Wat gaat hij nu weer allemaal vertellen ?
))4
Dat vragen we ons ook af Kris !!
))4 ((15
Uhm...zijn dat botsende eigenschappen??
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 17 juni 2014, 22:42:44
Wat gaat hij nu weer allemaal vertellen ?
))4 ))4 Ik denk dat hij er zelf ook een beetje sprakeloos van is ............... :-X :-X :-X.
Citaat van: Cor van Kapel op 18 juni 2014, 19:30:28
))4 ))4 Ik denk dat hij er zelf ook een beetje sprakeloos van is ............... :-X :-X :-X.
Geduld is een schone deugd jongens ........
In 2007 maakte ik kennis met de mooie bergflora van Sichuan. We hadden het geluk om in China te mogen rondtrekken in de bergen. Ik kwam er oog in oog te staan met de diverse Meconopsis soorten. Ze hadden meteen mijn hart gestolen.
Ik had er daarvoor nooit eentje in de tuin gehad maar je kan het gevolg/vervolg al raden. Terug thuis gingen we op zoek naar al die schoonheden. Hetzij via zaden die we kochten hetzij via planten die al eens sporadisch werden aangeboden.
Ze stonden daar in China met vele honderden gewoon achteloos op de hellingen. Ze groeiden daar in de volle zon in een stenige grond. Dat lijkt toch zo makkelijk ......Degene die veel aandacht trok was de rode M. punicea.
Daar kon ik hier niet meteen aan geraken.
Ik kweekte een enkele M. horridula uit zaad op tot bloeibare plant. Maar die stierf na de bloei natuurlijk onmiddellijk af.
Nadien legde ik mijn peatbed aan en daar werden op regelmatige basis wat soortjes in uitgeplant. Maar de successen bleven uit. Het werd allemaal maar niks.
Vorig jaar kon ik aan 2 jonge planten geraken van M. punicea.
Eentje werd weer in het peatbed geplant maar dat werd weer niks .......En wat met de andere ?
Dat ze het in de natuur daar zo goed doen heeft natuurlijk vooral met het klimaat te maken. Daar hoog in die bergen wordt het nooit 30 graden ......Ik heb een heel warme tuin ........
Maar ik had ook wel door ondertussen dat het mengsel van mijn peatbed veel te licht uitviel.
In de tuin en met de aanwezige plaatselijke tuingrond kon het ook niks worden. Dus ging ik aan de slag met een speciaal mengsel (klei + humus + doorlatend en mineraal materiaal) . Ik nam een vijvermandje en daar ging 1 van de 2 punicea's in. Dat vijvermandje met onze Meconopsis werd in de tuin ingegraven op één van de koelste plekjes van de tuin. Nog koeler dan mijn peatbed. Hij stond in een mandje en dus kon ik er nog altijd mee gaan reizen ....
Het wat ruwere en rijke (beetje vet) mengsel sloeg aan en de plant kwam ook goed de winter door.
Hij bleef er gezond uitzien en dus mocht hij op zijn plekje blijven.
Groot was de verbazing toen hij diverse bloemstengels begon te maken.
Eindelijk 7 jaren later is het dus gelukt om in mijn warme ,zon overgoten en droge tuin met weinig schaduw en zandgrond een M.punicea in bloei te krijgen.
Knap resultaat Kris! Na al die jaren is je geduld en studie beloond !
Heel fijn om te zien, Kris! En heel knap dat je hem in een warme stadstuin in bloei krijgt!! ((14
Een mooi verhaal Kris ........ met een knap resultaat ! ((14
Dank je wel Lily-Anne , Wim en Danny. Het geluk is waarschijnlijk van korte duur (zie artikel van José , waarin deze soort ook als monocarp wordt beschreven) maar we hebben het dan toch een keertje meegemaakt.
In dat zelfde Sichuan kwamen we deze knapperd tegen ........In de vette klei en de modder waar je tot enkelhoogte kon inzakken.
Caltha scaposa noemt deze dwerg van een dotter.
Sinds die tijd liet deze plant me niet meer los. Terug in België kon ik 2 exemplaren bemachtigen op de open deur bij Ger. Ik zocht een plekje uit in de rotstuin waar de grond wat rijker en vochtiger was. Ik had ze immers zien groeien in China in de natte vette klei . Een andere plant hield ik in pot. Geen van beide planten kon ik lang houden. De plek in de rotstuin was waarschijnlijk nog te droog en te warm. Weer later plantte ik er eentje in een vijvermandje en zette hem net als onze inheemse Caltha weg maar dat werd ook niks . Ik kocht opnieuw een exemplaar aan en deze keer ging hij het peatbed in. Op het laagste punt en geklemd tussen een altijd vochtige turfblok en een koele granietsteen. Het plantgat werd verrijkt met vette klei. En ik kreeg de plant een eerste keer in bloem maar het formaat van de bloemen viel me tegen. Ik kreeg deze plant nog is in bloem maar de bloemen werden zowaar kleiner ipv groter. Uiteindelijk heeft ook deze plant het loodje gelegd.
Vorig jaar kon ik weer een paar kloeke planten bemachtigen en deze keer zette ik er eentje op de grens van de vijver en de tufarotstuin. Als het water te hoog komt in de vijver krijgt hij het erg nat want de vijver is technisch niet helemaal goed geconstrueerd. Er zitten een paar kleine foutjes aan waardoor er bij te hoge waterstand af en toe wat water wegsijpelt. Maar soms komt hij ook droger te staan.
En nu staat hij voor de eerste keer te schitteren. De bloemen blijven niet zo laag als degene die op 4000m hoogte groeien maar de plant ziet er toch niet slecht uit vind ik zelf. Enfin dat mogen jullie zelf oordelen.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 19 juni 2014, 20:45:40
......... De bloemen blijven niet zo laag als degene die op 4000m hoogte groeien maar de plant ziet er toch niet slecht uit vind ik zelf. Enfin dat mogen jullie zelf oordelen.
Ja hij hoeft bij jouw natuurlijk z'n k(n)opje niet uit de striemende wind te houden Kris, dus ik kan me wel voorstellen dat hij dan z'n nek wat verder strekt. Vind hem wel schitterend :P, maar gezien jouw strubbelingen zal ik er voorlopig maar niet aan beginnen.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 18 juni 2014, 22:49:50
Dat ze het in de natuur daar zo goed doen heeft natuurlijk vooral met het klimaat te maken. Daar hoog in die bergen wordt het nooit 30 graden ......Ik heb een heel warme tuin ........
Maar ik had ook wel door ondertussen dat het mengsel van mijn peatbed veel te licht uitviel.
In de tuin en met de aanwezige plaatselijke tuingrond kon het ook niks worden. Dus ging ik aan de slag met een speciaal mengsel (klei + humus + doorlatend en mineraal materiaal) . Ik nam een vijvermandje en daar ging 1 van de 2 punicea's in. Dat vijvermandje met onze Meconopsis werd in de tuin ingegraven op één van de koelste plekjes van de tuin. Nog koeler dan mijn peatbed. Hij stond in een mandje en dus kon ik er nog altijd mee gaan reizen ....
Het wat ruwere en rijke (beetje vet) mengsel sloeg aan en de plant kwam ook goed de winter door.
Hij bleef er gezond uitzien en dus mocht hij op zijn plekje blijven.
Groot was de verbazing toen hij diverse bloemstengels begon te maken.
Eindelijk 7 jaren later is het dus gelukt om in mijn warme ,zon overgoten en droge tuin met weinig schaduw en zandgrond een M.punicea in bloei te krijgen.
Mooie foto's van die M. punicea in het wild, Kris. Zo te zien staat daar echter nog heel wat op die helling, 't lijkt er wel een botanische rotstuin. Wat zijn die geel en die paars bloeiende planten, bijvoorbeeld?
Best wel een meer dan aardige soort, ik had er trouwens ook helemaal geen vermoeden van dat dit bestond, tot ik ook het artikel van José had gelezen.
Ik heb eens een paar keer één of andere blauwe geprobeerd, maar dat was niet veel soeps. Toch nog maar eens dat fameuze artikel goed lezen.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 19 juni 2014, 20:45:40
Sinds die tijd liet deze plant me niet meer los. Terug in België kon ik 2 exemplaren bemachtigen op de open deur bij Ger. Ik zocht een plekje uit in de rotstuin waar de grond wat rijker en vochtiger was. Ik had ze immers zien groeien in China in de natte vette klei . Een andere plant hield ik in pot. Geen van beide planten kon ik lang houden. De plek in de rotstuin was waarschijnlijk nog te droog en te warm. Weer later plantte ik er eentje in een vijvermandje en zette hem net als onze inheemse Caltha weg maar dat werd ook niks . Ik kocht opnieuw een exemplaar aan en deze keer ging hij het peatbed in. Op het laagste punt en geklemd tussen een altijd vochtige turfblok en een koele granietsteen. Het plantgat werd verrijkt met vette klei. En ik kreeg de plant een eerste keer in bloem maar het formaat van de bloemen viel me tegen. Ik kreeg deze plant nog is in bloem maar de bloemen werden zowaar kleiner ipv groter. Uiteindelijk heeft ook deze plant het loodje gelegd.
Vorig jaar kon ik weer een paar kloeke planten bemachtigen en deze keer zette ik er eentje op de grens van de vijver en de tufarotstuin. Als het water te hoog komt in de vijver krijgt hij het erg nat want de vijver is technisch niet helemaal goed geconstrueerd. Er zitten een paar kleine foutjes aan waardoor er bij te hoge waterstand af en toe wat water wegsijpelt. Maar soms komt hij ook droger te staan.
En nu staat hij voor de eerste keer te schitteren. De bloemen blijven niet zo laag als degene die op 4000m hoogte groeien maar de plant ziet er toch niet slecht uit vind ik zelf. Enfin dat mogen jullie zelf oordelen.
Die probeerde ik ook al eens in mijn smeltwatertrog, maar dat was geen succes.
En ja zeker, Kris, hij ziet er meer dan schitterend uit.
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 00:16:32
Mooie foto's van die M. punicea in het wild, Kris. Zo te zien staat daar echter nog heel wat op die helling, 't lijkt er wel een botanische rotstuin. Wat zijn die geel en die paars bloeiende planten, bijvoorbeeld?
Merci Frankie. Jawel , vooral de Balang Shan was een echt paradijs voor de liefhebber. Per vierkante meter stonden er tal van interessante planten.
De gele en paarse dat zijn ook "Meconopsissen" Frankie .De gele is M. integrifolia. De paarse zou ik even moeten spieken. We hebben verschillende paarse gezien tijdens de trip. Het zou lancifolia kunnen zijn.
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 00:16:32
Best wel een meer dan aardige soort, ik had er trouwens ook helemaal geen vermoeden van dat dit bestond, tot ik ook het artikel van José had gelezen.
Voor onze reis naar China had ik er ook geen pap van gegeten Frankie. Toen ging er een wereld voor me open.
Met deze topic wil ook aantonen dat het zien van planten in het wild van grote invloed kan zijn in de verderzetting van onze hobby. Het artikel van José is een dijk van een artikel wat we nog meermaals opnieuw zullen lezen/raadplegen en wat mensen zal aanzetten tot het proberen van deze schoonheden in hun tuin.
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 00:16:32
Ik heb eens een paar keer één of andere blauwe geprobeerd, maar dat was niet veel soeps. Toch nog maar eens dat fameuze artikel goed lezen.
Ik denk dat het bij jou nog iets beter moet gaan dan hier in het binnenland Frankie. Het is bij jullie toch een ietsje minder warm in de zomer en er is iets meer wind die van zee afkomt. Dus ik kan je aanraden om het te proberen.
Probeer maar eens de mandjes-methode zou ik zeggen ....(wel op een koel plekje !)
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 22 juni 2014, 12:24:16
Met deze topic wil ook aantonen dat het zien van planten in het wild van grote invloed kan zijn in de verderzetting van onze hobby.
Andere doelen van deze topic :
- Wat kunnen we leren van de omstandigheden in de natuur ? En wat kunnen we er van gebruiken in cultuur.
- Zijn die planten wel altijd te kweken in cultuur ? Hoe zien de planten er hier uit tov de planten in de natuur....
- Hoe vaak worden we misleid .......Neem nu onze Meconopsis . Staat op een stenige helling in de volle zon ginder in China. Maar bij ons moeten ze op de koelste plek in de schaduw en in een heel voedselrijke grond.
- Zijn er ook planten die we nooit zullen kunnen kweken bij ons ?
- Waarvoor doen we het ? Heeft het zin , er bestaan zoveel makkelijke rotsplanten
etc.....etc.........etc.......
Wat een mooi verhaal, gelukkig wel met een happy end, want ik vind het erg knap dat je de Meconopsis in bloei hebt gekregen.
Wat is het verschil tussen natuur en cultuur? De natuur is perfect, deze is goed zoals het is. De foto's uit China laten dat erg goed zien. Juist omdat de natuur perfect is, proberen we het in onze tuin na te bootsen. We willen een stukje perfectie bezitten.
Citaat van: Allan Krijgsheld op 22 juni 2014, 14:22:08
Wat een mooi verhaal, gelukkig wel met een happy end, want ik vind het erg knap dat je de Meconopsis in bloei hebt gekregen.
Wat is het verschil tussen natuur en cultuur? De natuur is perfect, deze is goed zoals het is. De foto's uit China laten dat erg goed zien. Juist omdat de natuur perfect is, proberen we het in onze tuin na te bootsen. We willen een stukje perfectie bezitten.
Het is een juiste bemerking Allan , we willen die perfectie van de natuur ook in onze tuin hebben ......En dat lukt natuurlijk niet zomaar. Soms haal je al eens een bescheiden succesje maar heel dikwijls blijft het bij goed bedoelde pogingen. En toch doen we voort .....Waarom ?
Uiteraard heb ik nog een paar andere pijlen op mijn boog......anders had ik deze topic nooit opgestart ......
Toch hoop ik ten gepaste tijden nog wat gezelschap te krijgen in deze topic. Zou wel leuk zijn .
Enkele jaren geleden zag ik de meest compacte planten van Campanula thyrsoides in het Oostenrijkse Noord-Tirol, op een alm. Prachtig als je zoiets ziet op de groene mat in de vrije natuur: een lage kolfvormige bloemstengel, amper 15 cm hoogte, echt wel een opvallende plant.
Ikzelf probeerde hem nog niet in de tuin en zal dat ook niet doen. De reden: in cultuur behouden deze prachtplanten niet hun compacte vorm en groeien uit tot een 'verschrikking' van 60-70 cm hoog. Ik ga ze dan liever gadeslaan in het wild. Dat zijn dan zo van die planten waar je beter niet aan begint.
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 21:41:02
Enkele jaren geleden zag ik de meest compacte planten van Campanula thyrsoides in het Oostenrijkse Noord-Tirol, op een alm. Prachtig als je zoiets ziet op de groene mat in de vrije natuur: een lage kolfvormige bloemstengel, amper 15 cm hoogte, echt wel een opvallende plant.
Ikzelf probeerde hem nog niet in de tuin en zal dat ook niet doen. De reden: in cultuur behouden deze prachtplanten niet hun compacte vorm en groeien uit tot een 'verschrikking' van 60-70 cm hoog. Ik ga ze dan liever gadeslaan in het wild. Dat zijn dan zo van die planten waar je beter niet aan begint.
Een pracht van een plant Frankie ! En als hij 60 cm hoog wordt in cultuur zou ik er ook niet aan beginnen......Maar ik heb meestal ook dat naïeve maar ook dromerige , vastberaden en doordrijvende tikje dat ik het wel minstens 1 keer zou proberen..........Ook tegen beter weten in. Soms vind ik dat net de uitdaging , de natuur zo kort mogelijk benaderen ....Maar je hebt gelijk hoor , een waarheid als een koe........sommige planten kan je maar beter bewonderen in de natuur dan er hier energie in te stoppen.
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 21:41:02
Enkele jaren geleden zag ik de meest compacte planten van Campanula thyrsoides in het Oostenrijkse Noord-Tirol, op een alm. Prachtig als je zoiets ziet op de groene mat in de vrije natuur: een lage kolfvormige bloemstengel, amper 15 cm hoogte, echt wel een opvallende plant.
Ikzelf probeerde hem nog niet in de tuin en zal dat ook niet doen. De reden: in cultuur behouden deze prachtplanten niet hun compacte vorm en groeien uit tot een 'verschrikking' van 60-70 cm hoog. Ik ga ze dan liever gadeslaan in het wild. Dat zijn dan zo van die planten waar je beter niet aan begint.
Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.
[attach=1]
[attachimg=2]
Citaat van: Luc Gilgemyn op 23 juni 2014, 08:31:55
Citaat van: Frankie Wulleman op 22 juni 2014, 21:41:02
Enkele jaren geleden zag ik de meest compacte planten van Campanula thyrsoides in het Oostenrijkse Noord-Tirol, op een alm. Prachtig als je zoiets ziet op de groene mat in de vrije natuur: een lage kolfvormige bloemstengel, amper 15 cm hoogte, echt wel een opvallende plant.
Ikzelf probeerde hem nog niet in de tuin en zal dat ook niet doen. De reden: in cultuur behouden deze prachtplanten niet hun compacte vorm en groeien uit tot een 'verschrikking' van 60-70 cm hoog. Ik ga ze dan liever gadeslaan in het wild. Dat zijn dan zo van die planten waar je beter niet aan begint.
Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.
[attach=1]
[attachimg=2]
Awel kijk, ik dacht dat die hoger werd in cultuur, maar de mooie, compacte vorm zoals in de natuur heeft hij toch niet echt.
Citaat van: Luc Gilgemyn op 23 juni 2014, 08:31:55
Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.
Ok , niet zo compact en wat minder dicht van bloemstengel met minder bloemen....
Maar toch nog altijd aardig. En in de natuur zullen ook niet alle planten er uit gezien hebben als op de foto van Frankie.
We laten ook altijd de meest extreme zien ....Dus een voorzichtige conclusie : als we zaad zouden kunnen verzamelen van de plant die Frankie toonde en we kunnen nog wat sleutelen aan de condities hier dan is er misschien wel een mooie plant van te kweken ?
Inderdaad, Kris, niet alle C. thyrsoides zijn zo compact, deze planten zag ik op de Furkapas in Wallis, en die zien er toch wel wat 'flinker' uit dan die uit Noord-Tirol.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 23 juni 2014, 21:37:40
Citaat van: Luc Gilgemyn op 23 juni 2014, 08:31:55
Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.
Ok , niet zo compact en wat minder dicht van bloemstengel met minder bloemen....
Maar toch nog altijd aardig. En in de natuur zullen ook niet alle planten er uit gezien hebben als op de foto van Frankie.
We laten ook altijd de meest extreme zien ....Dus een voorzichtige conclusie : als we zaad zouden kunnen verzamelen van de plant die Frankie toonde en we kunnen nog wat sleutelen aan de condities hier dan is er misschien wel een mooie plant van te kweken ?
Je hebt ongetwijfeld gelijk Kris.
Het exemplaar op de foto's bij mij staat eigenlijk nog in een vrij stevig mengsel - wellicht is het eindresultaat wat compacter als hij in wat "magerder" compost belandt.
[attach=1] Oxalis squamata. Locatie volcano Tromen Patagonië 2000m
[attach=2] Oxalis squamata. Locatie spletentuin Gerrit.
De verschillen zijn te pijnlijk. We doen dat normaliter niet, maar in dit topic is het soms wel aardig. De plant in Argentinië staat in puur vulkaanzand met stenen. Een voortdurende keiharde wind, Een woest klimaat op 2000m. Koud in de nacht, loodrechte zon met intense ultra violette straling, temperatuur overdag 30 graden. Regenval, mij niet bekend/
In de tuin, -4m, een bijna uitgebloeid exemplaar, dus niet geheel eerlijk om te vergelijken. Het veel te rijke standaard rotsplanten mengsel. Veel, veel regen.
Maar ondanks een stand van 9-1, vind ik hem leuk, misschien kan ik wat doen aan de omstandigheden.
Treffend en interessant voorbeeld Gerrit. Ik zou het durven proberen in een mengsel van veel (breker)zand met scherp grind en wat vulkanisch materiaal zoals vulkakorrel. Natuurlijk is het dan nog steeds een utopie om hem hetzelfde te krijgen als de beauty van Argentinië . Maar de 9-1 kan misschien nog gemilderd worden ;)
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 23 juni 2014, 22:52:56
Treffend en interessant voorbeeld Gerrit. Ik zou het durven proberen in een mengsel van veel (breker)zand met scherp grind en wat vulkanisch materiaal zoals vulkakorrel. Natuurlijk is het dan nog steeds een utopie om hem hetzelfde te krijgen als de beauty van Argentinië . Maar de 9-1 kan misschien nog gemilderd worden ;)
In wat vulkakorrel zou hij zich alvast thuis moeten voelen mannen ! En al is ie niet zo mooi als in de natuur, toch heeft hij wat Gerrit en ik ben er zeker van dat je hem niet wil missen !
"De natuur is perfect", las ik onlangs op het forum. Is dat waar? Wordt hier bedoeld: in esthetische zin, of in botanische zin. d.i.Evolutionair. Aanpassing, succes. De plant met het meeste succes in de gematigde zone is wellicht de brandnetel.
Nee, er wordt bedoeld: Perfectie in de zin van mooi.
[attach=1]
Hoewel perfectie in esthetische zin nogal subjectief is, durf ik te beweren, dat dit de meest perfecte plant is. Het gaat hier om Oxalis adenophylla, Cerro cathedral, Patagonië, 2200m. Een boude bewering, ik geef het toe. Maar wie heeft deze alledaagse plant zo gezien?
De achterliggende gedachte van deze draad is (zo heb ik het tenminste begrepen): Hoe kunnen we de perfectie zo dicht mogelijk benaderen.
[attach=2]
Oxalis adenophylla heb ik niet in de tuin, maar wel Oxalis laciniata. Voor het idee van deze draad maakt het niets uit. Laciniata is riskant om in de open tuin te houden. Veel regen in de winter. en dergelijke ongemakken. Hij staat onder een tufsteen gericht naar het zuiden en dit is het resultaat. Het medium is super doorlatend, zand en split. Is dit dan perfect? Nee natuurlijk. Ik vind het maar een flets plantje. Maar wellicht is dit het hoogst haalbare.
[attach=3]
Dezelfde plant in een open kas. Veel ventilatie. Aan 3 kanten open en er blaast een ventilator. In zijn pot, hetzelfde stenige superdoorlatende mengsel. Is dit beter? Ziet de plant er gezonder uit? Mooier dan? Oordeel zelf.
Humm .....Oxalis .......Eens je die Zuid-Amerikaanse soorten hebt gezien in Patagonia ben je natuurlijk verkocht hé Gerrit . Ja ontzettend mooi en voor mij perfect daar op de Cerro Cathedral .......
Naar mijn ervaring lukt het redelijk aardig om compacte planten te kweken van adenophylla (die groeit noordelijker en waar het al wat warmer is ) en enneaphylla in de tuin. Let op niet alle vormen en clonen zijn daarbij evenwaardig. Als je echter bij laciniata aanbeland dan kom je gelijk in een andere categorie terecht mijn inziens. Je zou ze maximaal zon en licht moeten kunnen geven (dus ook geen filter van glas boven zijn hoofd ) maar zonder dat het boeltje opwarmt (en de grond te snel uitdroogt) ! O. laciniata groeit in Patagonia in een een soort grasvegetatie en de grond lijkt erg op een turfachtige substantie. De wind blaast er altijd over heen en de bodem blijft altijd heel erg koel , ook in de zomer.
Voor mij ziet de plant in de pot er mooier uit. Ik denk dat de factor "wind" inderdaad ginder een belangrijke factor is waardoor ze zo compact blijven. Dus ventilatie is van belang bij ons.
Dus het het blijft behelpen en zoeken maar via deze topic geraken we soms toch beetje bij beetje wat verder ;D
Citaat van: Gerrit Eijkelenboom op 24 juni 2014, 17:54:04
De achterliggende gedachte van deze draad is (zo heb ik het tenminste begrepen): Hoe kunnen we de perfectie zo dicht mogelijk benaderen.
Inderdaad maar ook de vraag of we bepaalde planten wel kost wat kost moeten proberen te kweken in ons laaglandje ? En heeft het ook te maken met welke clonen en vormen we te maken hebben ? En zijn er ook bergplanten die al zijn aangepast omdat ze al langer in cultuur zijn ?
Enfin , ik wil deze topic wel wat breder houden indien mogelijk ............
Citaat van: Luc Gilgemyn op 23 juni 2014, 22:04:58
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 23 juni 2014, 21:37:40
Citaat van: Luc Gilgemyn op 23 juni 2014, 08:31:55
Die trok ook ooit mijn aandacht in het "wild" Frankie en ik heb hem wel eens geprobeerd uit zaad - zo'n 3-4 jaar geleden.
Het resultaat zie je hieronder - wel niet zo compact als in de natuur, maar in de tuin was het echt geen "verschrikking" van 60-70 cm hoog - de planten werden "amper" 25 cm hoog.
Ok , niet zo compact en wat minder dicht van bloemstengel met minder bloemen....
Maar toch nog altijd aardig. En in de natuur zullen ook niet alle planten er uit gezien hebben als op de foto van Frankie.
We laten ook altijd de meest extreme zien ....Dus een voorzichtige conclusie : als we zaad zouden kunnen verzamelen van de plant die Frankie toonde en we kunnen nog wat sleutelen aan de condities hier dan is er misschien wel een mooie plant van te kweken ?
Je hebt ongetwijfeld gelijk Kris.
Het exemplaar op de foto's bij mij staat eigenlijk nog in een vrij stevig mengsel - wellicht is het eindresultaat wat compacter als hij in wat "magerder" compost belandt.
Wat laat maar toch nog even mijn bijdrage aan de discussie over deze schitterende Campanula. Het exemplaar op bijgaande foto trof ik in de noordelijke kalk-alpen in 2012, deze was zeker 50 cm hoog en qua bloem ook niet zo compact als het ecemplaar wat Frankie toonde.
Ze zijn er duidelijk in alle maten en gewichten, Cor !
Citaat van: Gerrit Eijkelenboom op 23 juni 2014, 22:38:22
De verschillen zijn te pijnlijk. We doen dat normaliter niet, maar in dit topic is het soms wel aardig.
We blijven nog even in Zuid Amerika en het verschil wordt nog veel pijnlijker ......
Al eerder maakte ik volgende overweging : " moeten we bepaalde alpiene planten kost wat kost trachten te kweken in ons laaglandje ? "
Deze plant is op de natuurlijke standplaats een beauty tot en met ....Petunia patagonica.
Je zou het hem niet nageven als je hem daar zo ziet staan in Patagonia- in dat schijnbaar droog gebied- maar hij is nochtans perfect winterhard in onze contreien .
Hier ook nog een exemplaar wat een "struggle for life" bezig is ... (foto 2)
Ik heb van deze plant al verschillende jaren 3 exemplaren (van diverse afkomst) in pot .
Deze staan winter en zomer buiten ingegraven in een zandbed. Mijn grootste plant kreeg ook die strenge winter van een paar jaar terug op zijn dak. Dat deerde hem niet .... In de zomer worden ze gewoon bloot gesteld aan alle weersomstandigheden en in de winter krijgen ze een dakje tegen het nat.
Ze groeien eigenlijk voorbeeldig (niet snel , dat ook weer niet ) en blijven vooral buiten redelijk compact.
In de natuur zie je de 2 kleuren door elkaar . Het gele en mauve is een normale variatie binnen de soort.
Maar dan terug naar cultuur.....probleemloos groeien maar dan komt het ....bloeien doen ze hier zo slecht !
Aan mijn oudste plant zijn vorig jaar een 5-tal bloemen gekomen en dit jaar een 3 tal . En ze komen dan ook nog verspreid .....
Het verschil is schrijnend , niet dan ?
En dan de vraag , moeten we doorgaan met die onzin of zien we iets over het hoofd waardoor we straks die plant wel goed aan de bloei krijgen ?
Even met jou mee filosoferende over de bloei Kris. Mijn algemene ervaring heeft al vaak bewezen dat planten in een pot regelmatig verpot dienen te worden. Ik verzuim dit nogal eens waardoor bloei achterwege blijft of helemaal niet meer komt. Nieuw- zeelandse planten staan erom bekend zelfs gewoon weg te kwijnen als de wortels tegen de pot aan gaan drukken. Misschien wat mest geven op het juiste moment kan ook wonderen doen.
Wat eerder onder de beschermende omstandigheden weghalen en naar buiten toe kan ook een oorzaak zijn. Of wat extra bij verlichten, zoals bij veel orchideeën soorten nodig is.
Als je deze planten in een pot hebt, verpotten in een grote ton met wat beendermeel toegevoegd? Wil bij mij nogal eens helpen, omdat de wortels dan lekker de ruimte krijgen. Ik heb met deze plant geen enkele ervaring hoor, maar misschien een algemene leidraad voor diegene die dit lezen en er wat mee kunnen.
Ik heb wel enkele Zuid-Amerikanen, maar die staan allemaal in grote potten. Het lijkt dat de planten het zo best naar hun zin hebben. Volgend jaar ga ik toch verpotten, omdat ik bang ben dat de grond gaat verzuren.
Jou kennende zal je dit al wel allemaal doen, maar het is ook vooral voor andere lezers bedoeld. En wie weet helpt het verpotten in een grotere pot wel om volgend jaar van een vollere bloei te mogen genieten?
((14
Hoe hoog leg je de lat, dat is de vraag. Voor mij is het aanschouwen van 1 bloempje op de Petunia al een ware prestatie. Erger nog, het kweken (liefst uit zaad) van een plant is al buitengewoon. Maar als dat je eens gelukt is, wil je meer, dan moet de lat hoger. Maar hoe hoog kan de lat dan komen. Er is een maximum hoogte, dat weet je. Die ligt ergens tussen 1 bloemetje en dat wat je ziet op de foto's uit Patagonië.
Laat me wat filosoferen: Er moet een techniek zijn om de bovengenoemde prestatie te verbeteren, d.i. meer bloei. Zoals Peter zegt: de plant verwennen door hem van een nieuw medium te voorzien. Ik betwijfel dat. Dat zal slechts bladgroei stimuleren. Een uitgekiend, op ervaring gestoeld mestregiem lijkt me beter. Patentkali + beendermeel zou wat moeten doen. Kali voor de bloei en beendermeel voor de algemene gezondheid. En dat in zeer geringe hoeveelheden.
De factor wind is nog niet belicht. Op de foto's is al te zien hoe het daar toegaat. Een tafellandschap geeft altijd storm. We kunnen onze planten vooraan in de rij voor de ventilator zetten. Ik ga hier dan uit van kweek in de kas. Ik ben daar voorlopig voorstander van. Hier kun je de planten (bijna) optimale verzorging bieden. Een gelijkmatig waterregiem. (niet afhankelijk van regen of sneeuwval) Die gelijkmatigheid is volgens mij zo belangrijk wegens het uitspoelen van alle elementen uit het medium door neerslag. In het plunge-bed gebeurt dat niet.
Wat ik ook zo belangrijk vind: Op min of meer ooghoogte zijn de planten goed te inspecteren op ongedierte. Denk aan Calceolaria's en luizen. Je moet om de paar dagen met een loep de planten inspecteren.
Wat een nadeel is: door het meestal glazen dak is er geen UV. Ik heb polycarbonaat, ook dat weert UV. Er bestaan kunststofplaten die wel UV licht doorlaten.
Extra licht in de winter: Vind ik persoonlijk wat te ver gaan.
Een andere bedenking: kweek je zo geen "kasplantjes?" Zijn planten buiten altijd gezonder?
Je zou eea kunnen combineren. Een kleine volksverhuizing. In het slechte seizoen in de kas en tijden het groeiseizoen ergens ingegraven in pot buiten. Vinden planten dat wel fijn?
Peter, ik heb ook geen/weinig ervaring. Maar je weet: Ervaring heb je als het te laat is. Maar misschien kunnen we door informatieuitwisseling de stand, om in voetbaltermen te blijven, ombuigen van 9-0 achter tot 3-0 of 2-1. Achter dan natuurlijk.
Lijkt mij ook Gerrit. Uiteindelijk vind je een sleutel tot de volgende deur. Sinds ik bijvoorbeeld perliet gebruik gaat het met een aantal soorten al veel beter. Vooral orchideeën gaan hierin goed. Bosgrond van gemengde bossen( loofbos en naaldbomen door elkaar), gaat goed voor veel Primula's en Gentianen uit Azië.
Zaken die 25 jaar geleden amper bekend waren.
Er zal ook wel iets zijn om die Z-Amerikanen te behagen, maar wat? Allereerst zullen er meer ervaringen opgedaan moeten worden. Maar hoe kom je aan veel planten? Nergens ( bijna) te koop, dus moet je een goede zaad leverancier hebben. Ik heb 20 jaar geleden eens Viola cotyledon gehad die zichzelf nog uitzaaide ook!
Daarna nooit meer gelukt en ook zo goed als nooit meer aan zaad/ of planten kunnen komen. Ik had ze toen uitgeplant in de volle grond van een oude grote kas met heel veel zand in de grond. Dat ging geweldig totdat iemand de beregening had aangezet!! >:( >:(
Daarna nog 1 x 2 planten gehad en dat was geen succes......... ))8
Citaat van: Peter Rijntjes op 5 juli 2014, 13:47:37
Even met jou mee filosoferende over de bloei Kris. Mijn algemene ervaring heeft al vaak bewezen dat planten in een pot regelmatig verpot dienen te worden. Ik verzuim dit nogal eens waardoor bloei achterwege blijft of helemaal niet meer komt. Nieuw- zeelandse planten staan erom bekend zelfs gewoon weg te kwijnen als de wortels tegen de pot aan gaan drukken. Misschien wat mest geven op het juiste moment kan ook wonderen doen.
Zeker doen Peter , dit forum is bedoeld om mee te filosoferen. ((14 Mijn bloeiende plant werd tot op heden tijdig verpot. Ik heb ook al een aantal regimes met allerlei meststoffen uit geprobeerd . En het zal allemaal wel nodig zijn maar dit is niet alleen de trigger voor deze plant.
Ook nog markant is het volgende ....
Wij hebben deze Fabiana te samen zien groeien met de getoonde Petunia patagonica. Ze stonden een paar centimeters van elkaar in dezelfde grond en hetzelfde klimaat. En deze planten bloeien wel onder onze omstandigheden ........(zie bijgevoegde foto)
Dus dit wil zeggen dat sommige planten wel in staat zijn om zich aan te passen aan de laaglandcultuur en andere misschien niet ?
En dan heb je ook nog het verhaal van de goede "cloon". Er zou van deze Petunia ook een cloon bestaan in cultuur die makkelijker bloeit bij ons. Ook daar heb ik eentje van maar die is misschien nog wat te klein/jong om nu al te bloeien.
Is er dan toch nog hoop op termijn ?
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 5 juli 2014, 21:32:05
Ook nog markant is het volgende ....
Wij hebben deze Fabiana te samen zien groeien met de getoonde Petunia patagonica. Ze stonden een paar centimeters van elkaar in dezelfde grond en hetzelfde klimaat. En deze planten bloeien wel onder onze omstandigheden ........(zie bijgevoegde foto)
Dus dit wil zeggen dat sommige planten wel in staat zijn om zich aan te passen aan de laaglandcultuur en andere misschien niet ?
En dan heb je ook nog het verhaal van de goede "cloon". Er zou van deze Petunia ook een cloon bestaan in cultuur die makkelijker bloeit bij ons. Ook daar heb ik eentje van maar die is misschien nog wat te klein/jong om nu al te bloeien.
Is er dan toch nog hoop op termijn ?
In een woord klasse Kris!!! Zat deze nog in de knop toen we bij jullie waren? of is mijn geheugen nu helemaal op de loop.
Citaat van: Ger van den Beuken op 6 juli 2014, 09:33:49
In een woord klasse Kris!!! Zat deze nog in de knop toen we bij jullie waren? of is mijn geheugen nu helemaal op de loop.
Daar zou jij onmogelijk aan voorbij zijn gegaan Ger !
Hij was al uitgebloeid toen jullie er waren Ger. De foto is nog van het voorjaar . Ik toon hem nu alleen om aan te tonen dat deze 2 soorten bij mekaar groeien in de natuur (Petunia + Fabiana )en dat de ene soort wel goed wil bloeien bij ons en de andere dat weigert.
Bedankt Kris. Heb je wat om te ruilen van deze plant?
))4
Citaat van: Peter Rijntjes op 6 juli 2014, 11:29:25
Bedankt Kris. Heb je wat om te ruilen van deze plant?
))4
Ik heb nog nooit stekjes genomen van deze plant Peter , maar dat zou ik natuurlijk wel eens moeten doen.
Maar dat geld voor meer van mijn planten , want het kan zo maar is gedaan zijn en dan ben je zelf alles kwijt. Tijd is daar het sleutelwoord ......Mocht ik zover geraken dan denk ik aan je.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 5 juli 2014, 12:28:23
In de natuur zie je de 2 kleuren door elkaar . Het gele en mauve is een normale variatie binnen de soort.
Maar dan terug naar cultuur.....probleemloos groeien maar dan komt het ....bloeien doen ze hier zo slecht !
Aan mijn oudste plant zijn vorig jaar een 5-tal bloemen gekomen en dit jaar een 3 tal . En ze komen dan ook nog verspreid .....
Het verschil is schrijnend , niet dan ?
En dan de vraag , moeten we doorgaan met die onzin of zien we iets over het hoofd waardoor we straks die plant wel goed aan de bloei krijgen ?
Fascinerende plant, Kris, erg mooi zonder meer! Spijtig dat in cultuur de plant het niet zo goed doet. Eén bloem...het is natuurlijk beter dan niks, maar op termijn lijkt dit geen tuinwaardige plant. Had de plant misschien nog een mooie kussenvorm of zo...dan had hij nog een meerwaarde.
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 5 juli 2014, 21:32:05
Ook nog markant is het volgende ....
Wij hebben deze Fabiana te samen zien groeien met de getoonde Petunia patagonica. Ze stonden een paar centimeters van elkaar in dezelfde grond en hetzelfde klimaat. En deze planten bloeien wel onder onze omstandigheden ........(zie bijgevoegde foto)
Dus dit wil zeggen dat sommige planten wel in staat zijn om zich aan te passen aan de laaglandcultuur en andere misschien niet ?
En dan heb je ook nog het verhaal van de goede "cloon". Er zou van deze Petunia ook een cloon bestaan in cultuur die makkelijker bloeit bij ons. Ook daar heb ik eentje van maar die is misschien nog wat te klein/jong om nu al te bloeien.
Is er dan toch nog hoop op termijn ?
Dan is dit toch wel wat anders! Erg mooi. Vertel misschien nog eens wat meer over dit juweel, Kris.
Inderdaad toch wel vreemd dat de ene plant zich aanpast aan het laagland, en de andere niet. Anderzijds, er zijn wel nog meer voorbeelden te vinden. Ik zag vorig jaar Androsace helvetica en Sempervivum montanum in elkaars nabijheid groeien. De laatste bloeit erg makkelijk in het laagland, die eerste daarentegen... .
De natuur is natuurlijk ook een bron van inspiratie om onze tuinen en rotstuinen te gaan inrichten....
Bekijk even volgende plaatjes uit enerzijds de Peloponnesos en Kreta ....
Hier zie je Cyclamen graecum in harmonie bloeien en groeien met Sternbergia sicula . Het zijn beelden die blijven hangen en beklijven ........
En wat denk je dan dat er gebeurt ? ;D
Dat blijft zodanig nazinderen en blijft ook ergens onbewust bewaard op de harde schijf.......
En dan bij het planten in eigen tuin is er plots een ongecontroleerde "copy-paste"
Maar omdat C. graecum niet winterhard is heb ik hem vervangen door C. hederifolium en omdat S. sicula toch gelijk is aan S. lutea heb ik maar lutea genomen....... ;D
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 6 oktober 2014, 21:39:44
............."copy-paste"
Maar omdat C. graecum niet winterhard is heb ik hem vervangen door C. hederifolium en omdat S. sicula toch gelijk is aan S. lutea heb ik maar lutea genomen....... ;D
Dat wordt "copy-paste" met een Franse slag Kris ;D 8).
Mooi gedaan kris.
Hmmm de Rumstonnesos hebben wel een heel eigen plantengroei ! ;)
Zonder geintjes, ziet er schitterend uit, Kris !
Mooie combinatie Kris ! Om te onthouden !
Citaat van: Kris De Raeymaeker op 6 oktober 2014, 21:39:44
Dat blijft zodanig nazinderen en blijft ook ergens onbewust bewaard op de harde schijf.......
En dan bij het planten in eigen tuin is er plots een ongecontroleerde "copy-paste"
Maar omdat C. graecum niet winterhard is heb ik hem vervangen door C. hederifolium en omdat S. sicula toch gelijk is aan S. lutea heb ik maar lutea genomen....... ;D
Ik denk dat deze foto's mij ontgaan zijn, Kris, schitterend toch is dat!
Toen ik enkele jaren geleden Ranunculus alpestris zag in de vrije natuur heeft de aanblik van die prachtplant me niet meer losgelaten. De hagelwitte bloempjes amper enkele cm boven een compact polletje zijn een lust voor het oog.
Ik probeerde de plant in mijn vochtige smeltwatertrog maar dat is nooit een groot succes geweest.
Sinds dit voorjaar heb ik echter een nieuwe plant en die staat in een zeer luchtig mengsel van bijna zuivere vulcakorrel. De plant doet het uitstekend en maakt al het hele jaar door bloemen aan. Ik denk dat deze ranonkel dan ook een voorkeur heeft voor een vochtig en zuurstofrijk medium. De plant bloeit zeer lang door, en de bloemen lijken zelfs nog wat groter te zijn geworden dan tijdens de zomer en voorjaar.
Ik weet het, het is nog niet dezelfde aanblik als in de natuur, maar ik ben toch al ruim tevreden. Als ik nu nog wat zaad kon winnen...
Deze zomer zag ik in Oostenrijk dit supercompact exemplaar. Dat is dan toch nog wat anders als wat ik heb thuis. Het is echter de enigste keer dat ik zo'n compact exemplaar heb gezien.
mooie foto Frankie.
Ben eigenlijk benieuwd naar de andere foto's.
Ga je nog een prachtig vakantie verslag maken?
Citaat van: Bert Stegeman op 31 oktober 2015, 23:34:37
mooie foto Frankie.
Ben eigenlijk benieuwd naar de andere foto's.
Ga je nog een prachtig vakantie verslag maken?
Merci Bert. Ja, ik heb wel nog 't één en 't ander zitten. Ik heb me nog eens lekker laten gaan deze zomer. Mocht er voldoende interesse zijn, kan ik later op het jaar nog wel wat plaatjes tonen. Alvast deze kleine teaser in bijlage. Het is één van de talrijke sites die ik heb bezocht in de alpen. Misschien herken je wel deze legendarische berg. Ik heb er alvast memorabele herinneringen aan...
De Großglockner ziet er nog steeds goed uit Frankie ! ;)
Citaat van: Frankie Wulleman op 1 november 2015, 00:02:10
Citaat van: Bert Stegeman op 31 oktober 2015, 23:34:37
mooie foto Frankie.
Ben eigenlijk benieuwd naar de andere foto's.
Ga je nog een prachtig vakantie verslag maken?
Merci Bert. Ja, ik heb wel nog 't één en 't ander zitten. Ik heb me nog eens lekker laten gaan deze zomer. Mocht er voldoende interesse zijn, kan ik later op het jaar nog wel wat plaatjes tonen. Alvast deze kleine teaser in bijlage. Het is één van de talrijke sites die ik heb bezocht in de alpen. Misschien herken je wel deze legendarische berg. Ik heb er alvast memorabele herinneringen aan...
Inderdaad een prachtig exemplaar van R.alpestris Frankie , ja in de natuur zie je wel vaker alles op zijn mooist . De omstandigheden daar zijn dan ook niet (moeilijk)na te bootsen in onze tuinen .
Natuurlijk kijken we wel met veel interesse uit naar meer van deze prachtige beelden ......... ;)
Ik reis weer mee Frankie.
Ik denk dat ik zelf mijn verhaal van afgelopen zomer in Frankrijk ergens in December begin.
lekker met de koude dagen terug denken aan die warme en mooie periode.
Citaat van: Luc Gilgemyn op 1 november 2015, 09:10:15
De Großglockner ziet er nog steeds goed uit Frankie ! ;)
Jawel Luc, zijn typische witte sneeuwkap siert hem nog altijd.
Citaat van: Bert Stegeman op 1 november 2015, 17:53:28
Ik reis weer mee Frankie.
Ik denk dat ik zelf mijn verhaal van afgelopen zomer in Frankrijk ergens in December begin.
lekker met de koude dagen terug denken aan die warme en mooie periode.
Ah, Frankrijk, waar en wanneer ben je er geweest?
Afgelopen zomer 4-8 tot 14-8.
In het zelfde gebied als voorgaan de jaren in Les Menuires.
naar mijn idee wel enkele nieuwe planten gezien.
maar dat komt nog in het verhaal
Citaat van: Frankie Wulleman op 31 oktober 2015, 18:22:37
Sinds dit voorjaar heb ik echter een nieuwe plant en die staat in een zeer luchtig mengsel van bijna zuivere vulcakorrel. De plant doet het uitstekend en maakt al het hele jaar door bloemen aan. Ik denk dat deze ranonkel dan ook een voorkeur heeft voor een vochtig en zuurstofrijk medium. De plant bloeit zeer lang door, en de bloemen lijken zelfs nog wat groter te zijn geworden dan tijdens de zomer en voorjaar.
Ik weet het, het is nog niet dezelfde aanblik als in de natuur, maar ik ben toch al ruim tevreden. Als ik nu nog wat zaad kon winnen...
Volgens mij toch al een knappe prestatie, de aanhouder wint ((3 ((14