Oost-Turkije mei 2024

[Luc Scheldeman]

Mooie beloning ! Lijkt me een algemene regel dat alles wat vroeger bloeit dan vroeger ?

Het is wat onvoorspelbaarder geworden.  In de Franse Alpen was het seizoen op hoogte later dan normaal door de aanhoudende sneeuwval. Turkije daarentegen kreeg dit jaar uitzonderlijk warm en droog weer.
Voor ons stelt het probleem dat we vluchten minstens enkele weken vooraf moeten boeken en dat we dan nog niet altijd zicht hebben op hoever de natuur zal zijn.

[Mark Stolk]

Prachtige fijne tekening op de bloem. Het ziet er uit als een Karstgebergte?

[Frankie Wulleman]

Vanaf de plaats waar we de auto konden achterlaten werd het nog een serieuze wandeling tot bij de groeiplaats van de iris : 8 km stappen met rugzak en camera's door een variabel terrein, door struikgewas, over rotsen, door water....  Je moet er iets voor over hebben.

De rugzak in de auto laten he Luc...  dat scheelt. 

Nee, zonder te zeveren, soms moet een mens er wel wat voor over hebben om een plant te kunnen zien. Maar zo'n avontuurlijke tochten maken al deel uit van het plezier dat een mens hier aan heeft. Ik kan me wel voorstellen dat het niet alleen stenen en zand waren dat jullie op deze tocht hebben gezien?

[Frankie Wulleman]

Omdat we de locatie in 2023 hadden opgenomen vonden we de groeiplaats vlot terug. Tenminste dat dachten we want we vonden eerst geen enkele plant terug. Pas na drie kwartier zoeken met drie mensen spotten we de eerste bladeren, en dan enkele uitgebloeide bloemen.  Verdorie toch !
Maar de ervaring heeft ons geleerd om niet direct op te geven en verder te blijven zoeken.  En inderdaad, in enkele beschaduwde plaatsen tussen de rotsen vinden we enkele bloemen, niet in topconditie maar beter dan geen.  Het maakt onze dag goed want we hebben deze soort tot nu nog nooit in bloei gezien in de natuur.

Wat info over deze Iris gatesii. 
Normaal komen grootbloemige onco's allemaal meer naar het Oosten voor maar deze Iris gatesii is de uitzondering en daardoor de meest noordelijk voorkomende grootbloemige soort. In de natuur is hij zeer zeldzaam, slechts enkele vindplaatsen in Oost-Turkije en Irak, waar hij groeit in steppe- en rotsomgeving op kalksteen.
De plant heeft smalle opstaande bladeren van max. 1cm breed, bloeistengels die tot 60cm hoog worden met bloemen tot 15cm diameter . De lichtgrijze tot crèmewitte  bloemen zijn bezet met heel fijne donkere lijnen, hebben een geelachtige baard en meestal geen typische oncovlek.

Mooie vondst, ook de setting waarin ze staan is knap om te zien. Het lijkt een soort tufsteen- maanrotssteen?
Hij is zeldzaam... maar ik kan me toch wel voorstellen dat er in die onmetelijk grote gebieden nog wel meerdere groeiplaatsen moeten zijn?

[Kris De Raeymaeker]

Vanaf de plaats waar we de auto konden achterlaten werd het nog een serieuze wandeling tot bij de groeiplaats van de iris : 8 km stappen met rugzak en camera's door een variabel terrein, door struikgewas, over rotsen, door water....  Je moet er iets voor over hebben.

Een beetje oefening kan geen kwaad hè Luc  Heel mooi landschap !

[Kris De Raeymaeker]

Omdat we de locatie in 2023 hadden opgenomen vonden we de groeiplaats vlot terug. Tenminste dat dachten we want we vonden eerst geen enkele plant terug. Pas na drie kwartier zoeken met drie mensen spotten we de eerste bladeren, en dan enkele uitgebloeide bloemen.  Verdorie toch !
Maar de ervaring heeft ons geleerd om niet direct op te geven en verder te blijven zoeken.  En inderdaad, in enkele beschaduwde plaatsen tussen de rotsen vinden we enkele bloemen, niet in topconditie maar beter dan geen.  Het maakt onze dag goed want we hebben deze soort tot nu nog nooit in bloei gezien in de natuur.
Wat info over deze Iris gatesii. 
Normaal komen grootbloemige onco's allemaal meer naar het Oosten voor maar deze Iris gatesii is de uitzondering en daardoor de meest noordelijk voorkomende grootbloemige soort. In de natuur is hij zeer zeldzaam, slechts enkele vindplaatsen in Oost-Turkije en Irak, waar hij groeit in steppe- en rotsomgeving op kalksteen.
De plant heeft smalle opstaande bladeren van max. 1cm breed, bloeistengels die tot 60cm hoog worden met bloemen tot 15cm diameter . De lichtgrijze tot crèmewitte  bloemen zijn bezet met heel fijne donkere lijnen, hebben een geelachtige baard en meestal geen typische oncovlek.

Prachtige start met meteen al een topper !

[Luc Scheldeman]

Mooie vondst, ook de setting waarin ze staan is knap om te zien. Het lijkt een soort tufsteen- maanrotssteen?
Hij is zeldzaam... maar ik kan me toch wel voorstellen dat er in die onmetelijk grote gebieden nog wel meerdere groeiplaatsen moeten zijn?

De kalksteen is in de loop der tijd verweerd en gedeeltelijk terug opgelost, vandaar het uitzicht dat op maanrots lijkt.
Het gebied waar deze soort groeit is sowieso vrij klein. Wellicht zullen er nog lokale groeiplaatsen zijn, maar ze vinden is iets anders. Zeker als de planten niet in bloei staan kun je ze alleen met heel veel geluk vinden (praktisch onmogelijk met andere woorden).
Bovendien staan de weinige bekende groeiplaatsen onder zware druk door de uitbreidende landbouw waardoor ze een na een verdwijnen.

[Rudi Berthels]

Prachtige fotoreportage Luc, ongetwijfeld zijn jullie ook Dionysia odora tegen gekomen, die groeit in het gebergte NO van Mardin;

[Luc Scheldeman]

Prachtige fotoreportage Luc, ongetwijfeld zijn jullie ook Dionysia odora tegen gekomen, die groeit in het gebergte NO van Mardin;

Toch niet Rudi.  De reis was echt gefocust op irissen en die groeien op andere hoogten en in andere habitat.

[Luc Scheldeman]

Na de euforie van de bloeiende Iris gatesii volgt helaas de lange reis terug naar het noorden waar we in eerste instantie naar toe wilden.
We zien tijdens het rijden hoe het landschap transformeert van vrij vlak in het zuiden naar meer heuvelachtig, en later naar bergen  naarmate we dichter bij het Van meer komen.

[Luc Scheldeman]

 Verandering in het landschap

[Kris De Raeymaeker]

Na de euforie van de bloeiende Iris gatesii volgt helaas de lange reis terug naar het noorden waar we in eerste instantie naar toe wilden.
We zien tijdens het rijden hoe het landschap transformeert van vrij vlak in het zuiden naar meer heuvelachtig, en later naar bergen  naarmate we dichter bij het Van meer komen.

Wat een uitgestrektheid toch ook weer Luc ....daar is nog veel plaats in vergelijking met ons landje ...

[Kris De Raeymaeker]

Verandering in het landschap

Wat een omschakeling ! In 1 keer zo groen ...

[Frankie Wulleman]

Verandering in het landschap

Een mooi desolaat landschap, Luc, ik zou er mij al onmiddellijk thuis voelen.

[Luc Scheldeman]

Verandering in het landschap

Wat een omschakeling ! In 1 keer zo groen ...

Niet in 1 keer, er liggen wel heel wat kilometers tussen beide.
Ondertussen zitten we ook wat hoger - van ongeveer 1100m in Mardin tot op een goeie 1700m nu.
De groenere aanblik komt ongetwijfeld door het langer beschikbaar zijn van smeltwater dat komt uit de hogere toppen in de buurt die tot boven de 4000m uitsteken.