Patagonië 2013

[Gerrit Eijkelenboom]

Hier ziet u Viola columnaris, althans, dat dachten we. 's Avonds in het hotel kregen we onverwacht bezoek van Martin Sheader, die zijn nieuwe boek bij zich had met daarin een opmerkelijke zienswijze.

[Luc Gilgemyn]

De volgende serie  beschrijft ons verblijf in Caviahue niet ver van de actieve vulkaan Copahue. Ons hotel. mooi gelegen aan het meer.

Je maakt het ons echt moeilijk kiezen tussen de prachtige vergezichten en de verbluffende plantengroei, Gerrit !!
We blijven met alle graagte volgen in jouw spoor ! 

[Gerrit Eijkelenboom]

De tweede Viola, die in dit gebied moest groeien is een natuurlijke hybride, voor het eerst beschreven door John Watson en Anita Flores in 2003 en de naam, een eerbetoon aan Kim Blaxland, onderzoekster in vooral Z.Amerika, en vooral aan alle kanten gefotografeerd en gedocumenteerd door Kees Jan van Zwienen, Viola x blaxlandiae.

[Gerrit Eijkelenboom]

Viola x blaxlandiae is een natuurlijke hybride met als ouders, Viola columnaris x Viola cotyledon.

[attach=1]                                Viola cotyledon



Nadat Martin Sheader 's avonds uit ons hotel was vertrokken ontdekten we in zijn boek, dat Viola columnaris een andere naam had gekregen. Namelijk Viola copahuensis, genoemd naar de vulkaan. Viola columnaris zou nu veel zuidelijker groeien, oa op de Cerro catedral, de plek waar we waren begonnen en helaas niet hadden gezocht naar de V. columnaris.
Deze naamswijziging moet tevens inhouden, dat de hybride, (V. x blaxlandiae) ook een andere oudernaam moet hebben. Verwarring alom bij de deelnemers van de reis.

[Gerrit Eijkelenboom]

Hoe kan het dat deze violen uit de sectie 'Andean', 'Andina', de hooggebergte violen, deze radicale vorm hebben aangenomen gedurende de miljoenen jaren van evolutie. Deze Viola copahuensis groeit in de meeste vijandige omgeving die je je maar kunt indenken.
Ze groeien in los gesteente op de hellingen van een werkende vulkaan in groten getale. Ze zijn vrijwel de enige. Behalve wat graspollen groeit daar niets. En dat is nou precies de reden waarom zij die hellingen hebben gekoloniseerd. Ze hebben geen concurrentie, ze beschikken over lange wortels, die zich verankeren in de bewegende ondergrond. Tegen de heftige winden en de extreme kou zijn ze goed beschermd door hun vorm. De rozetvorm is kennelijk de beste aanpassing. Binnen in de rozet is de temperatuur hoger dan erbuiten. Op de ronde vorm kan de wind moeilijker vat krijgen. Ieder jaar komt er weer een nieuwe ring bovenop. Soms worden de planten zo groot, dat ze niet rechtop kunnen blijven. Aan de andere kant, tijdens de zomer kan de temperatuur weer hoog oplopen. En dan komt de isolerende 'jas' goed van pas. De bloemen en de zaden zitten goed verstopt onder de 'schubben' van de rozet. Bestuiving vindt niet plaats door vliegende insecten maar vooral door kruipende zoals mieren, die er met de zaden vandoor gaan. Ongetwijfeld zit daar wat zoetigheid aan (vgl Cyclamen)
Na extreme vraat zijn deze planten weer in staat om vanaf de basis weer te beginnen. Grote erupties zullen ze niet overleven lijkt me. Maar: een fascinerende plantengroep.

[Bert Stegeman]

met een net zo'n fascinerende verhaal over de violen
prachtig beschreven.
Zoals Luc blijf ik ook volgen.

[Kees Jan van Zwienen]

Prachtig Gerrit, al dit fraais uit Patagonië!   

Of de kruising V. x blaxlandiae echt een andere naam moet krijgen vraag ik me overigens af. In ieder geval heeft Martin Sheader ervoor gekozen deze hybride in zijn boek 'flowers of the Patagonian Mountains' nog steeds Viola x blaxlandiae te noemen.

Viola columnaris bestaat inderdaad nog steeds  , groeit in ieder geval op de Cerro Catedral en het gebied ten zuiden daarvan.

Erg interessant om de foto's van deze reis te zien. Een paar jaar eerder heb ik ongeveer dezelfde reis met Ger en Mariet gemaakt, maar jullie hebben toch diverse soorten gezien die wij toen niet hebben gezien. Tja, wat bloeitijd betreft is er denk ik bijna geen jaar  hetzelfde!

[Danny Bonnez]

De volgende serie  beschrijft ons verblijf in Caviahue niet ver van de actieve vulkaan Copahue. Ons hotel. mooi gelegen aan het meer.

Heel fraaie omgeving Gerrit ! 

[Gerrit Eijkelenboom]

Erg interessant om de foto's van deze reis te zien. Een paar jaar eerder heb ik ongeveer dezelfde reis met Ger en Mariet gemaakt, maar jullie hebben toch diverse soorten gezien die wij toen niet hebben gezien. Tja, wat bloeitijd betreft is er denk ik bijna geen jaar  hetzelfde!

Bedankt voor de reactie, als Patagonië reiziger en kenner van Viola's.

[Gerrit Eijkelenboom]

De volgende dag weer een dag van roadside botany.

1. Sisyrinchium frigidum
2. Sisyrinchium luridium
3. Chloraea chica, een kleinere Chloraea.

[Gerrit Eijkelenboom]

Op de lunchplek vonden we deze hybride

1. Chloraea alpina x Chloraea magellanica
2. Als u goed kijkt ziet u de beide ouders aan de buitenkant en hun gehybridiseerde kind er tussen in. Alpina is oranje,
    magellanica is groen/wit en het kindje is geel. Grappig niet?

[Gerrit Eijkelenboom]

Een bekende plant uit Patagonië is Tropaeolium. Deze had een hele berghelling geloloniseerd, maar verder zagen we hem nergens

Tropaeolium incisum.

Ik had zaad van deze plant besteld bij Chile Flora, er kwam 1 plant op, die het lang heeft gedaan, maar helaas. Als je hem in het echt ziet, hij is zoooo mooi.

[Gerrit Eijkelenboom]

In een greppel langs de weg was het plots oranje, rood en geel.

Mimilus is een plant van heel vochtige plekken. Hier vonden we er 4 bij elkaar.

1. Mimilus luteus
2. Mimilus glabratus
3. Mimilus cupreus

[Gerrit Eijkelenboom]

Ze waren ook nog eens promiscue.

Mimilus cupreus x Mimilus luteus

[Gerrit Eijkelenboom]

Glandularia araucana, grote plakken licht geel

foto 3. een struik dit keer, Buddleya aurocana. Typisch he zo'n vlinderstruik.