar het net de hooggebergte planten zijn die er zo goed op gedijen doet mij vermoeden dat toch de temperatuur moet zijn die de grootste sleutel is van Jan zijn succes! zij hebben liever koelere zomers dan de onze.
In Gent was er iemand die aangaf dat als je je hand op marmer legt je een koud gevoel hebt, deze man heeft gelijk! als je in een verwarmde ruimte je hand op marmer legt voelt dit koud aan wat wil zeggen dat dit gesteente weinig warmte aantrekt(opslaat), Jan lachte toen dat je op een hete zomerdag je hand bijna verbrand aan zijn stenen, en dat is ook wel zo, maar dit is alleen aan de oppervlakte van de steen in de volle zon! ik vermoed dat intern de steen veel koeler zal zijn dan bv een poreuze kalksteen die daardoor ook veel sneller zijn vocht verdampt,wat dan ook wil zeggen dat de marmer rots die wel is waar maar een beetje water kan bevatten het wel veel langer kan vasthouden onderaan in het geboorde gat waar dit dan ook praktisch volledig voor de plant ter beschikking is!
Als marmerrots warmte afstoot dan krijg je een microklimaat met een koelere temperatuur rond de plant ook al is de steen serieus warm als hij in de volle zon ligt maar zodra de zon weg is zal de temperatuur ook veel sneller zakken dit gebeurd trouwens ook in het gebergte! dit is puur mijn vermoeden wat ik gewoon even wil delen en ook om deze zeer interesante materie in discutie te houden! ))4

Een interessante benadering waarin zonder twijfel een grond van waarheid zit, Hugo.
Toevallig (?  ;D) is op het Schotse forum dezelfde discussie aan de gang en daar heeft Dave Milward, een geoloog en rotsplantenfanaat, net zijn wetenschappelijke kijk op de zaak gegeven : heel interessant.

http://www.srgc.net/forum/index.php?topic=10081.msg268079#msg268079

Citaat van: Luc Gilgemyn op 19 februari 2013, 09:59:38
Een interessante benadering waarin zonder twijfel een grond van waarheid zit, Hugo.
Toevallig (?  ;D) is op het Schotse forum dezelfde discussie aan de gang en daar heeft Dave Milward, een geoloog en rotsplantenfanaat, net zijn wetenschappelijke kijk op de zaak gegeven : heel interessant.

http://www.srgc.net/forum/index.php?topic=10081.msg268079#msg268079

Zeer interessant ))4 en inderdaad de benaming maansteen zal voor verwarring zorgen. Het is beter dat je witte kalksteen met gaten zegt. ;)

Citaat van: Luc Gilgemyn op 19 februari 2013, 09:59:38

Toevallig (?  ;D) is op het Schotse forum dezelfde discussie aan de gang en daar heeft Dave Milward, een geoloog en rotsplantenfanaat, net zijn wetenschappelijke kijk op de zaak gegeven : heel interessant

Heel interessant die discussie op het Schotse forum en de uitleg van DaveM in het bijzonder.
Er staan 2 dingen tegenover elkaar: Het bewijs van Jan dat zijn plant S.'Winnifred' het zeer naar zijn zin heeft en
de wetenschappelijke bewering van DaveM dat in deze marmersteen geen porien voorkomen zodat het onmogelijk is watertransport te genereren en uitbreiding van het wortelsysteem mogelijk te maken, met als gevolg een langzame maar zekere dood van de plant.

De plant is 'alive and kicking' ,al sinds 2002,dus wat kan er gebeurd zijn. Hij moet dus in leven zijn gebleven door water en voedsel van buitenaf. (dat hij alleen zou kunnen bestaan van bacterien en schimmels lijkt me sterk.)
Een mogelijkheid is, dat Jan in die periode vloeibaar voedsel (Miracle Grow) heeft gegeven, maar dat is niet zo. Hij is ze 'vergeten'. Dan kan er stof in het plantgat gewaaid zijn. Of er kan met het regenwater opgelost voedsel in het gat terecht zijn gekomen. Het zijn minimale hoeveelheden maar voldoende om in leven te blijven. Het plantje is na 10 jaar nog heel klein. Dat hij bloeit zegt niet zoveel. Is wel leuk.

Ik heb in de bergen (Dolomieten) afgelopen zomer nav dit dispuut (rotsplanten die van harde stenen houden) wat rondgekeken. Wat me opviel, dat ik nimmer plantengroei zag op gladde gave rots. Als daar planten groeiden, was dat in een scheur. Soms vrijwel verborgen onder het groen, maar er was altijd een scheur, hoe klein ook. Deze scheuren staan planten toe om met hun krachtige wortels diep in de rotsen door te dringen. En ik denk dat de scheuren niet veroorzaakt zijn door het plantje 'steenbreek'.

Gerrit...en allen.........

Zelf denk ik ook dat 'Op den duur' de planten niet lang(er) hunnen/zullen leven op dergelijke stenen.
Puur om de reden die Dave M geeft.
De reden dat Jan's  planten het een tijd doen is omdat een Alpine plant een hoge 'Survivings Drive' heeft.
Het viel mij namelijk al op dat de rozetten van Jan's  planten in het marmer en andere harde stenen bijna altijd kleiner zijn als die in de tuin.
Zo ie zo zie je al verschil tussen open grond en Tuf steen.
Saxifraga's uit deze sectie zijn er  namelijk ook opgebouwd...de blaadjes
zijn zo opgebouwd dat als het 'moet' ze weinig tot niet verdampen.
Voedsel hebben ze slechts heel weinig nodig......daarom pleit ik ook zo voor
nagenoeg niet bemesten en natuurlijke materialen gebruiken om ze te laten groeien.

Overigens of Jan's  'Marmer experiment nu wel of niet een lang leven beschoren is....
is niet het issue....is gewoon hardstikke leuk om de Saxen op dergelijke materialen
te laten groeien.
En ach als ze wat eerder wegvallen....stopt Jan er weer een 'nieuwe' in!

Hmmm, dit lijkt me een steengoed onderwerp. -8(

Hugo, volgens mij is een harde steen goed warmtegeleidend. IJzer voelt toch ook koud aan ? Die speksteenkachels maken ook gebruik van stenen die warmte opslaan en terug afgeven.
Natuurlijk zal het binnenin een marmerrots veel koeler zijn, goed voor de wortelkes.
Ik nodig je uit om in de zomer op een snikhete dag, een uur nadat de zon ondergegaan is, je eens op een grote marmersteen neer te vleien, lekker warm zeg ! :D

Het meest bepalende gegeven voor het overleven van een rotsplant in onze soms warme zomers is het feit of er genoeg water aan de wortels voorradig is om de verdamping aan het blad tegen te gaan. Het is mijn ervaring dat planten die in stenen groeien, veel beter tegen deze omstandigheden bestand zijn. Dus moeten ze beschikken over een voldoende watervoorraad, en dat is heus niet enkel dat beetje water in dat kleine gaatje, maar wel het water in de steen zelf.

Gerrit, elke steen neemt water op, dus hebben alle stenen poriën, inclusief de harde stenen, al zijn die poriën nog zo klein.
Ik heb twee Sax. 'Winifred' in steen staan. Een in marmer en een in maansteen.
Weet je welke de grootste van de twee is ? Die in de marmer. --6
Ik heb ze nooit ofte nimmer enig voedsel gegeven, waarom zou ik ?
Ik kan mij niet voorstellen dat die in de marmer voedsel via de regen gekregen heeft, die plant staat gewoon verticaal en dan nog naar het oosten gericht. Dus krijgt ze sowieso relatief weinig regen, dus moet de plant wel water uit de steen zelf trekken. Anders was het plantje al lang naar de vaan.
Saxifraga 'Winifred' groeit wel niet zo vlug hoor.
Straks een foto van Saxifraga 'Excellent' in marmer, die staat er drie jaar in en is al zo groot als mijn 'Winifred' in de maanrots. ???
Wil ik eens mijn steenboor meepakken naar de bergen, ik zal er wat gaten in boren, er zullen wel planten in groeien in die gladde, gave rotsen. :D Natuurlijk is het onmogelijk voor een zaadje om daar te ontkiemen, in een klein scheurtje natuurlijk wel.

Bartje, let maar op, binnen tien jaar staat mijn 'Winifred' in de marmer nog leuk te bloeien ... :P
Het staat natuurlijk buiten kijf, dat planten die in stenen groeien veel compacter zijn. ))4
En ik heb er nog niet veel vervangers in moeten planten, enkel en alleen door een merel is er eens een plantje verdwenen.
Ondertussen staan er al tientallen Saxen in de marmer, je kan je dus nog wel aan een aantal fotootjes verwachten. 8)

1/ Sax. 'Winifred' al 11 jaar in marmer, foto van vandaag.
2/ Sax. 'Winifred, 11 jaar in maanrots, idem
3/ Sax. 'Excellent', 3 jaar in marmer, idem

Citaat van: Gerrit Eijkelenboom op 19 februari 2013, 14:46:41

Citaat van: Luc Gilgemyn op 19 februari 2013, 09:59:38

Toevallig (?  ;D) is op het Schotse forum dezelfde discussie aan de gang en daar heeft Dave Milward, een geoloog en rotsplantenfanaat, net zijn wetenschappelijke kijk op de zaak gegeven : heel interessant

Heel interessant die discussie op het Schotse forum en de uitleg van DaveM in het bijzonder.
Er staan 2 dingen tegenover elkaar: Het bewijs van Jan dat zijn plant S.'Winnifred' het zeer naar zijn zin heeft en
de wetenschappelijke bewering van DaveM dat in deze marmersteen geen porien voorkomen zodat het onmogelijk is watertransport te genereren en uitbreiding van het wortelsysteem mogelijk te maken, met als gevolg een langzame maar zekere dood van de plant.

De plant is 'alive and kicking' ,al sinds 2002,dus wat kan er gebeurd zijn. Hij moet dus in leven zijn gebleven door water en voedsel van buitenaf. (dat hij alleen zou kunnen bestaan van bacterien en schimmels lijkt me sterk.)
Een mogelijkheid is, dat Jan in die periode vloeibaar voedsel (Miracle Grow) heeft gegeven, maar dat is niet zo. Hij is ze 'vergeten'. Dan kan er stof in het plantgat gewaaid zijn. Of er kan met het regenwater opgelost voedsel in het gat terecht zijn gekomen. Het zijn minimale hoeveelheden maar voldoende om in leven te blijven. Het plantje is na 10 jaar nog heel klein. Dat hij bloeit zegt niet zoveel. Is wel leuk.

Ik heb in de bergen (Dolomieten) afgelopen zomer nav dit dispuut (rotsplanten die van harde stenen houden) wat rondgekeken. Wat me opviel, dat ik nimmer plantengroei zag op gladde gave rots. Als daar planten groeiden, was dat in een scheur. Soms vrijwel verborgen onder het groen, maar er was altijd een scheur, hoe klein ook. Deze scheuren staan planten toe om met hun krachtige wortels diep in de rotsen door te dringen. En ik denk dat de scheuren niet veroorzaakt zijn door het plantje 'steenbreek'.

Ter aanvulling

Het zijn niet alleen bacteriën en schimmels die al het werk doen Gerrit. De wortels scheiden exudaten af waardoor het grondmengsel (dat kan ook een steengat zijn) een beetje oplost en zo de plant in kwestie ook een deel zelf zijn voedingsstoffen omzet (kationen en anionen,ph,spoorelementen, enz..). Bacteriën en schimmels zorgen dus maar voor een gedeelte van de voedingscyclus. Elke plant heeft zijn eigen overlevingsstrategie want er zitten duidelijke verschillen tussen soorten hoe deze voedingscyclus verloopt bij penwortels is het trager in vergelijking met bijvoorbeeld vlinderbloemigen. Ook zoeken de wortel en het wortelmutsje naar het makkelijkste breekpunt in de grond of steen dit zorgt voor een betere verankering. Bijvoorbeeld kan je dit goed zien bij Sasa (bamboe) soorten die door een betonnen vijver groeien. Een wortel kan in theorie ook een grote kracht uitoefenen. Zelfs verdikkingen kunnen voorkomen om zelfs nog meer weerstand te bieden en door het substraat heen te groeien. Anders zou je na een tijd wortels zien groeien naar buiten en dat heb ook toch nog niet gezien bij de Saxen van mijn nonkel. Compacter zijn ze zeker wel. ;)

3 maanden geleden was er op Canvas een reportage hieromtrent.

Franse wetenschappers gaan zelfs verder en zijn nu studies aan het uitvoeren hoe planten van de dezelfde soort met elkaar communiceren ( stelling tussen boom en massale sterfte bij antilopen in Afrika). Het lijkt misschien vergezocht maar wie weet wat de toekomst brengt. ;)



 

Wie durft er nu nog zeggen dat dit geen leerrijk forum is ? -1(

-6(

Citaat van: Luc Gilgemyn op 19 februari 2013, 16:44:58
Wie durft er nu nog zeggen dat dit geen leerrijk forum is ? -1(

-6(

Inderdaad Luc wie weet komt er nog een wetenschappelijk magazine bij de vrv. ((12

Dit is de kleine beknopte versie Luc. ;D

Als je die reportage opgenomen hebt, dan wil ik die zeker bekijken, Matthias.
In feite vullen wij elkaar goed aan, ik met de kleine beestjes en jij met de rest.  ;D

Ik moet hier ook denken aan bloembollen, die groeien gewoon door aarde met stenen in.
Aan de andere kant, kan je onmogelijk zo een scheut van een bloembol, de aarde in duwen.
Het gaat hier om de 'wet der traagheid'. Een plant groeit zo traag, beetje bij beetje en op die manier ontstaat een relatief grote kracht, waardoor bijvoorbeeld de bloembol doorheen zelfs zware klei kan groeien.
Ditzelfde gegeven zal ook wel spelen bij wortels, die doordat ze zo traag groeien, een grote kracht kunnen ontwikkelen.

Nog een foto daarnet genomen van Saxifraga 'Allendale Angel', zijn die rozetten groot genoeg, Bartolomeus ?  ;D --11
Is geplant in de herfst van 2011. ;D

Dat forum is hier ook zo traag, ik bedoel, als je een foto wil posten, krijg je telkens weer : '500 internal server error'.

Citaat van: Jan Fouquaert op 19 februari 2013, 18:45:51
Dat forum is hier ook zo traag, ik bedoel, als je een foto wil posten, krijg je telkens weer : '500 internal server error'.

Zucht....nog steeds!!  :'( :'( Zullen toch eens moeten overschakelen naar versie 2.0, vrees ik...maar daarvoor zullen jullie allemaal het forum minstens een dagje moeten missen!

Soms flink vervelend, je typt een hele tekst, zet er een paar foto's bij, dat bericht van error verschijnt en weg is je tekst. ))8

Ja, ik weet het Jan, knap vervelend is dat, maar we vinden geen oorzaak.

Als je die "Internal Error" voorhebt zoals je het beschrijft, is het wel zo dat het bericht meestal toch gepost is Jan en probleemloos verschijnt op het Forum.

Citaat van: Jan Fouquaert op 19 februari 2013, 19:58:04
Soms flink vervelend, je typt een hele tekst, zet er een paar foto's bij, dat bericht van error verschijnt en weg is je tekst. ))8

En als je gewoon terugkeert in je browser? Is je tekst dan ook weg?

Ik heb die internal error altijd en meestal is het gewoon gepost, dus dacht ik dat nu ook en heb gewoon de browser gesloten, maar als ik later keek, dan was het bericht onherroepelijk weg.  :(

Ik vind het ook nog altijd een beetje 'ongelofelijk', maar ik ben toch wel overtuigd dat het kan. De Saxifraga 'Winifred' die er al ruim 10 jaar op gedijt is daar het ultieme bewijs van. En mocht hij binnen hier en tien jaar er niet meer op staan, dan nog betekent het niet dat het experiment mislukt is. Want hoe oud kan zo'n plant worden? 10 jaar? 20 jaar? 30 jaar. Niemand die het exact weet.

Trouwens er zijn nog wel meer planten die er in slagen zich op een schijnbaar levenloze habitat te handhaven. Deze Asplenium ruta-muraria (foto 1) groeit vrijwel alleen op muren, Asplenium trichomanes (foto 2) doet het heel goed op een muur, Corydalis (foto 3) kan zich evenwel handhaven op een muur en op de laatste foto zie je bijna een complete rotstuin met A. ruta-muraria, A. trichomanes en Campanula rotundifolia.

In de vrije natuur loopt er niemand rond met een boor om gaten te boren, maar de spleten en scheuren die je ziet zijn maar enkele millimeter breed en toch kunnen zich daar planten in handhaven. Ik kan me voorstellen dat zo een miniscule spleet ook geen zakken humus zal bevatten, maar dat er in zo'n spleet niet meer 'grond' zal zitten dan de gaten die Jan boort. M.a.w. de spleten in 'the field' zijn te vergelijken met de gaten die Jan thuis boort.

Nog eventjes deze foto er bij halen, het is een S. caesia en een Phyteuma sieberi die hier in een nauwe spleet van een verticale rotswand groeien. Bezie eens hoe dun die spleet is?
Dan nog de Gentiana uit de vernagroep die ook hier in een uiterst nauwe spleet groeit. Normaliter groeit die op behoorlijk vochtige meadows. Ik was dan ook verwonderd deze aan te treffen op een kale rots, ver van alle vocht.
Voorbeelden zijn er in feite genoeg te vinden in de vrije natuur.

Luc, bedankt voor de link, ik heb de laatste interacties met veel interesse gelezen de uiteenzetting van dr. rock is interesant om te lezen, ik had al gelijkaardige uiteenzettingen gelezen in het nederlands tijdens het googelen naar samenstellingen van de verschillende rots soorten,
zo kwam ik eens op een veiligheids fiche van dolomiet staan een hoop gegevens in scheikundige samenstellingen en bv dat dolemiet 9/ph heeft Jammer genoeg vond ik geen andere fiches van ander gesteente hier stond echt interesante gegevens in.

Jan, een kleine toevoeging bij uw uitleg op het srgc forum over hoe de planten zich voeden in de harde rotsen:
Ooit heb ik iets gelezen over een onderzoek hoe planten zich voeden, het artiekel ging eigenlijk over het wanneer of al dan niet geven van bladvoeding aan bonsaibomen, met dan een uitleg over de interactie tussen de wortels en de bladeren bij het voeden van de plant, je weet wel! zonlicht, fotocynthese, aanmaak suikers,wortelhaartjes, wortelblaasjes, bodemschimmels en de opwaartse en neerwaardse sapstromen, ieder die met planten bezig is weet en kent dit ongetwijfeld, nu waar het omgaat was eigenlijk dat er in dit artiekel naar een onderzoek werd verwezen dat had uitgemaakt dat planten ook voeding langs hun porieen in het bladoppervlak(buiten de fotosynthes) via hun neerwaardse sapstroom naar de wortels sturen! dit werd in het artiekel zeer mooi omschreven als lucht-plankton een samenstelling van sporen, pollen,microörganismen,allerhande stofdeeltjes enz.. dat via waterdamp in het blad word omgezet samen met de aangemaakte suikers via de fotosynthese naar voeding en dan via neerwaardse sapstroom naar de wortels word gestuurd. En wat Jan zegt over de bacterieën die de plant helpen aan de wortels om aan voeding te komen! hier komt ook nog bij volgens mij dat de wortelblaasjes aan het uiteinde van de haarwortels zout afgeven om water aan te trekken, wat op zijn beurt waarschijnlijk ook mee helpt om de hardesteen, molecule bij molecule op te lossen.

Het blijft ongelooflijk die natuur.....veel is er wat wij nog niet snappen en weten.

Wat ik Wel Snap en Weet!........is dat Jan zich niet laat tegen houden!!!

En maar goed ook!.............. ))4

Frankie, uw 1ste foto toont wat dr rock suggereerd  op het srgc forum dat in de natuur de planten in spleten groeien van hardgesteente, en hoe diep zitten deze spleten wel niet en afhankelijk van wat er door de jaren via regen en wind is ingespoeld en resten van voorgaande planten die er in dood gegaan zijn in de loop der jaren, wat dan toch ook weer wat compost afzet in deze spleten zullen zich wel meerdere alpine soorten zich kunnen handhaven, maar puur theoretisch groeien zij tussen de stenen en niet er in zoals bij Jan wel het geval is!
Vermoedelijk zullen bij Jan zijn systeem alleen die soorten het lang kunnen volhouden die van nature al in zeer erbarmelijke spartaanse toestanden overleven en zodanig ontwikkeld zijn als plant dat ze met weinig lang toekomen, dus zo weinig mogelijk vochtverdampen en water kunnen vasthouden, dikkere blaadjes = opslag, behaard vangt douw op, grijskleurig stoot zonlicht af. dikkere wortelhals = opslag.
Ik durf het bijna niet te zeggen maar misschien is dit wel de sleutel voor eritrichium nanum????? --6 beter te kunnen houden en ik denk hier dan vooral aan de temperatuur factor in de grotere en dikkere stenen. de eerste tuf probeerders zullen ook wel in den beginne argwanend bekeken zijn als ze zuurminnende planten op kalkrijke tuf zette.
En het is een geluk dat Jan zich niet laat tegen houden zoals Bart aangeeft, het is net door mensen die buiten het plaatje kleuren dat we steeds verder evolueren in onze hobby!

Een uitstekend helder stuk Hugo.

Jan zijn missie is geslaagd. Hij heeft bewezen dat het kan en we begrijpen nu hoe hoe het kan.

Maar nu de volgende vraag: Is het ook wenselijk? Maw, zijn de planten geplaatst in zulke nauwe schoentjes, mooier, groter, compacter, gelijken ze meer op hun soortgenoten in de bergen?
Vooralsnog denk ik van niet. En dan blijf ik bij Jan. De saxxen die hij toonde, die op een normale 'conservatieve' manier groeien, zijn veel groter, bloeien geweldig (ik zeg niet beter) je hoeft er niet eeuwenlang op te wachten, zien er compact uit (of ze zo keihard aanvoelen als in de bergen weet ik niet)
Dus geef me een argument waarom ik ze in deze harde stenen wil plaatsen. (behalve Jan dan weer, want hij heeft ze kunnen bemachtigen). Als ik al stenen moet kopen, en dat moet ik, koop ik dan tufstenen.

Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

Citaat van: Gerrit Eijkelenboom op 20 februari 2013, 10:57:33
Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

Het kan alleen proefondervindelijk bewezen worden denk ik Gerrit !  )--1
Voor wat de Ranunculus betreft durf ik daar toch zeer sterk aan twijfelen.  Het is toch een vrij forse (relatief natuurlijk) plant die het in de natuur vaak moet hebben van een constante aanvoer van smeltwater, wat ook in de harde stenen niet voorradig zal zijn.  Hij heeft bovendien toch meer energie en voeding nodig dan Saxifraga's en dergelijke om elk jaar nieuw blad te maken.
Wat de Eritrichium nanum betreft die Hugo aanhaalt, ook daar twijfel ik (heel) sterk, maar ik zou hem alvast meer kansen (zij het nog altijd zeer weinig !) op overleven toedichten in dit medium dan de Ranonkel.
Het succes van Jan zit hem toch vooral en bij mijn weten voorlopig uitsluitend in de kussenvormige rotsplanten, m.a.w. die soorten die een spartaans dieet aankunnen en zelfs op prijs stellen.

Citaat van: Gerrit Eijkelenboom op 20 februari 2013, 10:57:33
Een uitstekend helder stuk Hugo.

Jan zijn missie is geslaagd. Hij heeft bewezen dat het kan en we begrijpen nu hoe hoe het kan.

Maar nu de volgende vraag: Is het ook wenselijk? Maw, zijn de planten geplaatst in zulke nauwe schoentjes, mooier, groter, compacter, gelijken ze meer op hun soortgenoten in de bergen?
Vooralsnog denk ik van niet. En dan blijf ik bij Jan. De saxxen die hij toonde, die op een normale 'conservatieve' manier groeien, zijn veel groter, bloeien geweldig (ik zeg niet beter) je hoeft er niet eeuwenlang op te wachten, zien er compact uit (of ze zo keihard aanvoelen als in de bergen weet ik niet)
Dus geef me een argument waarom ik ze in deze harde stenen wil plaatsen. (behalve Jan dan weer, want hij heeft ze kunnen bemachtigen). Als ik al stenen moet kopen, en dat moet ik, koop ik dan tufstenen.

Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

Wie niet waagt niet wint Gerrit. ;) Dankzij nonkel Jan en een stukje van mezelf heb ik veel betere resultaten met Saxen dan in de afgelopen jaren.
Dit jaar zal ik ook nieuwigheden proberen die ik al een paar keer geprobeerd heb.
Iedere tuin heeft een ander microklimaat en bij de ene lukt die soort beter dan bij de andere... ))4

Ook iedereen is vrij het op zijn manier te doen. Ikzelf test nu grondmengsels uit die ik vroeger nooit zou gebruikt hebben.

Wie weet komt er nog een lezing over deze stelling. Indien gewenst en als er eens de 'jeugd' van voor mag staan. ))2

Citaat van: Luc Gilgemyn op 20 februari 2013, 11:39:48

Het kan alleen proefondervindelijk bewezen worden denk ik Gerrit !  )--1
Voor wat de Ranunculus betreft durf ik daar toch zeer sterk aan twijfelen.

Ik ook Luc, maar wat Jan aantoont, en wat mij wel aanspreekt, dat het goed is om zaken op een andere manier aan te pakken: 'Dare to be different'. Ranunculus kwam gewoon zomaar bij me op. Kussens zeg je he, zou Draba zich ervoor lenen? Hongerplantje, slaat dat niet op spartaanse omstandigheden.? Die kan toch zomaar uit de dood opstaan?

Citaat van: Matthias Fouquaert op 20 februari 2013, 11:49:52

Dankzij nonkel Jan en een stukje van mezelf heb ik veel betere resultaten met Saxen dan in de afgelopen jaren
Wie weet komt er nog een lezing over deze stelling. Indien gewenst en als er eens de 'jeugd' van voor mag staan.

Wat zijn die betere resultaten dan Matthias? En welke stelling is het waar je misschien een lezing over wilt houden? Ik ben benieuwd, maar je mag het toch voor je houden als je nog verder wilt de resultaten afwachten.
En de vraag of je als 'jeugd' weleens vooraan mag staan: De tijden zijn gelukkig voorbij dat je als je jong was je mond moest houden als er ouderen bij waren. Het gaat niet om je leeftijd maar om wat je te melden hebt.

Inderdaad Frankie, in de natuur zie je voorbeelden genoeg. Er zijn daar wel geen pipo's die gewapend met een boor overal gaten boren, maar door de natuur zelf, door opwarming, afkoeling, bevriezing, insijpelen van water komen er scheurtjes in rotsen. Als daar toevallig een zaadje in valt, heeft het net voldoende houvast en een beetje voedsel waardoor het plantje in de rots kan groeien. Als je die rots in de bergen nu zou kunnen ontmantelen, dan zou je zien dat er hoogstwaarschijnlijk maar evenveel ruimte voor de wortels in die spleet zal zijn, als de ruimte die ik hier bied door middel van de kleine gaatjes die ik boor. Natuurlijk komt er via smeltwater ook wat grond in die spleten, maar de plant zal het in hoofdzaak moeten stellen met de steen. Je moet trouwens nog eens kijken naar de Campanula die ik helemaal in het begin van dit topic gepost heb, die groeide gewoon in een solitaire rots in een hele smalle spleet. Die had nog minder plaats dan dat ze doorgaans bij mij krijgen. :o

Dat had ik nog niet gehoord, Hugo, dat planten ook via bladeren voedsel kunnen opnemen. ))4
Er is inderdaad nog zo veel dat wij niet weten en wat er in die microscopisch kleine wereld daar gebeurt.

Het is wel logisch, Gerrit, dat planten in stenen het wat moeilijker hebben. Ik heb daar een aantal jaren ervaring mee. Het eerste jaar is altijd moeilijk, soms krijgen ze te veel water te verwerken omdat die harde stenen heel traag het water opnemen.  Ik boor trouwens heel zelden afwateringsgaten. Gewoon één gat 10 à 15 cm diep in de steen. Ook hebben ze in dat kleine gat, heel weinig voedsel ter beschikking. Waar zou dat voedsel zijn ? Grof zand, fijn zand, wat gebroken schelpjes als ik er aan denk en wat overblijfsel van het boren. Een spartaans dieet is een overdaad aan voedsel in vergelijking met wat ze in dat gat in de steen van mij krijgen voor een frisse start. --11
Het tweede jaar is stukken beter. Ze zijn al wat gegroeid en hebben geen last meer van te veel water.
Het derde jaar zijn ze definitief vertrokken. Waarom ? ))4
Het is dan dat ze meer en meer in de steen zelf groeien. ;D
Natuurlijk zal je op de gewone manier in de rotstuin, veel meer bloemen, veel meer groei krijgen. Maar sommige planten zal je enkel en alleen kunnen overhouden al groeiend in een steen. Tufstenen zijn daar toch nu al het bewijs van ?
Ik wil bewijzen dat het zonder tufsteen ook kan. Trouwens, mijn zandsteen moet daar niet veel voor onderdoen en is stukken goedkoper. 8)

Ik ben trouwens Androsace vandellii aan het proberen in kasseisteen. Tegen volgend jaar weten we of dit lukt. Als dat zo is, zal ik nog wel een stap verder gaan. --6 :o ::) ::)

De Luc, natuurlijk plant ik alleen maar planten in stenen die in de natuur ook van nature in stenen of heel stenige omgevingen gedijen. Het lijkt logisch, maar de natuur is ons grote voorbeeld, maar dat vergeten we soms.
Ik zal nooit een Primula florindae in een marmerrots planten..... --6

Blijven proberen Matthias .... ((14

Voilà, mijnen tekst eerst en daarachter de foto's. ;D

Speciaal voor Gerrit, wat Draba.

1/ Draba sphaeroides in zandsteen. Is vorig jaar geplant. Toch vlug gegroeid in die harde zandsteen ?
2/ Draba cappadocica, die staat in marmer, zoals je ziet, ik heb het wat dieper gezet vanwege de vogels. Vorig jaar in mei geplant.
    Wacht maar tot volgend jaar ! 8)

Dan, toch wel onvermijdelijk, wat Saxen. :o

1/ Saxifraga 'Johann Wolfgang Goethe', vorig jaar in juni in een gaatje gepeuterd en kijk, er staan zelfs al bloemknoppen op.
    Dit is een mooi voorbeeld van een Sax. in zijn eerste jaar. Het plantje ziet af, maar doet lustig verder.
2/ Dan een Sax. in het tweede jaar. Dit is Saxifraga 'Marie Curie'.
    Ik denk dat 'Marie Curie' toch wel redelijk tevreden is in haar grote rots.
3/ Dit is Saxifraga 'Allendale Ghost', het derde jaar op een marmerrots. Maakt toch al een flink kussentje. ;D

Natuurlijk heb ik praktisch al die planten die ik in stenen zet, ook elders in de tuin staan.
Het blijft gewoon leuk, ze ook eens in een steen te zetten. --6 --6 ((12

Kijk eens aan ! Een bloem ! Op een Sax ! En dat in deze tijd van het jaar ! In het putje van de winter ! En dan nog in een klein putje van een marmersteen !    --6 ??? ::) ))8 ))4

De bloem schittert en hij schitterde en schetterde op zijn trompet !
Wie is het dan ?
Toch nie moeilijk : de Louis.
Diene Armstrong pakte nog geen EPO. :o
En dienen in dienen steen al zeker niet ! :P

--11 --3 -7( -2(

Niet lachen, wacht maar tot ik groot ben !

Citaat van: Jan Fouquaert op  3 maart 2013, 22:39:40
Kijk eens aan ! Een bloem ! Op een Sax ! En dat in deze tijd van het jaar ! In het putje van de winter ! En dan nog in een klein putje van een marmersteen !    --6 ??? ::) ))8 ))

Niet lachen, wacht maar tot ik groot ben !

Schattig om zien, met dat eenzame bloempje
Ik ben benieuwd hoeveel bloempjes je  in je stenen zal hebben en kijk al uit naar die foto's Jan.
Het zal vermoedelijk wel al ergens geschreven zijn, maar kan je nog eens laten weten, hoe de doorsnede minimaal moet zijn van de gaten in de stenen ?
De eerste boor is al naar de vaantjes maar toch wel de moeite om te proberen ( in een harde rolkei)
Groetjes
Lily-Anne

Citaat van: Jan Fouquaert op  3 maart 2013, 22:39:40
Kijk eens aan ! Een bloem ! Op een Sax ! En dat in deze tijd van het jaar ! In het putje van de winter ! En dan nog in een klein putje van een marmersteen !    --6 ??? ::) ))8 ))4

De bloem schittert en hij schitterde en schetterde op zijn trompet !
Wie is het dan ?
Toch nie moeilijk : de Louis.
Diene Armstrong pakte nog geen EPO. :o
En dienen in dienen steen al zeker niet ! :P

--11 --3 -7( -2(

Niet lachen, wacht maar tot ik groot ben !

Misschien toch een dosis epo proberen, Jan ??  --11
Snoeiwerk zal er nog niet direct nodig zijn - da's ook al een voordeel.  ;)

Ik zal nog verschillende foto's laten zien van Saxen met bloemen. Met zeker meer dan 1 !
Er zijn er bij die er al minstens 8 knoppen tellen, en ook nog met meer.  ;D
Gaan we eens wedden dat  volgend jaar deze 'Louis Armstrong' meer dan 4 bloemen zal bezitten ? ))4 -2(
En dat zonder EPO. --3

Om het gemakkelijk te maken, Lily-Anne, ik boor ongeveer zo dik en zo diep, als mijn wijsvinger dik en lang is.  :o --6
Nu ja, makkelijk, je weet natuurlijk de maten niet van mijn wijsvinger .... ???
'Neem dan je eigen wijsvinger' zei de wijsneus. ;D
In die rolkeien zou ik iets dieper boren dan je wijze vinger, en als je kan, veiligheidshalve, een heel klein caliber gebruiken als afwateringsgaatje. Normaal doe ik dat niet, maar ik zou het toch aanbevelen.
Dus je boort een gat schuin naar beneden, en een kleiner gat ongeveer horizontaal dat op dat eerste gat aansluit. Op die manier verdrinken de kleine plantjes zo niet, al moet ik zeggen dat ze zich dat niet al te veel aantrekken. ::)

Nog wat knoppen uit de wereld van de harde stenen :

1/ De eerste foto, daarnet gemaakt, toont Saxifraga x poluanglica 'Your Smile' ('Tvuj Usmev voor de Tsjechen).
Dit Saxje is in dit kleine gaatje geplant begin september 2012. Het is zodanig tevreden dat het zich tooit met toch een stevig aantal klaar zittende bloemknoppen. Kan je zelf vaststellen.
Nu zal je wellicht denken dat dit plantje zijn groei en dito flower power meegekregen heeft van de periode dat het nog in een potje met 20 keer meer voedsel huisde dan het initieel in dit gaatje ter beschikking heeft. Deels zal dit wel zo zijn, al worden de bloemknoppen waarschijnlijk in de herfst gemaakt. :-\

2/ De tweede foto is dezelfde Sax. (niet dezelfde plant), dus tevens Sax. 'Tvuj Usmev'
Dit exemplaar huist in zijn gaatje sinds de lente van 2011. Ik heb zitten tellen en deze heeft net het dubbel aantal bloemknoppen als de eerste. :o
Toch niet zo slecht voor een armzalig plantje dat een hard leven moet leiden in een onooglijk gaatje in een reuze grote marmerrots ? ))4 8)

Ziet er veelbelovend uit, Jan, laten zien als ze bloeien.

Zal ik zeker doen !  -2(

Jan...

het is 'Tvuj Usmev'...........de engelse naam mag niet gebruikt worden.

Tja Bart, dat wist ik al. Die Engelse namen, Your Song, Your Smile, Your Friend, ... zijn heel stevig in mijn geheugen gegrift ..... ::)
Die Tsjechische namen zijn wat moeilijker. :D :D

Vlug nog een foto vooraleer de bloemen kapotvriezen.

Eens kijken wat Saxifraga 'Excellent' (lilacina x lowndesii) allemaal te zeggen heeft :

Ik vind het leven in mijn marmerrots heel fijn.
Mijn bloemen, nee die zijn beslist niet klein.
Vriezen, regen, wind deert me niet.
Nee toch, zoals je wel ziet.
Dit jaar groei ik weer flink bij.
Jawel op mijn rots voel ik me blij.
Warmte, koelte, geborgenheid en steen in overvloed.
Pfff, in de winter behoef ik geen hoed.
Oh wat is het leven zoet.

-2(

Citaat van: Jan Fouquaert op  9 maart 2013, 13:47:08
Vlug nog een foto vooraleer de bloemen kapotvriezen.

Eens kijken wat Saxifraga 'Excellent' (lilacina x lowndesii) allemaal te zeggen heeft :

Ik vind het leven in mijn marmerrots heel fijn.
Mijn bloemen, nee die zijn beslist niet klein.
Vriezen, regen, wind deert me niet.
Nee toch, zoals je wel ziet.
Dit jaar groei ik weer flink bij.
Jawel op mijn rots voel ik me blij.
Warmte, koelte, geborgenheid en steen in overvloed.
Pfff, in de winter behoef ik geen hoed.
Oh wat is het leven zoet.

-2(

Dat heb je mooi gezegd Jan ! Leuke foto trouwens   ;D

Dank je Danny. ;)

Nu nog een foto van de standplaats van S. 'Excellent'

Het is altijd plezant dat een Sax. voor de eerste keer een bloem geeft nadat je ze in een onooglijk klein gaatje van een steen geplant hebt.
Dit maal betreft het exemplaren in zandsteen.

1/ Sax. 'Allendale Ruby'
2/ Sax. 'Andrea Cesalpino'

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik hier nog iets toonde.
Een bewijs dat het VERSCHRIKKELIJK traag ging en gaat.
Hierbij nog wat Saxen in de marmer.

1/ Saxifraga 'Marie Curie' vindt het plezant in haar marmerrots, ondanks het feit dat ze elke dag naar het noorden kijkt.
2/ Saxifraga 'Allendale Ghost'.
    Eindelijk eentje met bloemen die niet vervroren zijn. ;D
    Een ander exemplaar in een zandsteen begon al te bloeien de eerste week van januari, je weet wat er daarna gebeurd is, dus geen noemenswaardige bloemen.
    Nog eentje in een andere marmerrots, maar een groter plantje, idem dito, bloemen verprutst. 2-)(
    Raar, die microklimaten ....
3/ Saxifraga 'William Shakespeare', een eerste bloem.
    Erg spannend, als je tientallen extra Saxen in marmersteen geplant hebt, dan nog soorten die je nog maar pas hebt, nog nooit met je eigen ogen in bloei gezien hebt en er komt een eerste     
    bloem piepen .... ???
    Net een klein kind die voor het eerst een snoepje krijgt. --11 -1( -2(

Citaat van: Jan Fouquaert op  2 april 2013, 22:41:22
Het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik hier nog iets toonde.
Een bewijs dat het VERSCHRIKKELIJK traag ging en gaat.
Hierbij nog wat Saxen in de marmer.

1/ Saxifraga 'Marie Curie' vindt het plezant in haar marmerrots, ondanks het feit dat ze elke dag naar het noorden kijkt.
2/ Saxifraga 'Allendale Ghost'.
    Eindelijk eentje met bloemen die niet vervroren zijn. ;D
    Een ander exemplaar in een zandsteen begon al te bloeien de eerste week van januari, je weet wat er daarna gebeurd is, dus geen noemenswaardige bloemen.
    Nog eentje in een andere marmerrots, maar een groter plantje, idem dito, bloemen verprutst. 2-)(
    Raar, die microklimaten ....
3/ Saxifraga 'William Shakespeare', een eerste bloem.
    Erg spannend, als je tientallen extra Saxen in marmersteen geplant hebt, dan nog soorten die je nog maar pas hebt, nog nooit met je eigen ogen in bloei gezien hebt en er komt een eerste     
    bloem piepen .... ???
    Net een klein kind die voor het eerst een snoepje krijgt. --11 -1( -2(

Het is altijd leuk om een nieuwe sax te zien bloeien, hé Jan. Momenteel bloeit hier bijna mijn 'Vysoke Myto'. Benieuwd wat dat gaat zijn???

BEN OOK BENIEUWD. ;D

Ik BEN ZEER benieuwd op de FOTO

Gyi -8( -1( ((11

Citaat van: Frankie Wulleman op  3 april 2013, 20:31:28
Het is altijd leuk om een nieuwe sax te zien bloeien, hé Jan. Momenteel bloeit hier bijna mijn 'Vysoke Myto'. Benieuwd wat dat gaat zijn???

-5( Ik wil de pret niet bederven, maar ik dacht dat die naam bij mij een belletje liet rinkelen...
Op zoek gegaan in de "archieven" en... gevonden...
Een aanschaf uit 2010, helaas alleen nog het potteke en het etiket over...  --13 --13

Citaat van: Luc Gilgemyn op  4 april 2013, 16:48:53

Citaat van: Frankie Wulleman op  3 april 2013, 20:31:28
Het is altijd leuk om een nieuwe sax te zien bloeien, hé Jan. Momenteel bloeit hier bijna mijn 'Vysoke Myto'. Benieuwd wat dat gaat zijn???

-5( Ik wil de pret niet bederven, maar ik dacht dat die naam bij mij een belletje liet rinkelen...
Op zoek gegaan in de "archieven" en... gevonden...
Een aanschaf uit 2010, helaas alleen nog het potteke en het etiket over...  --13 --13

Jammer van die plant, Luc. Hopelijk gaat het de mijne beter af. En hopelijk is het een echte.

Citaat van: Luc Gilgemyn op  4 april 2013, 16:48:53

Citaat van: Frankie Wulleman op  3 april 2013, 20:31:28
Het is altijd leuk om een nieuwe sax te zien bloeien, hé Jan. Momenteel bloeit hier bijna mijn 'Vysoke Myto'. Benieuwd wat dat gaat zijn???

-5( Ik wil de pret niet bederven, maar ik dacht dat die naam bij mij een belletje liet rinkelen...
Op zoek gegaan in de "archieven" en... gevonden...
Een aanschaf uit 2010, helaas alleen nog het potteke en het etiket over...  --13 --13

Lekker opbeurend, Luc! ))8

Dat ziet er dan nog ook de echte uit, Luc. Waar had je die vandaan ?

And the show must go on.
Het is natuurlijk nog geen show, maar zoals ik al zei, de knoppen zijn de aanhef of het voorspel.

1/ Saxifraga 'Coolock Kate', de eerste bloem in een marmerrots.
2/ Een stuk of veertien bloemknoppen op Sax. 'Tvuj Usmev' oftewel 'Your Smile' voor de liefhebbers.
Er zal een glimlach om mijn lippen spelen als ze allemaal openstaan. ;D
   
Altijd mooi op een kale rots .....

Citaat van: Jan Fouquaert op  5 april 2013, 21:12:14
Dat ziet er dan nog ook de echte uit, Luc. Waar had je die vandaan ?

Die kwam van Aberconwy - ik heb er vorig jaar nog naar gevraagd, maar toen hadden ze'm ook niet meer...  ))8

Normaal zet ik Saxen in de marmer, maar af en ook wel iets anders.
Dus staat er ook bijvoorbeeld een Androsace tangulashanensis in. Heeft alle winterse omstandigheden goed doorstaan, zonder afdekken, en wat zeg je nu zelf, ziet hij er niet goed uit ? ;D

De tweede vergaat het iets minder goed, althans wat de bloemen betreft. Er zijn er maar twee van de acht of negen knoppen die niet misvormd zijn door de langdurige vorst.
Dit is Saxifraga 'Allendale Ghost'

Dan een of andere grote rots waar heel stilletjes aan wat kleur opkomt. --6 -7(

8)

Ik ga er nog veel bijzetten, op die grote rots. -2(
Ze groeien toch niet zo hard, het kan nog jaren duren voor die vol staat. :o
De vogels gaan niet weten waar eerst pikken.


Hmmm, mijn Saxifraga marginata heeft meer bloemknoppen dan vorig jaar.
Je weet wel, die op die rots met dat grote korstmos.

Ik had nog maar 80 plantjes in marmersteen staan. Serieus, ik heb ze geteld. Nu dat ik toch bezig ben met tellen ... )--1
Het werd dus hoog tijd dat ik er nog een paar bij deed. ))4
Ter ere van Meneer Fairbairn, een paar Allendale's. ((14
Allemaal heel kleine dingetjes, maar groeien zullen ze. --6
Allemaal op hun grote steen, die ze elk zullen delen met 24 andere bewoners.
Het gaat natuurlijk heel traag, maar ik wacht graag op die dingen. ;D
Binnen, laten we zeggen, twee jaar, worden ze 1 met de steen en zijn ze voor jaren en jaren vertrokken. :P

1/ Saxifraga 'Allendale Accord' (diaspensioides x lilacina)
2/ Saxifraga 'Allendale Host' (andersonii x poluniniana) en er staan al knopjes op. 8)
3/ Saxifraga 'Allendale Betty' (georgei x anglica 'Quarry Wood')

Nog wat kleine dingskes :

1/ Saxifraga 'Allendale Chick' (aretioides x georgei)
2/ Saxifraga x poluanglica 'Crimscote Love'  (natuurlijk geen Allendale)
3/ Saxifraga 'Allendale Ruby' (lilacina x tukuchensis)

Wacht maar, kom binnen drie jaar maar eens kijken ! --6 :o )))6 )))1 --12 --19

;D

Kijk nu, een Saxje dat ik vorig jaar geplant heb in een marmerrots en volgens mij een ideale Sax. voor in de marmer.
Het spel groeit van zijn eigen al heel traag ... :o --6 --11

Het is Saxifraga dinnikii (een vorm van Stasek).
Plantje ziet er gezond en blij uit. :D

Wie 't kleine niet geert is 't grote niet weert, Jan !  8)

Citaat van: Luc Gilgemyn op 11 april 2013, 08:51:31
Wie 't kleine niet geert is 't grote niet weert, Jan !  8)

Dat zegt mijn vrouw ook altijd...........

Citaat van: Gerard Verweij op 11 april 2013, 08:55:37

Citaat van: Luc Gilgemyn op 11 april 2013, 08:51:31
Wie 't kleine niet geert is 't grote niet weert, Jan !  8)

Dat zegt mijn vrouw ook altijd...........

--11 --11 --11

Tja, die vrouwen ...als ze maar van je houwen. :D

Nog nooit gebeurd, een unicum, onvoorstelbaar, een unieke gebeurtenis, nooit gezien, weergaloos, niet te schatten ...
Waarover heb ik het nu ?
Ach ja.
Eigenlijk zijn er twee unieke toestanden :

1/ De eerste keer dat Saxifraga 'Cio-Cio-San' in een marmersteen groeit. ???
2/ Ook dit heeft zich nog nooit voorgedaan : een bloem van Saxifraga 'Cio-Cio-San' in een marmerrots. :o

Misschien bellen ze mij morgen wel van het Nieuwsblad, of de VTM, of BBC2 ?  :o --6 ???

Komt dat tegen .....

Nog wat harde stenen en consoorten :

Nog twee hele kleine Saxjes, groeiend in marmer.
Ze zijn klein, maar geef ze maar wat krediet.
Binnen x aantal jaren worden het leuke, kleine en grotere bolletjes, die in het voorjaar gekleurde bolletjes zullen zijn.

1/ Saxifraga 'Gina Lollobrigida'
2/ Saxifraga 'Coolock Kate'

Hierbij ook een foto van Saxen tussen spleten, tussen rotsen en ook al wat gekleurde bolletjes die IN stenen groeien.
Geen enkele tufsteen te bekennen in de verste verten.  Niet dat ik daar tegen ben hoor, in tegendeel.
Dit is gewoon wat anders, of toch niet ...
Harde marmersteen en iets minder harde zandsteen, met gekleurde bolletjes die je ook wel tegenkomt bij tufsteen. 8)

Kijk eens aan, een Sax. in marmer met drie bloemen !
-2(

Die eer valt te beurt aan Saxifraga NCC 'Petrin'

Deze gasten in de marmer hebben al wat meer bloempies, niet waar ?

1/ Deze Saxifraga 'Miluj Mne' is pas vorig jaar geplant. Voelt zich best thuis in haar superrots. 8)

2/ Deze lacht een beetje groen, want Saxifraga 'Tvuj Usmev' staat meer dan een jaar vroeger in. ))8


En wat zal ik straks zien verschijnen, Error 501 ? ))4 gelekaart

En ze hebben mij weer liggen, als ik het voorspel, dan gebeurt het niet.  :o --6 ???

))4 ))4 ))4

Citaat van: Jan Fouquaert op 15 april 2013, 21:35:52
En ze hebben mij weer liggen, als ik het voorspel, dan gebeurt het niet.  :o --6 ???

))4 ))4 ))4

((15 ((15 )--1 )--1 --1

Citaat van: Jan Fouquaert op 15 april 2013, 21:35:52
En ze hebben mij weer liggen, als ik het voorspel, dan gebeurt het niet.  :o --6 ???

))4 ))4 ))4

Je kunt niet alles hebben, Jan. ))8 :P ))8

Naast Saxifraga's probeer ik ook wat andere planten in de marmer.
Hierbij twee Androsace :

1/ Androsace hirtella x vandellii, dit jaar 1 bloem ...na een jaar in de marmer.

2/ Deze Androsace hirtella (x) heeft er al drie.

Meestal worden Androsacekes door merels uitgepikt, maar van deze blijven ze af (voorlopig).

Citaat van: Jan Fouquaert op 22 mei 2013, 23:13:03
Naast Saxifraga's probeer ik ook wat andere planten in de marmer.
Hierbij twee Androsace :

1/ Androsace hirtella x vandellii, dit jaar 1 bloem ...na een jaar in de marmer.

2/ Deze Androsace hirtella (x) heeft er al drie.

Meestal worden Androsacekes door merels uitgepikt, maar van deze blijven ze af (voorlopig).

Amai, die witte blommekes komen zo wel heel mooi uit op het donkere steen... ((14

Het zal wel zijn, Gerard.  8)

Deze heb ik wel al ergens anders gepost, maar eigenlijk hoort die hier thuis.
Het is Saxifraga paniculata x valdensis.
Normaal bloeit die niet zo goed.
Ik dacht dat het lag aan het feit dat er in dat kleine gaatje waar het in gegroeid is, niet genoeg voedsel voorhanden is.
Maar dat exemplaar dat in een stenen potje staat, deed het eigenlijk nog slechter.
Nu bloeien ze allebei als nooit tevoren.
Waaraan ligt het dan ?
Juist, de drie maanden winter aan een stuk, dat was dan toch nog zo slecht niet. 8)

Citaat van: Jan Fouquaert op 13 juni 2013, 20:06:13
Het zal wel zijn, Gerard.  8)

Deze heb ik wel al ergens anders gepost, maar eigenlijk hoort die hier thuis.
Het is Saxifraga paniculata x valdensis.
Normaal bloeit die niet zo goed.
Ik dacht dat het lag aan het feit dat er in dat kleine gaatje waar het in gegroeid is, niet genoeg voedsel voorhanden is.
Maar dat exemplaar dat in een stenen potje staat, deed het eigenlijk nog slechter.
Nu bloeien ze allebei als nooit tevoren.
Waaraan ligt het dan ?
Juist, de drie maanden winter aan een stuk, dat was dan toch nog zo slecht niet. 8)

Knap resultaat, Jan.

Dank je, Frankie.
Ik heb nu geen tijd meer, mijn vrouw roept mij. :-* ))4
Morgen een paar foto's van planten in marmer die toch al deftig gegroeid zijn.
En dat zijn niet allemaal Saxen ....

Zoals beloofd ...

1/ Asperula sintenisii, nog niet veel bloei, vorig jaar in de herfst geplant.
    Maar ik verwacht, eens de plant goed gevestigd is, volgend jaar heel wat anders.

2/ Dit is Androsace tangulashanensis in een marmersteen.
    Ik heb er ook een tiental staan in stenen potjes.
    Ongelooflijk hoe dit plantje in de steen al gegroeid is. Het moet zeker niet onderdoen voor
    de plantjes in de potjes met zo veel meer 'grond'. Je zal me niet geloven maar het is groter
    dan de meeste in de potjes.

3/ Hier is nog een A. tangulashanensis in een andere marmerrots.

4/ Draba athoa in de marmer.

1/ Hierbij een plantje dat er al heel lang staat.
    Het is Arenaria sedoides. Het plantje dat ik in een potje hield, is al lang dood. Gelukkig heb ik   
    een stekje in een groot gat van deze marmersteen geplant.
    Het is een gat waar dynamiet in gestoken is om de marmerrotsen te ontginnen. Dat heb ik dus   
    niet zelf geboord. Dit gegeven zal zich de Arenaria geenszins aantrekken. :D

2/ Draba cappadocica is de enige overlever van een aantal planten die ik op een hellende steen 
    gericht naar het zuiden geplant heb. De meeste slachtoffers zijn aan vogels  ten prooi   
    gevallen.
    Hoe stom kan je zijn om planten op de meest gebruikte landingsbaan van de vogelkes te
    zetten, Jan ? ))4

3/ Androsace globifera in een solitaire marmersteen. Hoe lang zal het duren vooraleer dit plantje 
    een echte 'globe' zal vormen ?

1/ Deze Androsace hirtella (x) verzuipt regelmatig als het regent.
    Ik heb mijn werk niet zo goed gedaan. Ik moet, als het gat geboord is, met een plastieken
    staafje het groeimedium er in stampen. Maar hier zat er nog lucht tussen, waardoor de plant
    en al een centimeter in het gaatje gezakt was. Ondertussen is het al een beetje naar boven
    gegroeid. Als het dus regent zit het wat onder water, maar geen probleem, 't is maar een
    Androsace ....    :o --6

2/ En we eindigen natuurlijk met een Saxifraga.
    Deze staat echter niet in een marmersteen geplant, maar wel bij wijze van experiment (je
    kent mij al een beetje) in een van die stenen die tientallen jaren onder de macadam voor mijn
    deur gezeten hebben. Een 'straatsteen' dus.
    Het betreft Saxifraga 'Allendale Harvest', groeit lekker.
    Deze steen is gehuisvest in mijn straatstenen crevice garden. --6
   

Je blijft me toch verbazen met de mooie resultaten, Jan. Die Arenaria ziet er al goed gesetteld uit en zal alleen maar mooier worden. Het succesverhaal blijft maar doorgaan... .

Ik doe mijn best.
Vanavond heb ik wat gaten geboord in mijn zware vulkaansteen, die voortaan in een trog gehuisvest is.

Dat ik daar niet aan gedacht heb, dat het namelijk een versteend stuk boom zou kunnen zijn.
Jullie zouden wel eens gelijk kunnen hebben, Luc en Gyi.
Al kon ik de steen voor veel geld verkopen, ik hou hem liever zelf.
Als het een versteende boom is, dan zullen de planten er wel graag in groeien, al is al het hout vervangen door mineralen, dus veel 'humus' zal er niet meer inzitten.
Wat is dit een harde steen !
Dat vermoedde ik al wegens het gewicht.
Zelfs mijn Dewalt boor had er moeite mee.
Ik heb dan maar een kleiner kaliber gebruikt om diep te boren.
Er is ook wat gebeurd tijdens het boren; de steen is een beetje gesplit, zodat er een heel fijne 'crevice' ontstaan is.
Dat zie je ook op bijgaande foto's.
Drie gaten bevinden zich op de weg die de crevice volgt. Als je daar water in giet, loopt het meteen weg.
Daar zullen de toekomstige plantjes het dus wat makkelijker hebben. ))4
Er zijn wel nog negen gaten over om het de plantjes wat moeilijker te maken. :o
In deze blijft het water wel even staan. :D

Wat betreft mijn andere harde stenen :
Er zijn natuurlijk een aantal planten ten prooi gevallen aan omstandigheden.
Eentje door het weer, verbrand door de zon. Het was een Sax. 'Cumulus'.
Die stond een beetje teveel naar het zuiden gericht. Geen nood, er staat al een andere Cumulus op dezelfde plaats (een beetje hardleers).
Drie door 'de verschrikkelijke merel'.
Dit is de balans van mijn marmerstenen.

Wat betreft mijn zandstenen, geen enkel slachtoffer te betreuren.

Mijn experiment in graniet, oftewel in kasseistenen, is een fiasco.
Alle planten zijn dood, behalve een Saxifraga bryoides.
De reden hiervoor is teveel uitdroging.
Een kasseisteen is veel te klein om voldoende waterbuffer te kunnen bezitten.
Dat heb ik nu geleerd.  ))4
Mocht ik beschikken over hele grote granieten stenen, dan zou het kunnen lukken.
Ik heb er nog zo een 'halfwas' liggen, misschien doe ik daar nog iets mee. ))4

Ik denk dat ik met die gok over een versteende boomstam inderdaad goed zit, Jan !
Als je schrijft dat hij uit de Auvergne komt, bevestigt dat alleen maar dat vermoeden - die dingen komen wel eens meer in oude vulkanische gebieden voor.
Dit wordt, eens begroeid met Saxen en ander moois wel een uniek stuk !

Misschien moet ik wel de naam van het topic veranderen in 'Rotsplanten die graag in harde stenen en versteende boomstammen groeien en hun belevenissen. '
Het zal wellicht een 'piece unique' worden,  maar wonder boven wonder staan er nog geen Saxen in. :o
Wel wat Androsace en Silene acaulis.
Ik heb wel wat uit kleine kluitjes gewassen plantjes genomen, ik heb er wel voor gezorgd, dat is heel belangrijk, dat ALLE wortels van de plantjes in hun gaatje zitten. 8)
Niet zo evident, want een paar rozetjes volstaan al om te maken te krijgen met een serieus uitgesponnen wortelstelsel.
Het staat buiten kijf dat ik hier al wat ervaring mee heb, want dat is mij toch goed gelukt. _010
Het zijn dus al redelijke plantjes die er op staan.
Mijn buikgevoel zegt dat dit geen probleem zal geven, behalve dan misschien 'de verschrikkelijke merel' die kan toeslaan.
Gelukkig staat die trog langs een jaagpad van ons kat en onze honden, dus dat zal de gevederde vijand wel wat afschrikken.

Op de eerste foto staan dus : Silene acaulis, 2 x Androsace vandellii, Androsace ciliata op een oostelijke helling.
De tweede foto : Androsace selago en Androsace tangulashanensis.
selago is de grootste.

We zijn weer eens reuzebenieuwd hoe dit evolueert, Jan !

Me too !

Vanavond jou topic helemaal doorgenomen, erg interessant en leerzaam.  Ga je nog door hiermee?  De laatste reactie is van een jaar terug. Laat nog een wat horen hierover.  In mijn vorige tuin had ik ook gaten geboord in zandsteen. De saxen bleven goed in leven, maar ze gingen erg langzaam. Ik heb geen detailfoto.

De andere foto's zijn van een kelderdak, waar de plafondstenen met wat leem op enige milimeters van elkaar liggen, altijd in de zon.

Je vorige tuin zag er perfect uit ((14

Citaat van: Jan Tholhuijsen op 30 oktober 2014, 23:17:21
Vanavond jou topic helemaal doorgenomen, erg interessant en leerzaam.  Ga je nog door hiermee?  De laatste reactie is van een jaar terug. Laat nog een wat horen hierover.  In mijn vorige tuin had ik ook gaten geboord in zandsteen. De saxen bleven goed in leven, maar ze gingen erg langzaam. Ik heb geen detailfoto.

De andere foto's zijn van een kelderdak, waar de plafondstenen met wat leem op enige milimeters van elkaar liggen, altijd in de zon.

Sorry voor mijn late reactie, maar de laatste tijd was ik met andere dingen bezig ...
Natuurlijk ga ik hier mee door, zo lang de planten goed gedijen op hun besloten plekje.

In zandsteen groeien Saxen ook wel goed, is ook normaal dat Saxen goed in stenen groeien, dat is hun specialisatie.
In de bergen voelen ze zich immers het beste thuis in rotsspleten, dat is hun natuurlijke standplaats.
Hier worden ze meestal gekweekt in een veel te rijke potgrond en daar groeien ze te hard.
Natuurlijk groeien ze niet vlug in stenen, maar dat is juist het leuke daaraan.
En je hoeft er veel minder naar om te kijken, eigenlijk nooit meer, zo lang ze een goede positie ten opzichte van de zon bezitten.

Dit is een huidige foto van Saxifraga 'Louis Armstrong', die staat een jaar of drie op een grote marmersteen, schat ik. De wortels zitten in een klein gaatje zo groot als mijn pink ...
Toch niet slecht hé. Het exemplaar dat ik in de rotstuin geplant heb, is maar een beetje groter, maar daar zit natuurlijk ook geen potgrond in ....

Hier een foto van de rots waar die 'Louis Armstrong' op moet groeien, zoals je ziet staat die plat, bovenaan, horizontaal op de steen om zo veel mogelijk water op te vangen ...
Het is een goede rots, want er staan er al veel op.

'Louis Armstrong' staat een beetje vooraan, waar je die twee plekken op de marmer in bolvorm ziet ...

1/ de solitaire marmer rots, waar bovenaan wat Saxen staan
2/ 4 eenzame Saxjes bovenop een gigantische rots
3/ 'Cumulus'
4/ 'Pablo Picasso'

1/ 'Sissi'
2/ 'Szly Coventry'

Ik weet het, het gaat heel traag, maar groeien doen ze ... ;D

Ik moet er nooit naar kijken of water geven, enkel wat stenen er tussen leggen want anders komen de merels ze pakken ... -2(

Citaat van: Jan Fouquaert op 13 februari 2015, 12:18:53
1/ 'Sissi'
2/ 'Szly Coventry'

Ik weet het, het gaat heel traag, maar groeien doen ze ... ;D

Ik moet er nooit naar kijken of water geven, enkel wat stenen er tussen leggen want anders komen de merels ze pakken ... -2(

Oei, dit destijds ophefmakende topic is in februari 2015 stil gevallen en in de vergetelheid geraakt !
Misschien kan Leiomerus het komend Saxen seizoen eens zijn harde stenen en de Saxen erin laten zien ??  ((3

Hmm, ik zal morgen eens mijn ronde doen, sommige zien er goed uit, andere hebben ofwel afgezien van te vochtige omstandigheden (mos) oftewel van de verzengende zon van afgelopen zomer (veel erger dan wat mos) Alles hangt grotendeels af van de standplaats, of course.