Noord-Amerikaanse alpiene flora

[Thomas Eckert]

En de kleinste die ooit heb gehad vroeger : Eriogonum soredium

Eriogonum soredium is een prachtige soort die zeker nog ontbreekt in mijn kleine verzameling. Hartelijk dank voor het laten zien.

Hier bloeit al enkele weken Eriogonum wrightii var. subscaposum. Deze compacte soort uit Californië valt ook op door zijn relatief late bloei.

[Kris De Raeymaeker]

En de kleinste die ooit heb gehad vroeger : Eriogonum soredium

Eriogonum soredium is een prachtige soort die zeker nog ontbreekt in mijn kleine verzameling. Hartelijk dank voor het laten zien.
Hier bloeit al enkele weken Eriogonum wrightii var. subscaposum. Deze compacte soort uit Californië valt ook op door zijn relatief late bloei.

Ik heb Eriogonum soredium ook al vele jaren niet meer Thomas , was een foto uit 2010...En ik heb dit juweeltje nadien ook nooit meer ergens weten aanbieden !
Eriogonum wrightii var. subscaposum lijkt ook een mooie en compacte soort. Voor mij hoven de bloemen niet zo 

[Kris De Raeymaeker]

Sphaeralcea caespitosa  is wat mij betreft een echte topper ...Nog steeds geeft hij enkele bloemen! Het blad is al stilaan aan het afsterven omdat de plant zich al beetje bij beetje aan het voorbereiden is op de komende winter. Maar hij doet dat nooit zonder een eresaluut 
De eerste bloemen en hoofdbloei  kwam dit jaar in mei maar nadien kwamen er ook zowat iedere maand nog enkele bloemen ....

[Thomas Eckert]

Sphaeralcea caespitosa  is wat mij betreft een echte topper ...Nog steeds geeft hij enkele bloemen! Het blad is al stilaan aan het afsterven omdat de plant zich al beetje bij beetje aan het voorbereiden is op de komende winter. Maar hij doet dat nooit zonder een eresaluut 
De eerste bloemen en hoofdbloei  kwam dit jaar in mei maar nadien kwamen er ook zowat iedere maand nog enkele bloemen ....

Het is altijd weer een genot om dit kleine schoonheidje bij je te zien staan.

Ook hier zijn er een paar planten die nu nog een tweede bloei vertonen... zoals bijvoorbeeld deze wilde vorm van Phlox kelseyi.

Bij het spontaan ontkiemde zaadje van Ipomopsis aggregata blijven de bloemen heel lang goed. Een mooi contrast met de donkere rotsen.

[Frankie Wulleman]

En de kleinste die ooit heb gehad vroeger : Eriogonum soredium

Deze kan ook wel tellen. Prachtig kussen is dat, Kris.

[Frankie Wulleman]

Sphaeralcea caespitosa  is wat mij betreft een echte topper ...Nog steeds geeft hij enkele bloemen! Het blad is al stilaan aan het afsterven omdat de plant zich al beetje bij beetje aan het voorbereiden is op de komende winter. Maar hij doet dat nooit zonder een eresaluut 
De eerste bloemen en hoofdbloei  kwam dit jaar in mei maar nadien kwamen er ook zowat iedere maand nog enkele bloemen ....

Het is altijd weer een genot om dit kleine schoonheidje bij je te zien staan.

Ook hier zijn er een paar planten die nu nog een tweede bloei vertonen... zoals bijvoorbeeld deze wilde vorm van Phlox kelseyi.

Bij het spontaan ontkiemde zaadje van Ipomopsis aggregata blijven de bloemen heel lang goed. Een mooi contrast met de donkere rotsen.

Heel apart, die Ipomopsis aggregata, Thomas. Nooit van gehoord. Kan je er nog wat meer over vertellen?

[Luc Scheldeman]

Eriogonum jamesii bloeit al sinds de vroege zomer en draagt zijn bloementuilen nu nog steeds. Alleen is de kleur wat minder intens geworden.
Opvallende vaststelling is dat de bloemen alleen op de zonzijde staan.

[Luc Scheldeman]

Eriogonum umbellatum heb ik al meerdere jaren in een trog staan en de bloei is daarvan eerder wisselvallig.
De bloemen zijn voor dit jaar al verdwenen.

[Kris De Raeymaeker]

Eriogonum umbellatum heb ik al meerdere jaren in een trog staan en de bloei is daarvan eerder wisselvallig.
De bloemen zijn voor dit jaar al verdwenen.

Die heb ik hier ook een 3 tal jaar staan Luc en ik heb er nog nooit een bloem op gezien    Hier staat hij in de crevice ...

[Luc Scheldeman]

Een ondersoort die in de rotstuin staat bloeit dan weer wel elk jaar.
Eriogonum umbellatum var. nevadense

[Luc Scheldeman]

Eriogonum jamesii bloeit al sinds de vroege zomer en draagt zijn bloementuilen nu nog steeds. Alleen is de kleur wat minder intens geworden.
Opvallende vaststelling is dat de bloemen alleen op de zonzijde staan.

Ik vond nog een foto van vroeger in het bloeiseizoen.

[Luc Scheldeman]

Eriogonum pulchrum had ik in het overdekte frame maar deze heeft het ook daar niet lang gedaan.

[Kris De Raeymaeker]

Een ondersoort die in de rotstuin staat bloeit dan weer wel elk jaar.
Eriogonum umbellatum var. nevadense

Persoonlijk ben ik fan vanwege het mooie blad maar minder van de hogere bloemschermen Luc ...

[Kris De Raeymaeker]

Eriogonum pulchrum had ik in het overdekte frame maar deze heeft het ook daar niet lang gedaan.

Wel direct meer mijne genre ...  

[Thomas Eckert]

Sphaeralcea caespitosa  is wat mij betreft een echte topper ...Nog steeds geeft hij enkele bloemen! Het blad is al stilaan aan het afsterven omdat de plant zich al beetje bij beetje aan het voorbereiden is op de komende winter. Maar hij doet dat nooit zonder een eresaluut 
De eerste bloemen en hoofdbloei  kwam dit jaar in mei maar nadien kwamen er ook zowat iedere maand nog enkele bloemen ....

Het is altijd weer een genot om dit kleine schoonheidje bij je te zien staan.

Ook hier zijn er een paar planten die nu nog een tweede bloei vertonen... zoals bijvoorbeeld deze wilde vorm van Phlox kelseyi.

Bij het spontaan ontkiemde zaadje van Ipomopsis aggregata blijven de bloemen heel lang goed. Een mooi contrast met de donkere rotsen.

Heel apart, die Ipomopsis aggregata, Thomas. Nooit van gehoord. Kan je er nog wat meer over vertellen?

Frankie... ik heb je vraag pas nu gelezen, vandaar het late antwoord.

Ipomopsis aggregata is een wijdverspreide soort die voorkomt van British Columbia tot Mexico. In het eerste jaar vormt ze alleen bladeren en in het tweede jaar sterft ze af na de bloei.

Ze groeit niet alleen in het laagland, maar ook in de bergen. Haar scharlakenrode bloemen zijn helemaal naar mijn smaak.

Aangezien ze echter minstens 50 centimeter hoog kan worden, voldoet ze niet aan de voorkeuren van de meeste rotstuinliefhebbers hier.

Natuurlijk houd ik ook van kleinblijvende kussentjes met bloemen op korte stengels. Maar er zijn nu eenmaal niet alleen maar ,,dwergjes" in de bergen. Het combineren van planten met verschillende groeihöchten maakt het naar mijn mening veel natuurlijker en tegelijkertijd spannend.

Maar dat is allemaal een kwestie van persoonlijke smaak en de beschikbare grootte van de rotstuin... logisch. 😉

Om het alpiene karakter van Ipomopsis aggregata te onderstrepen, hierbij een foto van een vriend in de Wenatchee Mountains/Washington.