Dolomieten 2012

[Gerrit Eijkelenboom]

Op een gegeven moment ging het er echt dreigend uitzien, zie foto 1Mijn echtgenote zei niet veel meer, ze besefte dat ik niet meer terug wilde gaan, nu we zo ver waren gekomen.
Uit de mist doemde een bergwand op zie foto 2
'Daar, achter dat meertje, daar moet de rotswand zijn', zei ik hoopvol.
En inderdaad hier troffen we de eerste Eritrichiums aan. zie foto 3 Onze barre tocht was toch niet voor niets geweest. Iets verder nog meer en nog meer. zie foto 4

[Gerrit Eijkelenboom]

Het was prachtig, zie foto 1Ik vergat de regen en op de laatste foto ziet u toch de slechte weersomstandigheden zie foto 2
En op het moment dat we toch nog een paar honderd meter verder wilden lopen naar de rotswand was er vlak voor ons een lichtflits, onmiddellijk gevolgd door een knetterend knal. Dit was niet best. Waar naar toe. Het was er volkomen vlak. Wij waren de enige die er boven uitstaken. Ik herinnerde me een klein stukje terug een groot rotsblok, zo'n halve meter hoog. "Kom mee, naar die rots', riep ik en op een holletje er naar toe. Daar, met een mooie pol hemelheraut aan onze voeten, die we zoals geleerd vlak naast elkaar zetten, op onze hurken, terwijl de regen op onze pocho's neergutste hebben we het onweer over ons laten komen. Zwijgend, want elk van ons dacht er het zijne over.

[Gerrit Eijkelenboom]

Na een half uur werd het lichter en verdween het onweer. Maar de regen bleef. Zonder nog veel te zeggen keerden we op onze schreden terug, de rotswand latend voor wat hij was. Inmiddels was het mistig geworden. zie foto 1
Tot overmaat van ramp was het begonnen te ijsregenen. Ik wist een kortere weg, zo konden we een bocht afsnijden. Daartoe moesten we even de rood-witte strepen verlaten, maar daar zouden we later van profiteren. Het was ondertussen wel erg mistig geworden. zie foto 2
Door gepruts aan mijn fototoestel was mijn vrouw wel erg ver voorgeraakt. Ik heb deze laatste foto nog gemaakt.
zie foto3 En na het opbergen van de camera, nog een heel gedoe, door de regen, koude vingers en de poncho, was ze weg. Helaas is er nooit meer iets van haar vernomen.
Maar gelukkig heb ik de foto's van Eritrichium nanum the king of the Alps nog

[Luc Gilgemyn]

Wat een plantenzoeker lijden kan Gerrit !  
Dat laatste beeld is schitterend - bewonderenswaardig hoe je in die omstandigheden niet zo hard aan het rillen ging dat scherpe foto's onmogelijk werden...  
Een onweer in de bergen trotseren is ook niet bepaald een van mijn geprefereerde bezigheden.    Dat komt ook omdat ik iemand goed ken(de) die het niet meer kan navertellen... Gelukkig is alles voor jullie goed afgelopen !  

[Sven de Groot]

Wat een verhaal, Gerrit! Dit vraagt om een verfilming. Het heeft alles in zich: een man, een vrouw, prachtige decor, de heilige graal, romantiek, opwinding, verwachting, innerlijke tweestrijd, hoop, suspense, alleszeggende stiltes, opluchting, onverwachte plotwendingen. En niet te vergeten een echte cliffhanger; dit laatste alleen hopelijk niet in de letterlijke betekenis van het woord...

[Jan Fouquaert]

Tja, om geweldige dingen te zien moet je je soms geweldig inspannen, geweldige dingen beleven en daarbij geweldig ijskalm blijven, terwijl je soms geweldig lang moet wachten tot een bepaald geweld voorbij is, en als je geweldig doel uiteindelijk bereikt is, dan voel je je gewoon, ik kan er even niet opkomen, ach ja, ... geweldig.

Dit gezegd zijnde, een onweer in de bergen is drie maal zo erg als een onweer hier. Op grote hoogte is schuilen praktisch onmogelijk, als je niet met aangepaste kledij en schoeisel uitgerust bent, kan je het vergeten.

'Geweldig' verhaal, Gerrit, ik heb ooit mijn vrouw eens achtergelaten omdat ik nog een beetje verder op die bergtop wou, ze was wat moe en ik was zo terug. Daarna ben ik de weg even verloren en na een uur vond ik ze terug. Gelukkig was ze blijven zitten.

[Gerrit Roest]

Nog niet wanhopen Gerrit, het is nog maar 3 weken geleden. En als je ze echt niet meer terug ziet zijn er altijd nog andere Eritrichium nanum's te vinden

[Frankie Wulleman]

Ongeveer een weekje geleden maakte ik hetzelfde mee, Gerrit. Ook op zoek naar Eritrichium nanum in de Dolomieten verzeilde ik met heel mijn gezin in een zwaar onweer met hagel. Gelukkig konden we schuilen onder een groot stuk overhangend gesteente, maar de paniek en de vrees was er niet minder om. Een onweer in de bergen is inderdaad niet om mee te lachen.

[Gerrit Eijkelenboom]

   Dat komt ook omdat ik iemand goed ken(de) die het niet meer kan navertellen... Gelukkig is alles voor jullie goed afgelopen !  

Oei, dat is andere koek Luc.

Wat een verhaal, Gerrit! Dit vraagt om een verfilming. Het heeft alles in zich: een man, een vrouw, prachtige decor, de heilige graal, romantiek, opwinding, verwachting, innerlijke tweestrijd, hoop, suspense, alleszeggende stiltes, opluchting, onverwachte plotwendingen. En niet te vergeten een echte cliffhanger; dit laatste alleen hopelijk niet in de letterlijke betekenis van het woord...

Dank je Sven, zo had ik het allemaal echt zelf niet bedacht

'Geweldig' verhaal, Gerrit, ik heb ooit mijn vrouw eens achtergelaten omdat ik nog een beetje verder op die bergtop wou, ze was wat moe en ik was zo terug. Daarna ben ik de weg even verloren en na een uur vond ik ze terug. Gelukkig was ze blijven zitten.

Heb ik nu ook meegemaakt. Mijn vrouw wilde even niet mee, want te steil en ik bleef veel te lang weg. Zij ongerust natuurlijk. Altijd bij elkaar blijven eigenlijk.

Nog niet wanhopen Gerrit, het is nog maar 3 weken geleden. En als je ze echt niet meer terug ziet zijn er altijd nog andere Eritrichium nanum's te vinden

Da's in ieder geval een hele geruststelling.

Ongeveer een weekje geleden maakte ik hetzelfde mee, Gerrit. Ook op zoek naar Eritrichium nanum in de Dolomieten verzeilde ik met heel mijn gezin in een zwaar onweer met hagel. Gelukkig konden we schuilen onder een groot stuk overhangend gesteente, maar de paniek en de vrees was er niet minder om. Een onweer in de bergen is inderdaad niet om mee te lachen.

Oei, zo met je kinderen er bij, dan voel je je als verantwoordelijke niet happy.

[Lida Lourens]

Nu we dan toch op de toer gaan van bekentenissen..........
Gelukkig vonden wij in Zwitserland tijdig één van de berghutten, speciaal voor dit doel gebouwd.
Je kunt de hut verwarmen, er is altijd eten voorradig en je kunt er slapen en na de bui je weg vervolgen.
Ook al een belevenis op zich natuurlijk
Voor een zoon van 14/15 die toen der tijd niets anders deed dan boeken lezen betreffende
"Hoe te overleven in allerlei omstandigheden" heel erg goed voor zijn ontwikkeling. Hij heeft er alleen maar
van genoten terwijl ik me alleen maar schuldig voelde, omdat ik degene was, waardoor de wandeling
te lang duurde vanwege te veel plantjes zoeken en bewonderen.

[Gerrit Eijkelenboom]

Verder met de plantjes.

De passo de Gavia is een beruchte pas uit de Giro d'Italia. 2620m hoog. Mooie foto's als u googelt. Het is een gevaarlijke weg voor het (auto)verkeer. Lange stukken, waar de weg zo breed is als 1 auto. Aanvankelijk dacht ik dat ik een verbodsbord had gemist, want er was geen auto te bekennen. Maar wel motoren. Ik dacht eerst, dat er een ralley of zo iets was. Honderden motoren in grote groepen naar boven. Als je even stopte voor de plantjes werd je gek van de herrie. Later bleek dat dit een normaal beeld was. Op alle passen duizenden motorrijders, die de bergpassen als racecircuit gebruiken. En dat elke dag.

Het weer was slecht, maar de plantjes mooi.

Ranunculus glacialis

Dat sommige planten rood zijn is normaal en heel herkenbaar voor deze soort

[Gerrit Eijkelenboom]

Een andere ranonkel, die aan het blad is te determineren, vandaar dat ik de foto ervan close heb bijgedaan is

Ranunculus seguieri

En als laatste een mooie

Ranunculus alpestris

[Luc Gilgemyn]

Een fantastisch geslacht toch Gerrit !    Mocht R. glacialis zich nu ook nog in de tuin laten kweken.... 

[Gerrit Eijkelenboom]

Bovenop de pas was de sneeuw gedeeltelijk nog aanwezig. En waar sneeuw is, kun je vaak ook Soldanella minima aantreffen. Hier stonden ze met miljoenen. Onmogelijk om er niet op te trappen als je om een sneeuwveld liep.
Bij foto 4 zult u misschien ook denken: ach, wat een dapper plantje, dat zo de bittere kou weet te trotseren. Zo zie je ze vaak op foto's. Maar we worden bij de neus genomen. Alleen sneeuwklokjes groeien in de sneeuw. Zo is het toch? Soldanella's groeien 1m van de sneeuw/smeltgrens. Oke, er kan soms 's nachts sneeuw vallen, maar ook deze foto is geensceneerd. Handje sneeuw erbij en voila, een zielige Soldanella.

Soldanella minima

[Gerrit Eijkelenboom]

Soldanella alpicola

Behalve de minima kwam ik dit plantje een aantal keren tegen. Volgens mijn alpenplantengids gelijk aan de minima, maar afwijkend van blad. Ingesneden waar de hoofdnerf begint. Volgens de Kew plant list een 'unresolved' naam. 'nog niet besloten'.
Verder heb nergens andere species gezien.

Edit Soldanella alpicola moet zijn Soldanella pusilla met dank aan Cor van Kapel
Gelieve de namen onder de foto's in gedachte te veranderen.