Cultuur versus natuur

[Gerrit Eijkelenboom]

[attach=1]  Oxalis squamata. Locatie volcano Tromen Patagonië 2000m

[attach=2]  Oxalis squamata. Locatie spletentuin Gerrit.


De verschillen zijn te pijnlijk. We doen dat normaliter niet, maar in dit topic is het soms wel aardig. De plant in Argentinië staat in puur vulkaanzand met stenen. Een voortdurende keiharde wind, Een woest klimaat op 2000m. Koud in de nacht, loodrechte zon met intense ultra violette straling, temperatuur overdag 30 graden. Regenval, mij niet bekend/

In de tuin, -4m, een bijna uitgebloeid exemplaar, dus niet geheel eerlijk om te vergelijken. Het veel te rijke standaard rotsplanten mengsel. Veel, veel regen.

Maar ondanks een stand van 9-1, vind ik hem leuk, misschien kan ik wat doen aan de omstandigheden.

[Kris De Raeymaeker]

Treffend en interessant voorbeeld Gerrit. Ik zou het durven proberen in een mengsel van veel (breker)zand met scherp grind en wat vulkanisch materiaal zoals vulkakorrel. Natuurlijk is het dan nog steeds een utopie om hem hetzelfde te krijgen als de beauty van Argentinië . Maar de 9-1 kan misschien nog gemilderd worden   

[Luc Gilgemyn]

Treffend en interessant voorbeeld Gerrit. Ik zou het durven proberen in een mengsel van veel (breker)zand met scherp grind en wat vulkanisch materiaal zoals vulkakorrel. Natuurlijk is het dan nog steeds een utopie om hem hetzelfde te krijgen als de beauty van Argentinië . Maar de 9-1 kan misschien nog gemilderd worden 

In wat vulkakorrel zou hij zich alvast thuis moeten voelen mannen !  En al is ie niet zo mooi als in de natuur, toch heeft hij wat Gerrit en ik ben er zeker van dat je hem niet wil missen !

[Gerrit Eijkelenboom]

"De natuur is perfect", las ik onlangs op het forum. Is dat waar? Wordt hier bedoeld: in esthetische zin, of in botanische zin. d.i.Evolutionair. Aanpassing, succes. De plant met het meeste succes in de gematigde zone is wellicht de brandnetel.
Nee, er wordt bedoeld: Perfectie in de zin van mooi.

[attach=1]

Hoewel perfectie in esthetische zin nogal subjectief is, durf ik te beweren, dat dit de meest perfecte plant is. Het gaat hier om Oxalis adenophylla, Cerro cathedral, Patagonië, 2200m. Een boude bewering, ik geef het toe. Maar wie heeft deze alledaagse plant zo gezien?
De achterliggende gedachte van deze draad is (zo heb ik het tenminste begrepen): Hoe kunnen we de perfectie zo dicht mogelijk benaderen.

[attach=2]

Oxalis adenophylla heb ik niet in de tuin, maar wel Oxalis laciniata. Voor het idee van deze draad maakt het niets uit. Laciniata is riskant om in de open tuin te houden. Veel regen in de winter. en dergelijke ongemakken. Hij staat onder een tufsteen gericht naar het zuiden en dit is het resultaat. Het medium is super doorlatend, zand en split. Is dit dan perfect? Nee natuurlijk. Ik vind het maar een flets plantje. Maar wellicht is dit het hoogst haalbare.

[attach=3]

Dezelfde plant in een open kas. Veel ventilatie. Aan 3 kanten open en er blaast een ventilator. In zijn pot, hetzelfde stenige superdoorlatende mengsel. Is dit beter? Ziet de plant er gezonder uit? Mooier dan? Oordeel zelf.

[Kris De Raeymaeker]

Humm .....Oxalis .......Eens je die Zuid-Amerikaanse soorten hebt gezien in Patagonia ben je natuurlijk verkocht hé Gerrit . Ja ontzettend mooi en voor mij perfect daar op de Cerro Cathedral .......
Naar mijn ervaring lukt het redelijk aardig om compacte planten te kweken van adenophylla (die groeit noordelijker en waar het al wat warmer is ) en enneaphylla in de tuin. Let op niet alle vormen en clonen zijn daarbij evenwaardig.  Als je echter bij laciniata  aanbeland dan kom je gelijk in een andere categorie terecht mijn inziens. Je zou ze maximaal zon en licht moeten kunnen geven (dus ook geen filter van glas boven zijn hoofd ) maar zonder dat het boeltje opwarmt  (en de grond te snel uitdroogt) ! O. laciniata groeit in Patagonia in een een soort grasvegetatie en de grond lijkt erg op een turfachtige substantie. De wind blaast er altijd over heen en de bodem blijft altijd heel erg koel , ook in de  zomer.   
Voor mij ziet de plant in de pot er mooier uit. Ik denk dat de factor "wind" inderdaad ginder een belangrijke factor is waardoor ze zo compact blijven. Dus ventilatie is van belang bij ons.
Dus het het blijft behelpen en zoeken maar via deze topic geraken we soms toch beetje bij beetje wat verder 
   

[Kris De Raeymaeker]

De achterliggende gedachte van deze draad is (zo heb ik het tenminste begrepen): Hoe kunnen we de perfectie zo dicht mogelijk benaderen.

Inderdaad maar ook de vraag of we bepaalde planten wel kost wat kost moeten proberen te kweken in ons laaglandje ? En heeft het ook te maken met welke clonen en vormen we te maken hebben ?  En zijn er ook bergplanten die al zijn aangepast omdat ze al langer in cultuur zijn ?
Enfin , ik wil deze topic wel wat breder houden indien mogelijk ............

[Cor van Kapel]

Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.

Ok , niet zo compact en wat minder dicht van bloemstengel met minder bloemen....
Maar toch nog altijd aardig. En in de natuur zullen ook niet alle planten er uit gezien hebben als op de foto van Frankie.
We laten ook altijd de meest extreme zien ....Dus een voorzichtige conclusie : als we zaad zouden kunnen verzamelen van de plant die Frankie toonde en we kunnen nog wat sleutelen aan de condities hier dan is er misschien wel een mooie plant van te kweken ?

Je hebt ongetwijfeld gelijk Kris.
Het exemplaar op de foto's bij mij staat eigenlijk nog in een vrij stevig mengsel - wellicht is het eindresultaat wat compacter als hij in wat "magerder" compost belandt.

Wat laat maar toch nog even mijn bijdrage aan de discussie over deze schitterende Campanula. Het exemplaar op bijgaande foto trof ik in de noordelijke kalk-alpen in 2012, deze was zeker 50 cm hoog en qua bloem ook niet zo compact als het ecemplaar wat Frankie toonde.

[Luc Gilgemyn]

Ze zijn er duidelijk in alle maten en gewichten, Cor !

[Kris De Raeymaeker]

De verschillen zijn te pijnlijk. We doen dat normaliter niet, maar in dit topic is het soms wel aardig.

We blijven nog even in Zuid Amerika en het verschil wordt nog veel pijnlijker ......
Al eerder maakte ik volgende overweging : " moeten we bepaalde alpiene planten kost wat kost trachten te kweken in ons laaglandje ? "
Deze plant is op de natuurlijke standplaats een  beauty tot en met ....Petunia patagonica. 

[Kris De Raeymaeker]

Je zou het hem niet nageven als je hem daar zo ziet staan in Patagonia- in dat schijnbaar droog gebied- maar hij is nochtans perfect winterhard in onze contreien .
Hier ook nog een exemplaar wat een "struggle for life"  bezig is ... (foto 2)
Ik heb van deze plant al verschillende jaren 3 exemplaren (van diverse afkomst) in pot .
Deze staan winter en zomer buiten ingegraven in een zandbed. Mijn grootste plant kreeg ook die strenge winter van een paar jaar terug op zijn dak. Dat deerde hem niet .... In de zomer worden ze gewoon bloot gesteld aan alle weersomstandigheden en in de winter krijgen ze een dakje tegen het nat. 
Ze groeien eigenlijk voorbeeldig (niet snel , dat ook weer niet ) en blijven vooral buiten redelijk compact.

[Kris De Raeymaeker]

In de natuur zie je de 2 kleuren door elkaar . Het gele en mauve is een normale variatie binnen de soort.

Maar dan terug naar cultuur.....probleemloos groeien maar dan komt het ....bloeien doen ze hier zo slecht !
Aan mijn oudste plant zijn vorig jaar een 5-tal bloemen gekomen en dit jaar een 3 tal . En ze komen dan ook nog verspreid .....
Het verschil is schrijnend , niet dan ?

En dan de vraag , moeten we doorgaan met die onzin of zien we iets over het hoofd waardoor we straks die plant wel goed aan de bloei krijgen ?

[Peter Rijntjes]

Even met jou mee filosoferende over de bloei Kris. Mijn algemene ervaring heeft al vaak bewezen dat planten in een pot regelmatig verpot dienen te worden. Ik verzuim dit nogal eens waardoor bloei achterwege blijft of helemaal niet meer komt. Nieuw- zeelandse planten staan erom bekend zelfs gewoon weg te kwijnen als de wortels tegen de pot aan gaan drukken. Misschien wat mest geven op het juiste moment kan ook wonderen doen.
Wat eerder onder de beschermende omstandigheden weghalen en naar buiten toe kan ook een oorzaak zijn. Of wat extra bij verlichten, zoals bij veel orchideeën soorten nodig is.
Als je deze planten in een pot hebt, verpotten in een grote ton met wat beendermeel toegevoegd? Wil bij mij nogal eens helpen, omdat de wortels dan lekker de ruimte krijgen. Ik heb met deze plant geen enkele ervaring hoor, maar misschien een algemene leidraad voor diegene die dit lezen en er wat mee kunnen.
Ik heb wel enkele Zuid-Amerikanen, maar die staan allemaal in grote potten. Het lijkt dat de planten het zo best naar hun zin hebben. Volgend jaar ga ik toch verpotten, omdat ik bang ben dat de grond gaat verzuren.

Jou kennende zal je dit al wel allemaal doen, maar het is ook vooral voor andere lezers bedoeld. En wie weet helpt het verpotten in een grotere pot wel om volgend jaar van een vollere bloei te mogen genieten?

[Gerrit Eijkelenboom]

Hoe hoog leg je de lat, dat is de vraag. Voor mij is het aanschouwen van 1 bloempje op de Petunia al een ware prestatie. Erger nog, het kweken (liefst uit zaad) van een plant is al buitengewoon. Maar als dat je eens gelukt is, wil je meer, dan moet de lat hoger. Maar hoe hoog kan de lat dan komen. Er is een maximum hoogte, dat weet je. Die ligt ergens tussen 1 bloemetje en dat wat je ziet op de foto's uit Patagonië.

Laat me wat filosoferen: Er moet een techniek zijn om de bovengenoemde prestatie te verbeteren, d.i. meer bloei. Zoals Peter zegt: de plant verwennen door hem van een nieuw medium te voorzien. Ik betwijfel dat. Dat zal slechts bladgroei stimuleren. Een uitgekiend, op ervaring gestoeld mestregiem lijkt me beter. Patentkali + beendermeel zou wat moeten doen. Kali voor de bloei en beendermeel voor de algemene gezondheid. En dat in zeer geringe hoeveelheden.
De factor wind is nog niet belicht. Op de foto's is al te zien hoe het daar toegaat. Een tafellandschap geeft altijd storm. We kunnen onze planten vooraan in de rij voor de ventilator zetten. Ik ga hier dan uit van kweek in de kas. Ik ben daar voorlopig voorstander van. Hier kun je de planten (bijna) optimale verzorging bieden. Een gelijkmatig waterregiem. (niet afhankelijk van regen of sneeuwval) Die gelijkmatigheid is volgens mij zo belangrijk wegens het uitspoelen van alle elementen uit het medium door neerslag. In het plunge-bed gebeurt dat niet.
Wat ik ook zo belangrijk vind: Op min of meer ooghoogte zijn de planten goed te inspecteren op ongedierte. Denk aan Calceolaria's en luizen. Je moet om de paar dagen met een loep de planten inspecteren.
Wat een nadeel is: door het meestal glazen dak is er geen UV. Ik heb polycarbonaat, ook dat weert UV. Er bestaan kunststofplaten die wel UV licht doorlaten.
Extra licht in de winter: Vind ik persoonlijk wat te ver gaan.
Een andere bedenking: kweek je zo geen "kasplantjes?" Zijn planten buiten altijd gezonder?

Je zou eea kunnen combineren. Een kleine volksverhuizing. In het slechte seizoen in de kas en tijden het groeiseizoen ergens ingegraven in pot buiten. Vinden planten dat wel fijn?

Peter, ik heb ook geen/weinig ervaring. Maar je weet: Ervaring heb je als het te laat is. Maar misschien kunnen we door informatieuitwisseling de stand, om in voetbaltermen te blijven, ombuigen van 9-0 achter tot 3-0 of 2-1. Achter dan natuurlijk.

[Peter Rijntjes]

Lijkt mij ook Gerrit. Uiteindelijk vind je een sleutel tot de volgende deur. Sinds ik bijvoorbeeld perliet gebruik gaat het met een aantal soorten al veel beter. Vooral orchideeën gaan hierin goed. Bosgrond van gemengde bossen( loofbos en naaldbomen door elkaar), gaat goed voor veel Primula's en Gentianen uit Azië.
Zaken die 25 jaar geleden amper bekend waren.
Er zal ook wel iets zijn om die Z-Amerikanen te behagen, maar wat? Allereerst zullen er meer ervaringen opgedaan moeten worden. Maar hoe kom je aan veel planten? Nergens ( bijna) te koop, dus moet je een goede zaad leverancier hebben. Ik heb 20 jaar geleden eens Viola cotyledon gehad die zichzelf nog uitzaaide ook!
Daarna nooit meer gelukt en ook zo goed als nooit meer aan zaad/ of planten kunnen komen. Ik had ze toen uitgeplant in de volle grond van een oude grote kas met heel veel zand in de grond. Dat ging geweldig totdat iemand de beregening had aangezet!!   
Daarna nog 1 x 2 planten gehad en dat was geen succes.........

[Kris De Raeymaeker]

Even met jou mee filosoferende over de bloei Kris. Mijn algemene ervaring heeft al vaak bewezen dat planten in een pot regelmatig verpot dienen te worden. Ik verzuim dit nogal eens waardoor bloei achterwege blijft of helemaal niet meer komt. Nieuw- zeelandse planten staan erom bekend zelfs gewoon weg te kwijnen als de wortels tegen de pot aan gaan drukken. Misschien wat mest geven op het juiste moment kan ook wonderen doen.

Zeker doen Peter ,  dit forum is bedoeld om mee te filosoferen.  Mijn bloeiende plant werd tot op heden tijdig verpot. Ik heb ook al een aantal regimes met allerlei meststoffen uit geprobeerd . En het zal allemaal wel nodig zijn maar dit is niet alleen de trigger voor deze plant.