Op en langs de grens alpien - mediterraan

[Frankie Wulleman]

De bomen worden steeds kleiner en het lastigste stuk is achter de rug.

[Frankie Wulleman]

Een volgende steenbreek dient zich aan: Saxifraga hosti subsp. rhaetica, die endemisch is in deze regio. De rozetten zijn zeer variabel en de bladeren zijn doorgaans veel smaller dan van S. hosti subsp. hosti. Een mooie soort toch wel. Het valt me daarbij op dat de meeste planten tussen het gras groeien en niet in de rotsen.

[Frankie Wulleman]

Saxifraga caesia is als typische kalkplant ook hier van de partij.

[Frankie Wulleman]

Dan ontdek ik deze grote harde kussens! Mijn vermoeden gaat uit naar S. vandellii die ook als een endeem van de streek geldt. Mijn vermoeden blijkt juist, als deze later door specialisten bevestigd wordt.
Spijtig dat de planten niet in bloei staan, maar de formidabele kussens maken veel goed natuurlijk. Ik had deze plant vele jaren in de tuin, toen die vorig seizoen de geest heeft gegeven. In al die jaren kwam hier slechts één keer in bloei.

[Frankie Wulleman]

Ik bevind mij nu in een terrein van hoog gelegen alpenweiden afgewisseld met rotsachtige intermezzo's.

[Frankie Wulleman]

In de almen zie ik Gentiana pupurea.

[Frankie Wulleman]

Verder zie ik nog Rhododendron hirsutum.

[Frankie Wulleman]

Een orchideetje, waarschijnlijk ook weer de muggenorchis.

[Frankie Wulleman]

Een Helianthemum en Valeriana saxatiles die ik vroeger al eens zag in de Dolomieten.

[Frankie Wulleman]

Ik zit bijna op het hoogste punt van de kalkriffen...de omgeving is echt wondermooi. De paadjes wordt een echt bergpaadje en de almen verdwijnen. Het wordt tijd dat deze kalkberg zijn laatste geheimen prijsgeeft.

[Frankie Wulleman]

Globularia cordifolia, Campanula cochlearifolia en deze Polemonium zijn leuk, maar ik wil toch nog wat anders zien...

[Frankie Wulleman]

De tijd begint de dringen...donkere wolken beginnen van achter de bergen te komen. Ik mag nog onweer verwachten.

[Frankie Wulleman]

Dan vind ik ook nog deze kleine, bloedmooie akelei...

[Bert Stegeman]

Ik zit bijna op het hoogste punt van de kalkriffen...de omgeving is echt wondermooi. De paadjes wordt een echt bergpaadje en de almen verdwijnen. Het wordt tijd dat deze kalkberg zijn laatste geheimen prijsgeeft.

prachtige beelden weer.
iets zecht mij dat er nog een topper aan komt.

[Gerrit Eijkelenboom]

Dan vind ik ook nog deze kleine, bloedmooie akelei...

Bloedmooi, wat je zegt. Die witte helmknoppen. prachtig.