Voorjaarsbloeiers in de Vercors/Drôme.

[Frankie Wulleman]

Foto 2165. Ik zie het duidelijk. Het is geen Ophrys scolopax, dus Ophrys vetula
Foto 2192. Ophrys druentica
Foto 2194. Ophrys fuciflora met witte sepalen, hetgeen vaak voorkomt.
Foto 2205. Ophrys vetula
Foto 2208. Ophrys ficiflora,
Foto 2211. Ik weet het niet. Het is een orchidee met zijlobben en zeer lange sepalen
Foto 2219. Ophrys druentica
Foto 2224. Ophrys fuciflora
Foto 2227. Ophrys druentica
Foto 2234. Ophrys druentica. De soort is bijzonder spectaculair. Het is een grote bloem. Ze hebben doorgaans een woeste tekening op de lip. Er groeien veel bloemen aan een plant en die staan ook nog eens dicht op elkaar. De dorsale sepaal is gebogen over het zuiltje. Er lopen vaak dikke gele lijnen over de lip. Het basaal veld bestaat hier uit twee vlekken. Dat komt vaker voor bij deze soort, maar ik weet niet of dat voor elk exemplaar geldt.

Dit gaat precies toch iets minder moeizaam dan bij de zadelorchideeën, Gerrit. Zou de plant 2211 geen hybride kunnen zijn als je er niet uitgeraakt?

[Frankie Wulleman]

Gezellig bij elkaar. Bekijk nu ook nog eens de tekeningen. Echte kunstwerkjes.

Je nieuw fototoestel moest meteen overuren draaien Frankie , ondertussen ben je het al gewoon neem ik aan . Uw opnames zijn echt subliem !     

De uren vlogen voorbij daar in die weide neem ik aan , kon Els zich daar een beetje bezighouden ? 

Merci Danny. Ja, het nieuwe toestel heeft zijn vuurdoop gehad. Ondertussen begint het al wat te vlotten, maar het kan misschien nog altijd beter?

Een uur op zo'n locatie is zo weg, he, dat weet je ook wel, zeker als er zoveel verschillende planten bij elkaar staan. Bovendien was die weide ook erg groot. Ik schat minstens 1 ha, wellicht nog een stuk groter. En Els was wel een goede hulp bij het zoeken naar nieuwe groepjes. Want weet je, die weide stond niet helemaal vol, ze stonden in feite gegroepeerd in kleine kolonies van vaak zo'n 100 planten bij elkaar. Tussen die groepjes kon er gemakkelijk ruim 50 m en meer niks meer staan. Met z'n tweeën zie je altijd meer dan één.

[Frankie Wulleman]

Nabij het weidegebied lagen er nog stukken met een typische mediterrane begroeiing, vooral bestaande uit verschillende bremsoorten.

[Frankie Wulleman]

Nog wat.

[Frankie Wulleman]

Je merkt er doorheen de hele streek ook deze Aphyllanthes monspeliensis, die er op sommige plaatsen met duizenden bij elkaar staan. Deze typisch mediterrane plant wordt niet al te groot en zou misschien wel kunnen passen in de rotstuin? De bloemen hebben een zachte lavendelblauwe kleur.

[Frankie Wulleman]

Ondertussen wordt de terugrit aangevat, richting Dié, via een andere weg. Ik heb hier niet zoveel foto's van, omdat je natuurlijk niet overal kan stoppen, maar dit is werkelijk een zeer schilderachtige en spectaculaire weg doorheen gorges en kloven. We houden hierbij even halt in het super charmante dorpje Saint-Nazaire-le-desert met amper 180 inwoners.

[Frankie Wulleman]

Idyllischer kan niet denk ik.

[Frankie Wulleman]

De vallei van de snelstromende rivier de Roanne kent vele mooie hoekjes.

[Frankie Wulleman]

Werkelijk een mooi stukje natuur wat ons hier weer te beurt valt, en tevens een mooie afsluiter van alweer een leuk dagje in de Zuid-Franse natuur.

[Frankie Wulleman]

Een volgende excursie gaat de vercors in, niet naar kalkgraslanden, dit keer, maar naar het subalpiene Font d'Urle, een plateau op zo'n hoogte variërend van 1450 tot 1750 m hoogte. Er staat die dag een ijzige wind. Onderweg kunnen we echter al wat Dactylorhiza sambucina spotten.

[Frankie Wulleman]

Bij aankomst op het plateau lijkt het op een teleurstelling te zullen uitdraaien. Het plateau is gekende voor zijn grote hoeveelheden narcissus, erythronium en crocus. We zien echter alleen uitgebloeide planten waarvan sommige al in zaad staan. We zijn hier dus te laat... 
Bovendien staat er die dag een zeer harde en ijzige wind op het plateau met een gevoelswaarde van -5 °C. Het lijkt hier op een sisser te zullen uitdraaien. Toch laten we ons niet kennen en besluiten via dit poortje het weidegebied in te trekken. Je weet nooit wat we er kunnen aantreffen.

[Gerrit Eijkelenboom]

Terugkomend op foto 2211, heel voorzichtig durf ik nu te zeggen dat het misschien Ophrys demangei kan zijn. Het is een kleine bloem denk ik, is afgerond vierkant (tenminste 1 bloem aan de zijkant).
Het heikele punt is dat 2211 3 lobbig is met duidelijke zijlobben en dat hoort niet. Ik lees bij John en Gerrie, dat demangei heel variabel is en ze hebben foto's met lichte onduidelijke zijlobben. Vandaar.

[Danny Bonnez]

Je merkt er doorheen de hele streek ook deze Aphyllanthes monspeliensis, die er op sommige plaatsen met duizenden bij elkaar staan. Deze typisch mediterrane plant wordt niet al te groot en zou misschien wel kunnen passen in de rotstuin? De bloemen hebben een zachte lavendelblauwe kleur.

Met zijn tweeën zie je inderdaad altijd meer !

Leuke rotsplant Frankie !

[Danny Bonnez]

Werkelijk een mooi stukje natuur wat ons hier weer te beurt valt, en tevens een mooie afsluiter van alweer een leuk dagje in de Zuid-Franse natuur.

Prachtige omgeving en zeker een heel geslaagde dag , Frankie !!!

[Danny Bonnez]

Een volgende excursie gaat de vercors in, niet naar kalkgraslanden, dit keer, maar naar het subalpiene Font d'Urle, een plateau op zo'n hoogte variërend van 1450 tot 1750 m hoogte. Er staat die dag een ijzige wind. Onderweg kunnen we echter al wat Dactylorhiza sambucina spotten.

Voor mij een van de mooiste soorten Frankie , zeker als de twee kleurvormen door elkaar staan