Rotsplanten die graag in harde stenen groeien en hun belevenissen

[Jan Fouquaert]

Soms flink vervelend, je typt een hele tekst, zet er een paar foto's bij, dat bericht van error verschijnt en weg is je tekst.

[Luc Gilgemyn]

Ja, ik weet het Jan, knap vervelend is dat, maar we vinden geen oorzaak.

Als je die "Internal Error" voorhebt zoals je het beschrijft, is het wel zo dat het bericht meestal toch gepost is Jan en probleemloos verschijnt op het Forum.

[Wim Boens]

Soms flink vervelend, je typt een hele tekst, zet er een paar foto's bij, dat bericht van error verschijnt en weg is je tekst.

En als je gewoon terugkeert in je browser? Is je tekst dan ook weg?

[Jan Fouquaert]

Ik heb die internal error altijd en meestal is het gewoon gepost, dus dacht ik dat nu ook en heb gewoon de browser gesloten, maar als ik later keek, dan was het bericht onherroepelijk weg. 

[Frankie Wulleman]

Ik vind het ook nog altijd een beetje 'ongelofelijk', maar ik ben toch wel overtuigd dat het kan. De Saxifraga 'Winifred' die er al ruim 10 jaar op gedijt is daar het ultieme bewijs van. En mocht hij binnen hier en tien jaar er niet meer op staan, dan nog betekent het niet dat het experiment mislukt is. Want hoe oud kan zo'n plant worden? 10 jaar? 20 jaar? 30 jaar. Niemand die het exact weet.

Trouwens er zijn nog wel meer planten die er in slagen zich op een schijnbaar levenloze habitat te handhaven. Deze Asplenium ruta-muraria (foto 1) groeit vrijwel alleen op muren, Asplenium trichomanes (foto 2) doet het heel goed op een muur, Corydalis (foto 3) kan zich evenwel handhaven op een muur en op de laatste foto zie je bijna een complete rotstuin met A. ruta-muraria, A. trichomanes en Campanula rotundifolia.

In de vrije natuur loopt er niemand rond met een boor om gaten te boren, maar de spleten en scheuren die je ziet zijn maar enkele millimeter breed en toch kunnen zich daar planten in handhaven. Ik kan me voorstellen dat zo een miniscule spleet ook geen zakken humus zal bevatten, maar dat er in zo'n spleet niet meer 'grond' zal zitten dan de gaten die Jan boort. M.a.w. de spleten in 'the field' zijn te vergelijken met de gaten die Jan thuis boort.

[Frankie Wulleman]

Nog eventjes deze foto er bij halen, het is een S. caesia en een Phyteuma sieberi die hier in een nauwe spleet van een verticale rotswand groeien. Bezie eens hoe dun die spleet is?
Dan nog de Gentiana uit de vernagroep die ook hier in een uiterst nauwe spleet groeit. Normaliter groeit die op behoorlijk vochtige meadows. Ik was dan ook verwonderd deze aan te treffen op een kale rots, ver van alle vocht.
Voorbeelden zijn er in feite genoeg te vinden in de vrije natuur.

[Hugo Van Woensel]

Luc, bedankt voor de link, ik heb de laatste interacties met veel interesse gelezen de uiteenzetting van dr. rock is interesant om te lezen, ik had al gelijkaardige uiteenzettingen gelezen in het nederlands tijdens het googelen naar samenstellingen van de verschillende rots soorten,
zo kwam ik eens op een veiligheids fiche van dolomiet staan een hoop gegevens in scheikundige samenstellingen en bv dat dolemiet 9/ph heeft Jammer genoeg vond ik geen andere fiches van ander gesteente hier stond echt interesante gegevens in.

Jan, een kleine toevoeging bij uw uitleg op het srgc forum over hoe de planten zich voeden in de harde rotsen:
Ooit heb ik iets gelezen over een onderzoek hoe planten zich voeden, het artiekel ging eigenlijk over het wanneer of al dan niet geven van bladvoeding aan bonsaibomen, met dan een uitleg over de interactie tussen de wortels en de bladeren bij het voeden van de plant, je weet wel! zonlicht, fotocynthese, aanmaak suikers,wortelhaartjes, wortelblaasjes, bodemschimmels en de opwaartse en neerwaardse sapstromen, ieder die met planten bezig is weet en kent dit ongetwijfeld, nu waar het omgaat was eigenlijk dat er in dit artiekel naar een onderzoek werd verwezen dat had uitgemaakt dat planten ook voeding langs hun porieen in het bladoppervlak(buiten de fotosynthes) via hun neerwaardse sapstroom naar de wortels sturen! dit werd in het artiekel zeer mooi omschreven als lucht-plankton een samenstelling van sporen, pollen,microörganismen,allerhande stofdeeltjes enz.. dat via waterdamp in het blad word omgezet samen met de aangemaakte suikers via de fotosynthese naar voeding en dan via neerwaardse sapstroom naar de wortels word gestuurd. En wat Jan zegt over de bacterieën die de plant helpen aan de wortels om aan voeding te komen! hier komt ook nog bij volgens mij dat de wortelblaasjes aan het uiteinde van de haarwortels zout afgeven om water aan te trekken, wat op zijn beurt waarschijnlijk ook mee helpt om de hardesteen, molecule bij molecule op te lossen.

[Bart Moerland]

Het blijft ongelooflijk die natuur.....veel is er wat wij nog niet snappen en weten.

Wat ik Wel Snap en Weet!........is dat Jan zich niet laat tegen houden!!!

En maar goed ook!..............

[Hugo Van Woensel]

Frankie, uw 1ste foto toont wat dr rock suggereerd  op het srgc forum dat in de natuur de planten in spleten groeien van hardgesteente, en hoe diep zitten deze spleten wel niet en afhankelijk van wat er door de jaren via regen en wind is ingespoeld en resten van voorgaande planten die er in dood gegaan zijn in de loop der jaren, wat dan toch ook weer wat compost afzet in deze spleten zullen zich wel meerdere alpine soorten zich kunnen handhaven, maar puur theoretisch groeien zij tussen de stenen en niet er in zoals bij Jan wel het geval is!
Vermoedelijk zullen bij Jan zijn systeem alleen die soorten het lang kunnen volhouden die van nature al in zeer erbarmelijke spartaanse toestanden overleven en zodanig ontwikkeld zijn als plant dat ze met weinig lang toekomen, dus zo weinig mogelijk vochtverdampen en water kunnen vasthouden, dikkere blaadjes = opslag, behaard vangt douw op, grijskleurig stoot zonlicht af. dikkere wortelhals = opslag.
Ik durf het bijna niet te zeggen maar misschien is dit wel de sleutel voor eritrichium nanum?? beter te kunnen houden en ik denk hier dan vooral aan de temperatuur factor in de grotere en dikkere stenen. de eerste tuf probeerders zullen ook wel in den beginne argwanend bekeken zijn als ze zuurminnende planten op kalkrijke tuf zette.
En het is een geluk dat Jan zich niet laat tegen houden zoals Bart aangeeft, het is net door mensen die buiten het plaatje kleuren dat we steeds verder evolueren in onze hobby!

[Gerrit Eijkelenboom]

Een uitstekend helder stuk Hugo.

Jan zijn missie is geslaagd. Hij heeft bewezen dat het kan en we begrijpen nu hoe hoe het kan.

Maar nu de volgende vraag: Is het ook wenselijk? Maw, zijn de planten geplaatst in zulke nauwe schoentjes, mooier, groter, compacter, gelijken ze meer op hun soortgenoten in de bergen?
Vooralsnog denk ik van niet. En dan blijf ik bij Jan. De saxxen die hij toonde, die op een normale 'conservatieve' manier groeien, zijn veel groter, bloeien geweldig (ik zeg niet beter) je hoeft er niet eeuwenlang op te wachten, zien er compact uit (of ze zo keihard aanvoelen als in de bergen weet ik niet)
Dus geef me een argument waarom ik ze in deze harde stenen wil plaatsen. (behalve Jan dan weer, want hij heeft ze kunnen bemachtigen). Als ik al stenen moet kopen, en dat moet ik, koop ik dan tufstenen.

Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

[Luc Gilgemyn]

Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

Het kan alleen proefondervindelijk bewezen worden denk ik Gerrit !  
Voor wat de Ranunculus betreft durf ik daar toch zeer sterk aan twijfelen.  Het is toch een vrij forse (relatief natuurlijk) plant die het in de natuur vaak moet hebben van een constante aanvoer van smeltwater, wat ook in de harde stenen niet voorradig zal zijn.  Hij heeft bovendien toch meer energie en voeding nodig dan Saxifraga's en dergelijke om elk jaar nieuw blad te maken.
Wat de Eritrichium nanum betreft die Hugo aanhaalt, ook daar twijfel ik (heel) sterk, maar ik zou hem alvast meer kansen (zij het nog altijd zeer weinig !) op overleven toedichten in dit medium dan de Ranonkel.
Het succes van Jan zit hem toch vooral en bij mijn weten voorlopig uitsluitend in de kussenvormige rotsplanten, m.a.w. die soorten die een spartaans dieet aankunnen en zelfs op prijs stellen.

[Matthias Fouquaert]

Een uitstekend helder stuk Hugo.

Jan zijn missie is geslaagd. Hij heeft bewezen dat het kan en we begrijpen nu hoe hoe het kan.

Maar nu de volgende vraag: Is het ook wenselijk? Maw, zijn de planten geplaatst in zulke nauwe schoentjes, mooier, groter, compacter, gelijken ze meer op hun soortgenoten in de bergen?
Vooralsnog denk ik van niet. En dan blijf ik bij Jan. De saxxen die hij toonde, die op een normale 'conservatieve' manier groeien, zijn veel groter, bloeien geweldig (ik zeg niet beter) je hoeft er niet eeuwenlang op te wachten, zien er compact uit (of ze zo keihard aanvoelen als in de bergen weet ik niet)
Dus geef me een argument waarom ik ze in deze harde stenen wil plaatsen. (behalve Jan dan weer, want hij heeft ze kunnen bemachtigen). Als ik al stenen moet kopen, en dat moet ik, koop ik dan tufstenen.

Maar Hugo heeft hier een zeer zeer interessante gedachte. Als wij 'onkweekbare' soorten op de manier van Jan zouden kunnen kweken, zou dat een doorbraak betekenen. Zou Ranunculus glacialis zo te kweken zijn?

Wie niet waagt niet wint Gerrit. Dankzij nonkel Jan en een stukje van mezelf heb ik veel betere resultaten met Saxen dan in de afgelopen jaren.
Dit jaar zal ik ook nieuwigheden proberen die ik al een paar keer geprobeerd heb.
Iedere tuin heeft een ander microklimaat en bij de ene lukt die soort beter dan bij de andere...

Ook iedereen is vrij het op zijn manier te doen. Ikzelf test nu grondmengsels uit die ik vroeger nooit zou gebruikt hebben.

Wie weet komt er nog een lezing over deze stelling. Indien gewenst en als er eens de 'jeugd' van voor mag staan.

[Gerrit Eijkelenboom]

Het kan alleen proefondervindelijk bewezen worden denk ik Gerrit !  
Voor wat de Ranunculus betreft durf ik daar toch zeer sterk aan twijfelen.

Ik ook Luc, maar wat Jan aantoont, en wat mij wel aanspreekt, dat het goed is om zaken op een andere manier aan te pakken: 'Dare to be different'. Ranunculus kwam gewoon zomaar bij me op. Kussens zeg je he, zou Draba zich ervoor lenen? Hongerplantje, slaat dat niet op spartaanse omstandigheden.? Die kan toch zomaar uit de dood opstaan?

Dankzij nonkel Jan en een stukje van mezelf heb ik veel betere resultaten met Saxen dan in de afgelopen jaren
Wie weet komt er nog een lezing over deze stelling. Indien gewenst en als er eens de 'jeugd' van voor mag staan.

Wat zijn die betere resultaten dan Matthias? En welke stelling is het waar je misschien een lezing over wilt houden? Ik ben benieuwd, maar je mag het toch voor je houden als je nog verder wilt de resultaten afwachten.
En de vraag of je als 'jeugd' weleens vooraan mag staan: De tijden zijn gelukkig voorbij dat je als je jong was je mond moest houden als er ouderen bij waren. Het gaat niet om je leeftijd maar om wat je te melden hebt.

[Jan Fouquaert]

Inderdaad Frankie, in de natuur zie je voorbeelden genoeg. Er zijn daar wel geen pipo's die gewapend met een boor overal gaten boren, maar door de natuur zelf, door opwarming, afkoeling, bevriezing, insijpelen van water komen er scheurtjes in rotsen. Als daar toevallig een zaadje in valt, heeft het net voldoende houvast en een beetje voedsel waardoor het plantje in de rots kan groeien. Als je die rots in de bergen nu zou kunnen ontmantelen, dan zou je zien dat er hoogstwaarschijnlijk maar evenveel ruimte voor de wortels in die spleet zal zijn, als de ruimte die ik hier bied door middel van de kleine gaatjes die ik boor. Natuurlijk komt er via smeltwater ook wat grond in die spleten, maar de plant zal het in hoofdzaak moeten stellen met de steen. Je moet trouwens nog eens kijken naar de Campanula die ik helemaal in het begin van dit topic gepost heb, die groeide gewoon in een solitaire rots in een hele smalle spleet. Die had nog minder plaats dan dat ze doorgaans bij mij krijgen.

Dat had ik nog niet gehoord, Hugo, dat planten ook via bladeren voedsel kunnen opnemen.
Er is inderdaad nog zo veel dat wij niet weten en wat er in die microscopisch kleine wereld daar gebeurt.

Het is wel logisch, Gerrit, dat planten in stenen het wat moeilijker hebben. Ik heb daar een aantal jaren ervaring mee. Het eerste jaar is altijd moeilijk, soms krijgen ze te veel water te verwerken omdat die harde stenen heel traag het water opnemen.  Ik boor trouwens heel zelden afwateringsgaten. Gewoon één gat 10 à 15 cm diep in de steen. Ook hebben ze in dat kleine gat, heel weinig voedsel ter beschikking. Waar zou dat voedsel zijn ? Grof zand, fijn zand, wat gebroken schelpjes als ik er aan denk en wat overblijfsel van het boren. Een spartaans dieet is een overdaad aan voedsel in vergelijking met wat ze in dat gat in de steen van mij krijgen voor een frisse start.
Het tweede jaar is stukken beter. Ze zijn al wat gegroeid en hebben geen last meer van te veel water.
Het derde jaar zijn ze definitief vertrokken. Waarom ?
Het is dan dat ze meer en meer in de steen zelf groeien.
Natuurlijk zal je op de gewone manier in de rotstuin, veel meer bloemen, veel meer groei krijgen. Maar sommige planten zal je enkel en alleen kunnen overhouden al groeiend in een steen. Tufstenen zijn daar toch nu al het bewijs van ?
Ik wil bewijzen dat het zonder tufsteen ook kan. Trouwens, mijn zandsteen moet daar niet veel voor onderdoen en is stukken goedkoper.

Ik ben trouwens Androsace vandellii aan het proberen in kasseisteen. Tegen volgend jaar weten we of dit lukt. Als dat zo is, zal ik nog wel een stap verder gaan.

De Luc, natuurlijk plant ik alleen maar planten in stenen die in de natuur ook van nature in stenen of heel stenige omgevingen gedijen. Het lijkt logisch, maar de natuur is ons grote voorbeeld, maar dat vergeten we soms.
Ik zal nooit een Primula florindae in een marmerrots planten.....

Blijven proberen Matthias ....

[Jan Fouquaert]

Voilà, mijnen tekst eerst en daarachter de foto's.

Speciaal voor Gerrit, wat Draba.

1/ Draba sphaeroides in zandsteen. Is vorig jaar geplant. Toch vlug gegroeid in die harde zandsteen ?
2/ Draba cappadocica, die staat in marmer, zoals je ziet, ik heb het wat dieper gezet vanwege de vogels. Vorig jaar in mei geplant.
    Wacht maar tot volgend jaar !